ଦିତି ତାଙ୍କ ପାଦ ପବିତ୍ର କରିବାର ପୂର୍ବରୁ ଶୋଇ ପଡିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ସେ ଶୁଅଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଏକ ଶକ୍ତି ପ୍ରବେଶ କଲା। ପରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଏହି ଗର୍ଭ ଭାଗ ଭାଗ ହେଉଥିଲା, ଗର୍ଭ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି ଉଠିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାକୁ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ, “କାନ୍ଦନି।” ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାରେ, ଗର୍ଭ ସାତ ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ ହେଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ରୋଷରେ ପୁନି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗକୁ ସାତ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ସେହି ସାତରେ ସାତ, ମୋଟ ୫୧ ଦେବତା ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମାରୁତ୍ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ମଘବାନ ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ମାରୁତ୍ମାନେ ହେଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଳଗୁଡ଼ିକୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦଳରେ, ହରି ଦୀର୍ଘ କ୍ରମରେ ପ୍ରାଚୀନ ପିତୃମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳର ଶାସନାଧିକାରୀ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ। ଏହି ହରି, ଶୂରବୀର ପୁରୁଷ, ବିଜୟୀ କୃଷ୍ଣ, ପ୍ରଜାପତି, ପର୍ଜନ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅନନ୍ତ—ସେଇ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଟୁଟ ଭାବେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ପୁନରାଗମନର ଭୟ ନାହିଁ, ତେବେ ଆଗାମୀ ଲୋକର ଭୟ ତ ଅତି ଦୂରର କଥା। ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା, ବେନଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୃଥୁଙ୍କୁ ରାଜା ରୂପେ ଅଭିଷେକ କରି ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଦେଖାଶୁଣା କ୍ରମକ୍ରମେ ବଣ୍ଟନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ସୋମକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଉଦ୍ଭିଦ, ତାରା, ଗ୍ରହ, ଯଜ୍ଞ ଓ ତପସ୍ୟାର ଅଧିପତି କରି ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ବରୁଣଙ୍କୁ ଜଳର ଅଧିପତି, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କୁ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, ପାବକଙ୍କୁ ବସୁମାନଙ୍କ ଅଧିପତି କଲେ। ଡକ୍ଷକୁ ପିତୃମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, ବାସବକୁ ମାରୁତ୍ମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, ପ୍ରହ୍ରାଦଙ୍କୁ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଅଧିପତି କଲେ। ବୈବସ୍ୱତ ଯମଙ୍କୁ ପିତୃମାନଙ୍କ ଓ ଏହି ସହ ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ମାନବ ରାଜାମାନଙ୍କ ରାଜା କଲେ। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଗିରୀଶଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଭୂତ-ପ୍ରେତଙ୍କ ଅଧିପତି, ହିମବତ୍କୁ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, ସମୁଦ୍ରକୁ ନଦୀମାନଙ୍କ ଅଧିପତି କଲେ। ଚିତ୍ରରଥଙ୍କୁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ବାସୁକିଙ୍କୁ ନାଗମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ତକ୍ଷକଙ୍କୁ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଅଧିପତି କଲେ। ଏହିପରି ଏୟାରାବତକୁ ହାତୀମାନଙ୍କ ରାଜା, ଉଚ୍ଚଏଃଶ୍ରବାସ୍କୁ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ଗରୁଡ଼କୁ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ କଲେ। ବାଘକୁ ପଶୁମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ବୃଷଭକୁ ଗୋମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, ପ୍ଲକ୍ଷକୁ ଗଛମାନଙ୍କ ରାଜା କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ବ୍ରହ୍ମା ଏକ ଏକ କ୍ରମରେ ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ବଣ୍ଟନ କରି, ଦିଗ୍ଗଜମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ବୈରାଜ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁଧନ୍ୱନ୍କୁ ଦିଗ୍ପାଳ ଓ ରାଜା କଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ କର୍ଦ୍ଦମ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶଂଖପଦକୁ, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ରଜସଙ୍କ ପୁତ୍ର କେତୁମନ୍ତକୁ, ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ପର୍ଜନ୍ୟ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ହିରଣ୍ୟରୋମାନ୍କୁ ଦିଗ୍ପାଳ ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ କଲେ। ଏହି ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଓ ସମସ୍ତ ନଗର ଅଞ୍ଚଳ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷିତ ହେଉଛି। ଏପରି ଭାବେ, ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ପୃଥୁ ବେଦ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ପରେ, ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତର ସମାପ୍ତି ପରେ, ବଳଶାଳୀ ବୈବସ୍ୱତ ମନୁଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ଶାସନ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବୈବସ୍ୱତ ମନୁଙ୍କ ବଂଶାବଳୀ କିପରି ଥିଲା, ତୁମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁ, ତେବେ ମୁଁ ବିସ୍ତାରରେ କହିବି—ଏହି ହେଉଛି ପୁରାଣର ମହା ଆଧାର। ହେ ଲୋମହର୍ଷଣ, ପୃଥୁଙ୍କ ଜନ୍ମ କିପରି ହେଲା, ସେ ମହାପୁରୁଷ କିପରି ପୃଥିବୀକୁ ଦୋହନ କଲେ, ଏ ସବୁ କଥା ବିସ୍ତାରରେ କହ। ପୃଥିବୀକୁ ମାନବ, ଦେବତା, ମହାର୍ଷି, ଦାନବ, ସର୍ପ, ଯକ୍ଷ ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ କିପରି ଦୋହନ କଲେ, ତାହା ବି କହ। ପର୍ବତ, ପିଶାଚ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାକ୍ଷସ ଓ ମହାପୁରୁଷମାନେ କିପରି ଦୋହନ କଲେ, କେଉଁ ବିଶେଷ ପାତ୍ର, କିପରି ବଛା, କିପରି ଦୋହନକାରୀ—ଏ ସବୁ କ୍ରମବଦ୍ଧ ଭାବେ କହିବାକୁ ଚାହିଁ। ବେନଙ୍କ ହାତ କାହିଁକି ଦୁଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ବିଗ୍ରହ କରି ମଥନ କରିଥିଲେ, ତାହାର କାରଣ ବି କହ। ମୁଁ ବିସ୍ତାରରେ ବେନପୁତ୍ର ପୃଥୁଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନ କହିବି, ତୁମେ ମନୋଯୋଗ ଦେଇ ଶୁଣ। ଏହି କଥା ଅପବିତ୍ର, ଅଳ୍ପମନ, ଅଶିଷ୍ୟ, ଅନିୟମିତ, କୃତଘ୍ନ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା କାହାକୁ କହିବି ନାହିଁ। ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ, କୀର୍ତ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଶ୍ରୀ, ବେଦସମ୍ମତ ଓ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ—ଏହାକୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଶୁଣ। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବେନପୁତ୍ର ପୃଥୁଙ୍କ ଉପାଖ୍ୟାନ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୃତ କିମ୍ବା ଅକୃତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଶୋକ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଏକ ଧର୍ମରକ୍ଷକ, ଅତ୍ରି ସମାନ ଏକ ପ୍ରଜାପତି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅଙ୍ଗ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ବେନ, ଯିଏ ସୁନୀଥା—ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ କନ୍ୟା—ଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମରେ ବିଶେଷ ପାରଙ୍ଗତ ନ ଥିଲେ। ମାମାଙ୍କ ଦୋଷରୁ, ସେ ସମୟକୁ ଅବମାନ କରି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡ଼ି, କାମ ଓ ଲୋଭରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏହି ରାଜା ଧର୍ମର ସୀମା ଉଲଙ୍ଘନ କରି, ବେଦର ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରି, ଅଧର୍ମରେ ଲିନ ହେଲେ।