ପ୍ରସେନା ଶିକାର କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଭରସାଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ କର୍ତ୍ତବ୍ୟନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଭାଲୁ ଥିବା ପର୍ବତ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତମାଳାରେ ସନ୍ଧାନ କରି, ବଡ଼ ମନରୁହିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କ୍ଲାନ୍ତ ହେବା ସତ୍ୱେ ତାଙ୍କର ଖୋଜ ଜାରି ରଖିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପ୍ରସେନାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ସହ ହତ ଅବସ୍ଥାରେ ନ ଦେଖିପାରିଲେ, ନାହିଁ ରତ୍ନଟିକୁ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରସେନାଙ୍କ ଦେହ ପାଖରେ ଏକ ସିଂହ ଦେଖାଗଲା। ଏହି ସିଂହଟିକୁ ଏକ ଭାଲୁ ମାରିଦେଇଥିଲା; ଭାଲୁର ପଦଚିହ୍ନ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ମାଧବ ସେହି ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରି ଭାଲୁର ଗୁହାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଭାଲୁର ଗୁହାଭିତରେ, ଜାମ୍ବବତଙ୍କ ପୁଅଁକୁ ମାନେ ଦୁଧପାନ କରାଉଥିବା ଜଣେ ମହିଳା ମଧୁର କଣ୍ଠରେ କିଛି କହୁଥିବା କଥା ଶୁଣିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମମାନେ। ସେ ରତ୍ନଟି ସହ ଖେଳୁଥିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "କାନ୍ଦନିଅ, ସିଂହ ପ୍ରସେନାଙ୍କୁ ମାରିଦେଇଥିଲା; ସିଂହକୁ ଜାମ୍ବବତ ମାରିଦେଲେ। କାନ୍ଦନିଅ, ମୃଦୁଶିଶୁ, ଏହି ସ୍ୟାମନ୍ତକ ତୋର।" ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ସେ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବେଗରେ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଭଗବାନ୍ ନିଜେ ସେ ଭାଲୁର ଗୁହାକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଯଦୁମାନେ ଓ ହଳଧରଙ୍କୁ ଗୁହାର ମୁଖରେ ରଖିଲେ, ଏବଂ ଗୁହାଭିତରେ ଜାମ୍ବବତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଭିତରେ ବାସୁଦେବ ଜାମ୍ବବତଙ୍କ ସହ ୨୧ ଦିନ ଧରି ମାତ୍ର ନିଜ ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ବଳରାମ ଓ ସହଚରମାନେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଛି ବୋଲି ଖବର ଦେଲେ। ବାସୁଦେବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମ୍ବବତଙ୍କୁ ଜିତି, ଭାଲୁରାଜଙ୍କ ପ୍ରଶଂସିତ କନ୍ୟା ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ ନିଜ ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ନେଲେ, ଭାଲୁରାଜଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ; ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବେ ରତ୍ନ ଆଣି ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିଟିକୁ ସାତ୍ୱତମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ଭାବେ ବୈଠକରେ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେଲେ; ଏଭଳି ଭାବେ କୃଷ୍ଣ, ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ବନ୍ଧୁହନନ୍ତା ଭାବରେ ଅଭିଯୁକ୍ତ, ରତ୍ନଟି ଫେରାଇଦେଲେ। ସତ୍ରାଜିତ ନିଜେ ଅପରାଧରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ସ୍ୟାମନ୍ତକ ପୁନଃପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ଦଶଜଣ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଶତପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତିନିଜଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ—ଭଗଙ୍କାର, ବୃଦ୍ଧ, ବାତପତି ଓ ଭାସୁମେଧସ୍। ଏହିପରି ତିନିଜଣ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ସତ୍ୟଭାମା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଓ ନିୟମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଶୟନରତା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଶଭକ୍ଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ; ଭଙ୍ଗକାରୀ ଓ ନବେୟ, ଦୁଇଜଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷ। ଦୁଇଜଣ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ, ଗୁଣଗୁଣିତ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅଁ ଏବଂ ବୃଷ୍ଣିଙ୍କ ପୁଅଁ ଯୁଧାଜିତ୍। ବୃଷ୍ଣିଙ୍କ ଦୁଇପୁତ୍ର—ସ୍ୱଫଲ୍କ ଓ ଚିତ୍ରକ; ସ୍ୱଫଲ୍କ କାଶୀରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା ଗାନ୍ଧିନୀଙ୍କୁ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ପାଇଥିଲେ। ଗାନ୍ଧିନୀଙ୍କ ବାପା ସଦା ଗାଈ ଦେଇଥିଲେ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶାସ୍ତ୍ରବିଦ୍, ଅତିଥିସେବୀ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅକୃରୁର ଜନ୍ମିଲେ, ଦାନଶୀଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ ହସ୍ତ। ଉପମଦ୍ଗୁ, ମଦ୍ଗୁ, ମୁଦରା, ଅରିମର୍ଦ୍ଦନ, ଏହିପରି ଅନେକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ। ଏହିପରି ଅରିକ୍ଷେପ, ଉପେକ୍ଷା, ଶତ୍ରୁହା, ଅରିମେଜୟ, ଧର୍ମଭୃତ୍, ଧର୍ମ, ଗୃଧ୍ରଭୋଜା ଓ ଅନ୍ଧକ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଅବାହ ଓ ପ୍ରତିବାହ, ସୁନ୍ଦରୀ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିଳା, ଓ ଭିଶ୍ରୁତାଶ୍ୱଙ୍କ କନ୍ୟା ଓ ରାଣୀ ଭାସୁନ୍ଧରା। ଅକୃରୁର, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲେ, ଦୁଇଜଣ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମାଇଥିଲେ—ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁମାନେ କୁଳର ଗୌରବ। ଭାସୁଦେବ ଓ ଉପଦେବ, ଦେବତା ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ ତେଜସ୍ୱୀ; ଚିତ୍ରକଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୃଥୁ ଓ ବିପୃଥୁ। ଅଶ୍ୱଗ୍ରୀବ, ଅଶ୍ୱବାହୁ, ସୁପର୍ଶ୍ୱକଗବେଷଣ, ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଧର୍ମ, ଧର୍ମଭୃତ୍, ଏହିପରି ପୁତ୍ରମାନେ। ସୁବାହୁ, ବହୁବାହୁ, ଶ୍ରାବିଷ୍ଠା ଓ ଶ୍ରବଣା ଦୁଇଜଣ କନ୍ୟା। ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନେଇ ଏହି ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ କହାଯିବ—ସେ ଜାଣିଥାଏ ଯେ, ଏହି ମିଥ୍ୟା ଶାପ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଛୁଁଇପାରିବ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବେ, କୃଷ୍ଣ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ରତ୍ନ ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ବାଭ୍ରୁର ଏହାକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଭୋଜ ଓ ଶତଧାନ୍ବନ ମଧ୍ୟ। ଅକୃରୁର ସଦା ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ନିର୍ମଳ ଚିତ୍ତ ଏବଂ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଖୋଜୁଥିଲେ। ଶତଧାନ୍ବନ, ସତ୍ରାଜିତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ରାତିରେ ମଣିଟିକୁ ନେଇ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଅକୃରୁର ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଣି ପାଇ, ଏକ ଚୁକ୍ତି କଲେ—"ମୋ ନାମ କେବେ ଖୋଲିବେ ନାହିଁ।" "ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟାଚାରିତ ହେଲେ, ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବୁ; ଆଜି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରକା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ।" ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ବାପା ହତ୍ୟା ହେବା ପରେ, ସେ ଶୋକାକୁଳ ହୋଇ ରଥ ଚଢ଼ି ବାରଣାବତ ନଗରକୁ ଗଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭୋଜବଂଶୀ ଶତଧାନ୍ବନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଜଣାଇଲେ ଏବଂ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ। ହରି ଜଳାଯଞ୍ଜ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡୁବଂଶର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସତ୍ୟକିଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ଏହିପରେ ମଧୁସୂଦନ ଶୀଘ୍ର ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ବଡ଼, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହଳଧରଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ—"ପ୍ରସେନା ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ହତ, ସତ୍ରାଜିତ ଶତଧାନ୍ବନ ଦ୍ୱାରା ହତ; କିନ୍ତୁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୋର, କାରଣ ମୁଁ ଏହାର ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ପ୍ରଭୁ।" ଏହିପରି ଭାବେ ଏହି ଆଦିପବିତ୍ର କଥା ଘଟିଗଲା।