ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ, ତାରାପକ୍ଷର ସପ୍ତମ ଦିନରେ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ ଶୁଦ୍ଧ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ପ୍ରଭାସ୍ୱର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଂପୃକ୍ତ ପାତ୍ରରେ ଜଳ ଅର୍ପଣ କରି ତାହା ପିବିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜାବିଧିକୁ ଦୁଇ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତି ସପ୍ତମୀ ଦିନରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ବୃଦ୍ଧି କରି ପାଳନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରତି ୨୪ତମ ଦିନକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବା ଦ୍ୱାରା, ଉପବାସ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଏହି ଅର୍କସପ୍ତମୀ ବ୍ରତ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରେ ବୋଲି ପ୍ରଶଂସିତ। ଯେତେବେଳେ ତାରାପକ୍ଷର ସପ୍ତମୀ ଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟବାର ପଡ଼େ, ସେହି ଦିନ ବିଶେଷ ଶୁଭ। ଏହି ସପ୍ତମୀକୁ ‘ବିଜୟା’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେହି ଦିନ ଦାନ, ସ୍ନାନ, ତପସ୍ୟା, ହୋମ, ଉପବାସ ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଫଳଦାୟକ। ବିଜୟା ସପ୍ତମୀରେ କୃତ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ମହାପାପ ନାଶ କରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟବାରରେ ପିତୃକ୍ରିୟା କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏବଂ ମହାଶ୍ୱେତ ରୂପର ପୂଜା କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଯାହା ଇଛା କରନ୍ତି, ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ଉପହାର ହୁଏ। ଏମିତି ପରିବାରରେ କେବେ ଦରିଦ୍ର କିମ୍ବା ରୋଗାଳୁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥାଏ, ଯେଉଁଠି ଶ୍ୱେତ, ରକ୍ତ କିମ୍ବା ପିତ୍ତଳ ମାଟିଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ। ଯିଏ ଦେହରେ ଅଙ୍ଗରାଗ ଲଗାନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଇଛିତ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଚିତ୍ରଭାନୁଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଉପବାସରେ ରହି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ନିଜ ଇଛା ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଘୃତ କିମ୍ବା ତିଳ ତେଲ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ ଜଳାଇ ପୂଜା କଲେ, ଅଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ କେବେ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯିଏ ସଦା ଦୀପ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଜ୍ଞାନର ଦୀପ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି। ତିଳ, ଶୁଦ୍ଧ ତେଲ କିମ୍ବା ତିଳ ଦୁହି ଦାନ, ଯେଉଁଥି ହୋମ କିମ୍ବା ଦୀପରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ, ମହାପାପ ନାଶ କରେ। ଯିଏ ସଦା ମନ୍ଦିର, ଚଉକ, ରାସ୍ତାରେ ଦୀପ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ଦୀପ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱିତୀୟ ଔଷଧରସ ଦ୍ୱାରା ଦେବା ଉଚିତ; କିନ୍ତୁ ମଜ୍ଜା, ଚର୍ବି କିମ୍ବା ଅସ୍ଥିରସ ଦ୍ୱାରା କେବେ ଦୀପ ଦିଅ ନାହିଁ। ଦୀପ ସଦା ଉପରକୁ ଯାଏ, କେବେ ତଳକୁ ନୁହେଁ; ଦୀପ ଦାତା ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି, କ୍ଷୀଣ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ଦୀପ ଚୋରି କିମ୍ବା ନଷ୍ଟ କରେ, ସେ ବନ୍ଧନ, ନାଶ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ଦୀପ ଦାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ଦେବଲୋକରେ ଦୀପ ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି। କୁଙ୍କୁମ, ଅଗରୁ, ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଦୀପ ମନ୍ଦନ କରିଥିବା ଲୋକ ପରଲୋକେ ଧନ, ଯଶ, ଶ୍ରୀ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଓ ଲାଲ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି। ପ୍ରତିଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇଲେ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ସଫଳତା ମିଳେ। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟଠାରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପୂଜା ଚାଲିଥାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟମୁଖୀ ହୋଇ ଅଳ୍ପ ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅଦିତ୍ୟ ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ମହାପାପ ନାଶ ହୁଏ। ନିୟମିତ ଉପଚାର ସହିତ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ମୁଚିଯାଏ। ଯିଏ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଗାଈ, ବୃଷଭ, ଜମି, ବସ୍ତ୍ର ସହିତ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି, ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ଆକାଶ, ଶୁଦ୍ଧ ଭୂମି, ପ୍ରତିମା, ବଲିରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖ ହୋଇ ଘୃତ କିମ୍ବା ଗୁଗ୍ଗୁଳ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ସହିତ ଦିଅ। ଏହି କ୍ଷଣରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ, ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଚତୁରସ୍ର କିମ୍ବା ଦେବଦାରୁ କାଠର ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିଅ। କପୂର ଓ ଅଗରୁ ଧୂପ ଦେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଉତ୍ତରାୟଣ କିମ୍ବା ଦକ୍ଷିଣାୟଣ ଯେଉଁ ଦିଗରେ ହେଉ, ସ୍ୱର୍ଗମାର୍ଗ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରଗ୍ରହଣ, ଏବଂ ଅଠଷଠି ମହାମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ମୁଚିଯାଏ। ଏପରି ସମୟରେ ଏବଂ ସଦା, ଏହି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଚାଉଳ, ଦୁଧ, ପିଠା, ଫଳ, ମୂଳ, ଘୃତ, ପକାଖାଦ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ବଳି ଦେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହୁଏ; ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ତର୍ପଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପୁରୁଷାର୍ଥ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ତର୍ପଣ କଲେ ଚିତ୍ତ ଦୁଃଖ ନାଶ ହୁଏ, ଦହି ଦ୍ୱାରା ତର୍ପଣ କଲେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ଯିଏ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଜଳ ଆନନ୍ତି, ସେ ତୀର୍ଥରେ ପବିତ୍ର ଭାବରେ ଏହା କଲେ ପରମ ପଦ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଛତା, ପତାକା, ଚାମର, ଧ୍ୱଜା ଦେଇ ଭକ୍ତି ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ ଇଛିତ ଫଳ ମିଳେ। ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦିଅ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହାକୁ ଲକ୍ଷଗୁଣା ବଢ଼ାଇ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କୃପାରେ ମନ, ବାଚା, କାୟା ଦ୍ୱାରା କୃତ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କୃତି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ନାଶ ହୁଏ। ଏକ ଦିନ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂଜା କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ ଯେତେ ଫଳ ମିଳେ, ସେ ଶତ ଯଜ୍ଞ କରି ମଧ୍ୟ ମିଳେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବେ, ଦେବତାଙ୍କର ମହତ୍ମ୍ୟ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରେ ଶୁଣିଲେ। ପୃଥିବୀର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତାଙ୍କ, ଆପଣ କହିଥିବା ଏହି କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏବେ, ହେ ଦେବେଶ, ଆମେ ଆଉ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ଆମର ଜିଜ୍ଞାସା ବଡ଼, ଆପଣ ଆଉ କିଛି କହନ୍ତୁ। ଗୃହସ୍ଥ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଵାନପ୍ରସ୍ଥୀ, କିମ୍ବା ସନ୍ୟାସୀ—ଯିଏ ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେ କୌଣସି ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କିପରି ସେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିପାରିବେ? କିପରି ପରମ ଶ୍ରେୟସ୍ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ? ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତି ପରେ, ପୁନର୍ବାର ଭୂମିକୁ ତଳି ନପଡ଼ିବା ପାଇଁ କଣ କରିବା ଉଚିତ?