ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ରାଜା କର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଆର୍ଜୁନ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ହାତରେ ନେଇ ଏବଂ ଚାରିଅଁ ଛାଡ଼ି ଉଭୟ ହସ୍ତ ନେଇ ତାଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରି ଏହି ସାତ ଦ୍ୱୀପରେ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶାସନ ଅଧିନରେ ଲୋକମାନେ କେବେ ଧନ ହାରାଇନଥିଲେ, କେବେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିନଥିଲେ, କେବେ ଉନ୍ମାଦ ହେବା ପରିସ୍ଥିତି ଆସିନଥିଲା; ଏହି ମହାରାଜ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜାମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରତ୍ନର ଅଧିକାରୀ, ସାମ୍ରାଟ୍ ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ଶାସକ ହେବା ସହ, କର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଆର୍ଜୁନ ଏକ ଗୋପାଳକ, କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଭୂମିକାରେ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ଦେଖା ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ, ପର୍ଜନ୍ୟ ମେଘ ଭଳି ବର୍ଷା ଦେବା ଶକ୍ତି ଥିଲା; ତିନି ଅର୍ଜୁନ ଭଳି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ହଜାର ହସ୍ତ ଧନୁଷ ତାର ଦ୍ୱାରା କଠିନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତିନି ହଜାର କିରଣରେ ଶରତ୍କାଳୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ; ମହିଷ୍ମତୀ ରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ମହାତ୍ମା ଜଣେ ନାଗ ଭଳି ଦେଖା ଦେଲେ। କର୍କୋଟକ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି, ସେମାନେକୁ ଏହି ସହରରେ ବସାଇଲେ; ପଦ୍ମନେତ୍ର, ବର୍ଷା ଋତୁରେ ସମୁଦ୍ରର ତୀବ୍ର ଗତିକୁ ଅଟକାଇଲେ। ଖେଳ କରିବା ପରି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଏକ ନଦୀକୁ ତାର ଧାରା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଫେରାଇଲେ; ଏହି ନଦୀ ଯାହା ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକୁ ଉପକୂଳରେ ରଖିଥିଲା, ସେ ଖେଳରେ ଏହି ନଦୀକୁ ଅତ୍ୟାଧିକ ଚାଳାଇଲେ। ହଜାର ତରଙ୍ଗରେ ଉତ୍ପାତ ହେଉଥିବା ନର୍ମଦା ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କ ହଜାର ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ନିମ୍ନଭୂମିରେ ରହୁଥିବା ମହାନାଗମାନେ ଭୟରେ ନିର୍ଜନ ହୋଇ ଲୁଚି ଯାଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତିନି ସମୁଦ୍ରକୁ ମନ୍ଥନ କରି, ତରଙ୍ଗ, ମାଛ ଓ ବଡ଼ ତିମି ଚାଳାଇ ଦେଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ହଜାର ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଝାଟି ଦିଆ ଫେନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳକୁ ଚାଳାଇଲେ, ତୁଳିଲେ, ତରଙ୍ଗ ଓ ଝରଣାରେ ଆକୁଳ କରିଦେଲେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତକୁ କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଫେଙ୍ଗିଥିଲେ, ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ଅମୃତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାର ଶଙ୍କା କରିଥିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାକୁ ଦେଖି, ମହାନାଗମାନେ ଅଚଳ ମୁଣ୍ଡ କୁ ନମାଇ ଉପରକୁ ଉଠିଯାଇଥିଲେ। ସଂଧ୍ୟାବେଳେ, କଳା ବାନାନ ଗଛ ଭଳି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପାତ ହେଉଥିବା, ତିନି ଧନୁଷ ଚାପି ଫାଇଭ ଅଗ୍ନି ବାଣ ତୁରନ୍ତ ଥିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଲଙ୍କାପତି ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରି, ମହିଷ୍ମତୀରେ ବାନ୍ଧି ରଖିଲେ। ରାବଣ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ବଂଶଜ, ବନ୍ଧି ହେବା ଖବର ଶୁନି, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ନିଜେ ଆର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ଆର୍ଜୁନ ରାବଣଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ, ଯେଉଁ ରାବଣ ହଜାର ହସ୍ତରେ ଧନୁଷ ତାର ରଣ୍ଧନ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଯୁଗ ଶେଷରେ, ବଦଳ ଫାଟିବା କିମ୍ବା ତ୍ରାସ ହେବା ପରି, ଭାର୍ଗବର ଶକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତାଳଗଛ ଭଳି, ହଜାର ହସ୍ତର ରାଜା, ଏକଥିରେ ଚିତ୍ରଭାନୁ ତାଙ୍କୁ ଜଳପାନ ପାଇଁ ଅଞ୍ଜଳି ମାଗିଥିଲେ। ଏହି ବୀର ରାଜା ସାତ ଦ୍ୱୀପ, ପୁରାତନ ଅଗ୍ନି ନଗର, ଗ୍ରାମ, ମୁଞ୍ଜି ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ଦାନ କରିଦେଲେ। ଚିତ୍ରଭାନୁ ତାହାକୁ ଦହିଦେଲେ, ସେ ଏହାକୁ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ପ୍ରଭାବ ମହାତ୍ମା ରାଜା ଦ୍ୱାରା ହେଲା। ସେ କର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଆର୍ଜୁନଙ୍କ ପାହାଡ଼ ଓ ଅରଣ୍ୟ, ଏବଂ ଭୂବନ ରମ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରା ଵାରୁଣ ପୁତ୍ରର ଆଶ୍ରମକୁ ଦହିଦେଲେ। ଚିତ୍ରଭାନୁ ଭୟରେ ଏହି ହୈହୟକୁ ଦହିଦେଲେ; ଵାରୁଣ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଭାବରେ ପାଇଥିଲେ, ସେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନରେ, ବସିଷ୍ଠ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଆପବ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଋଷି, ଆର୍ଜୁନଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଶାପ ଦେଲେ। "ହୈହୟ, ତୁମେ ମୋ ଅରଣ୍ୟକୁ ରକ୍ଷା କରିନଥିଲା, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ; ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତୁମକୁ ବଧ କରିବେ।" ଜମଦଗ୍ନି ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ତୁମ ହଜାର ହସ୍ତ କାଟି ଦେବେ ଓ ତୁମକୁ ନଷ୍ଟ କରିବେ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀ, ଭାର୍ଗବ, ତୁମକୁ ବଧ କରିବେ; ଯାହା ଧନ କେବେ ହାରାଇନଥିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବିଜୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ଧର୍ମପାଳକ ରାଜାର ଏତେ ମହିମା ଥିଲା, ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଏହି ମହା ଋଷିଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଆସିଲା। ଏଭଳି, ଏକ ଦିନ ତିନି ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ବର ଚୟନ କରିଥିଲେ; ଏହି ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ଏକ ଶତ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ଯାହାରୁ ପଞ୍ଚ ଅଛି। ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସାହସୀ, ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ: ଶୂରସେନ, ଶୂର, ବୃଷଣ, ମଧୁପଧ୍ୱଜ। ଜୟଧ୍ୱଜ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅବନ୍ତି ରାଜା, କର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ଜୟଧ୍ୱଜଙ୍କ ପୁତ୍ର ତାଳଜଙ୍ଘ, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତାଙ୍କ ଏକ ଶତ ପୁତ୍ର ତାଳଜଙ୍ଘ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ବଂଶରେ, ହୈହୟ ବିଶିଷ୍ଟ: ବୀତିହୋତ୍ର, ସୁଜାତ, ଭୋଜ, ଅବନ୍ତି ଉଲ୍ଲେଖିତ। ତୌଣ୍ଡିକେର, ତାଳଜଙ୍ଘ, ଭାରତ, ସୁଜାତ ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ବଂଶ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇନାହିଁ। ବୃଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଏହି ଯାଦବ ବଂଶର ଧର୍ମପରାୟଣ; ବୃଷ ଏହି ବଂଶର ଧାରକ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମଧୁ। ମଧୁଙ୍କ ଏକ ଶତ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ବୃଷଣ ବଂଶ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ; ବୃଷଣରୁ ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣି, ମଧୁରୁ ମାଧବ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଯାଦବମାନେ ଯାଦୁ ନାମରେ ଓ ହୈହୟମାନେ ହୈହୟ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତିନି କେବେ ଧନ ହାରାଇନଥିଲେ, ହାରାଇଥିଲେ ଫେରାଇଥିଲେ। ଯେଉଁଠି କର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଜନ୍ମ ଦିନ ପ୍ରତିଦିନ କଥା କହିଥିଲେ, ଏହି ଯୟାତି ପୁତ୍ରଙ୍କ ପଞ୍ଚ ବଂଶ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଲା। ଏହି ପଞ୍ଚ ବଂଶ ସମସ୍ତ ଜଗତର ବୀରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏହି ପଞ୍ଚ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜା, ଅଚଳ ଓ ଚଳନଶୀଳ। ପଞ୍ଚ ଉତ୍ପତ୍ତି ଶୁଣି, ଧର୍ମ ଓ ଧନ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ନିଜ ପଞ୍ଚ ପୁତ୍ର ଉପରେ ଅଧିପତି ହେବେ, ଏବଂ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ରଖିବେ।