ଏକ ସମୟର କଥା, କୃଷ୍ଣ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିଟି ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ପରେ ବଭ୍ରୁ, ଭୋଜ ଏବଂ ଶତଧନ୍ବନ ଏହି ମଣିଟିକୁ ନେଇଯାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅକୃର ନିରନ୍ତର ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ଏବଂ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପାଇଁ ଖୋଜ କରୁଥିଲେ। ଏହାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତଧନ୍ବନ ରାତିରେ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ନେଇଯାଇ, ସେଠାରୁ ଅକୃରଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଅକୃର ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ମଣି ପାଇ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଏକ ସଂଜୋଗ କରି କହିଲେ, “ମୋ ପରିଚୟ ତୁମେ କେହିଠାରେ ଖୋଲିବ ନାହିଁ।” ସେଉଁଠି ଏହି ଭାବରେ ଦୃଢ଼ ଆଶ୍ୱାସନ ମିଳିଲା—“ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରନ୍ତି, ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବୁ; ଆଜି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରକା ମୋର ଅଧିନରେ ଅଛି।” ଏହି ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ପରେ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟା ହେବାରେ ସେ ଶୋକାକୁଳ ହୋଇ ତାଙ୍କର ରଥ ଚଢ଼ି ବରଣାବତ ନଗରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ, ସତ୍ୟଭାମା ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭୋଜ ବଂଶଜ ଶତଧନ୍ବନଙ୍କ କୃତ୍ୟ ବିଷୟରେ କହି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହରି (କୃଷ୍ଣ) ଦହିଯାଇଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଜଳ କ୍ରିୟା କଲେ ଏବଂ ପାଣ୍ଡୁ ବଂଶର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ (କୃଷ୍ଣ) ଦ୍ୱାରକାକୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରି ତାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହଳଧର (ବଳରାମ)ଙ୍କୁ କହିଲେ—“ପ୍ରସେନ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହୋଇଛନ୍ତି, ସତ୍ରାଜିତ ଶତଧନ୍ବନ ଦ୍ୱାରା, କିନ୍ତୁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ମୋର, କାରଣ ମୁଁ ଏହାର ଅଧିକାରୀ। ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ରଥାରୋହଣ କର; ଭୋଜ ମହାରଥୀ ଶତଧନ୍ବନଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ଆମେ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପାଇପାରିବୁ।” ତାପରେ ଭୋଜ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶତଧନ୍ବନ ଅକୃରକୁ ଦେଖି, ଚାରିପଟେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ଭୋଜ ଏବଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି, ଅକୃର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ଭୟରେ ଭୋଜ ପଳାଇବା ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମାଦିନୀ ହୃଦୟା ସହିତ ଶତ ଯୋଜନା ଅଧିକ ଦୂର ଯାଇଲେ। ହୃଦୟା, ଏଇ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଯିବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମାଦିନୀ, ଭୋଜଙ୍କ ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୂର ଯିବା ପରେ ହୃଦୟାର ଶକ୍ତି ଶେଷ ହେଲା, ଏବଂ ଶତଧନ୍ବନ ତାଙ୍କର ରଥର ଲାଭ ଦେଖି ମାରା ପଡ଼ିଲେ। ଏହା ପରେ, ହୃଦୟା କ୍ଲାନ୍ତି ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣବାୟୁ ଆକାଶକୁ ଯାଇଲା, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ବଳରାମଙ୍କୁ କହିଲେ—“ତୁମେ ଏଠାରେ ରୁହ, ମୋର ଘୋଡ଼ାମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ, ମୁଁ ପଦେପଦେ ଗଲି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଧରିବି।” ତାପରେ ଅଚ୍ୟୁତ (କୃଷ୍ଣ) ପଦେପଦେ ଗଲେ ଏବଂ ମିଥିଳା ନିକଟରେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ସ୍ତ୍ରୀ, ଶତଧନ୍ବନଙ୍କୁ ବଧ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୋଜଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ମିଳିଲା ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣ ଫେରିଲେ, ବଳରାମ କହିଲେ—“ମଣି ଦିଅ।” କୃଷ୍ଣ କହିଲେ—“ଏଠାରେ ନାହିଁ।” ବଳରାମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଉପାଳମ୍ଭ କଲେ। “ତୁମେ ମୋ ଭାଇ ଥିବାରୁ ମୁଁ ମାଫ କରୁଛି। ବିଦାୟ, ମୁଁ ଚାଲିଯାଉଛି। ମୋର ଦ୍ୱାରକା, ତୁମେ କିମ୍ବା ବୃଷ୍ଣିମାନେ ସହିତ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ।” ଏହିପରେ ବଳରାମ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ମିଥିଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ମିଥିଳାର ରାଜାଙ୍କଠାରେ ବହୁ ଆଦର ସହିତ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଦାନ ଓ ସମ୍ମାନ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବଭ୍ରୁ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅବିଧିତ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ। ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ବଭ୍ରୁ ଏହି ମଣିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଦିକ୍ଷାର ରକ୍ଷାକବଚ ଧାରଣ କଲେ। ପରେ, ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ଷଷ୍ଟି ବର୍ଷ ଧରି ଅନ୍ୟ ମଣି ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଧନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ଦାନ କଲେ। ବଭ୍ରୁଙ୍କ ଏହି ମହାନ ଯଜ୍ଞଗୁଡ଼ିକୁ “ଅକୃର ଯଜ୍ଞ” ବୋଲି ପରିଚିତ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ଦାନର ଅଭାବ ନଥିଲା, ଏବଂ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳୁଥିଲା। ଏହି ଅବସରରେ ରାଜା ଦୁର୍ୟୋଧନ ମିଥିଳାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ବଳଦେବଙ୍କଠାରୁ ଗଦାଯୁଦ୍ଧର ଦିବ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ନେଲେ। ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ମହାନ ଆତ୍ମା, ବଳରାମଙ୍କୁ ମନାଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆଣିଲେ, ସହିତେ ବୃଷ୍ଣି ଏବଂ ଅନ୍ଧକ ଶୂରବୀରମାନେ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅକୃର, ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅନ୍ଧକମାନେ ସହିତ ଏକଠି ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ରାତିରେ ସତ୍ରାଜିତ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଘୁମୁଥିବାବେଳେ ହତ୍ୟା କଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଏହି ଆପ୍ତମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ସୃଷ୍ଟି ହେବାର ଭୟରୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅନଦେଖା କଲେ। ଅକୃର ଦ୍ୱାରକା ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ଏହି ସମୟରେ ବର୍ଷା ହେଲା ନାହିଁ। ଏହି ଅନାବୃଷ୍ଟି ଦେଶକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖୀ କଲା। ଏହିଠାରୁ କୁକୁର ଏବଂ ଅନ୍ଧକମାନେ ଅକୃରଙ୍କୁ ମନାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରି ଆସିବା ସମୟରେ, ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତୀବ୍ର ବର୍ଷା କଲେ। ଅକୃର, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଉତ୍ତମ, ତାଙ୍କର ଧର୍ମପତ୍ନୀକୁ ପ୍ରେମବଶତଃ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଲେ। ଏହିପରେ, କୃଷ୍ଣ ଯୋଗବଳରେ ଜାଣିଲେ ଯେ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ବଭ୍ରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲା। ସେ ଅକୃରଙ୍କୁ ସଭାମଝିରେ ଡାକି କହିଲେ—“ଏହି ଅତି ଉତ୍ତମ ମଣି, ଯାହା ତୁମ ହାତରେ ଅଛି, ମୋତେ ଦିଅ; ଅବମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ଷଷ୍ଟି ବର୍ଷ ପରେ, ମୋ ମନରେ ଥିବା କ୍ରୋଧ ବଡ଼ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ଉଦ୍ଭବ ହେଉଥିଲା, ଏହିପରେ ବଢ଼ି ଦେରି ହେଲା। ତାପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥାରେ ବଭ୍ରୁ ନିର୍ବିଘ୍ନ ମନେ ସାତ୍ୱତ ସଭା ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଦେଇଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ଖୁସିରେ ଏହି ମଣି ବଭ୍ରୁଙ୍କୁ ପୁନି ଫେରାଇଦେଲେ। ଏହିପରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତରୁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପାଇ ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ବଭ୍ରୁ ଏହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ରବିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।