ଏକ ସମୟରେ, ଏକ ଦାନବୀର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଚାରିଟି ଦୀପ୍ତିମାନ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଇଥିଲା; ଏହାର ଅଗ୍ରତର ଆଶୀର୍ବାଦ ହେଉଛି ହଜାରଟି ଭୁଜାର ଦାନ, ଯାହା ସ୍ପ୍ଳେନ୍ଡିଡ ଉପହାର ଭାବରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଅଧର୍ମ ବ୍ୟାପ୍ତି ହୋଇଥିଲା, ସେଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଅଧର୍ମକୁ ରୋକିଥିଲେ; ସେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଭୂମିକୁ ଜୟ କରି, ନ୍ୟାୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନଙ୍କର କୃପା ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ। ଅନେକ ଯୁଦ୍ଧ ଜିତି, ହଜାର ଶତ୍ରୁମାନେ ହତ୍ୟା କରି, ସେ ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ଅଧିକ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟଙ୍କୁ ମୁହାଁ ଦେଇଥିଲେ। ଦ୍ୱିଜମନେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହଜାର ଭୁଜା ମାୟା ଓ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେପରି ଯୋଗୀଶ୍ଵରଙ୍କ ମାୟାରେ ହୁଏ। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ, ନଗର, ସାଗର ଓ ଗ୍ରାମକୁ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଜୟ କରିଥିଲେ। ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କହାଯାଏ ଏହି ରାଜା ସାତଟି ଦ୍ୱୀପରେ ସତର ଶତ ଯଜ୍ଞ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ଶତ ହଜାର ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସବୁ ଯଜ୍ଞ ସୁନାର ଦଣ୍ଡ ଓ ସୁନାର ବେଦୀରେ ହୋଇଥିଲା। ସବୁ ଯଜ୍ଞ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସଜାଇଥିଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ନାରଦ, ବରିଦାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ମହାନତା ଦେଖି ଉତ୍ସୁକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ତୁତି ଗାଇଥିଲେ। କେହି ରାଜା ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପ, ପ୍ରତାପ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟର ମାର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ରାଜା, କବଚ ପିନ୍ଧି, ତଳୱାର, ଧନୁ ଓ ଅଣ୍ଡ ନେଇ, ରଥରେ ସାତଦ୍ୱୀପରେ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଜାମାନେ କେବେ ଧନ ହରାଇନାହିଁ, ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ବିଭ୍ରାନ୍ତି ନାହିଁ; ସେ ରାଜା ଧର୍ମରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ରତ୍ନର ଧାରୀ, ସେ ବିଶ୍ୱର ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ହୋଇଥିଲେ; ତିନି ଗୋପାଳକ, କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଅନେକ ଦାୟିତ୍ୱ ନିଭାଇଥିଲେ। ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ସେ ପର୍ଜନ୍ୟ ପରି ବର୍ଷାଦାତା ହୋଇଥିଲେ; ସେ ଅର୍ଜୁନ ଭାବରେ, ହଜାର ଭୁଜା ଓ ଧନୁର ତାଣିରେ ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଅତି କଠିନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ହଜାର ରଶ୍ମିରେ ପ୍ରଭାମାନ୍ ହୋଇଥିଲେ, ଶରତ୍କାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି; ମହିଷ୍ମତିରେ ସେ ମହାପୁରୁଷ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ନାଗ ପରି ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। କର୍କୋଟକ ପୁତ୍ରମାନେ ଜୟ କରି, ସେମାନେ ସହରରେ ବସାଇଥିଲେ; କମଳନୟନ, ବର୍ଷାଦିନରେ ସେ ସାଗରର ଗତିକୁ ରୋକିଦେଇଥିଲେ। ଖେଳ କରୁଥିବା ଭାବେ, ନଦୀକୁ ତାଙ୍କର ଭୁଜାରେ ବିପରୀତ ଦିଗରେ ଫେରାଇଥିଲେ; ଏହି ନଦୀ ଗ୍ରାମ ଦ୍ୱାରା ଘିରା ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଖେଳରେ ଲୁଟି ନିଆଯାଇଥିଲା। ହଜାର ତରଙ୍ଗରେ ନର୍ମଦା ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେ ହଜାର ଭୁଜାରେ ସାଗରକୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେଉଥିବା ଦେଖି ସମ୍ମୁଖିନ ହେଉଥିଲା। ପାତାଳରେ ବସୁଥିବା ମହାନାଗମାନେ ଭୟରେ ନିଃଚଳ ହୋଇ ଲୁଚିଯାଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ସାଗରକୁ ମଥି, ତରଙ୍ଗ, ମାଛ, ତିମି ଉଲଟାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ରାଜା ତାଙ୍କର ହଜାର ଭୁଜାରେ ପାଣିକୁ ଚଳିତ କରିଥିଲେ, ଜାହା ବାୟୁରେ ଫେନର ଦଳ ଓ ଘୂର୍ଣ୍ଣିରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ ଥିଲା। ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଦେବ ଦାନବମାନେ ଦୁଧର ସାଗରରେ ଫିଙ୍ଗିଥିବା ପରି, ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ନେକ୍ତର ଉତ୍ପତ୍ତି ଆଶଙ୍କା କରିଥିଲେ। ଅଉ ହଠାତ୍, ମହାନ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମହାନାଗମାନେ ଭୟରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଉପରେ ଉଛଳି ଆସିଥିଲେ। ସଂଧ୍ୟାବେଳେ, କଳା ବାନାନା ଗଛକୁ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଉଡାଇଥିବା ପରି, ସେ ଧନୁର ତାଣି ଦେଇ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ସେ ଲଙ୍କାପତି ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ଶକ୍ତିରେ ଜୟ କରି, ମହିଷ୍ମତିରେ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିଲେ। ରାବଣ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ବଂଶଜ, ଅର୍ଜୁନ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଛି ବୋଲି ଶୁଣି, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ସ୍ୱୟଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ସେ ଦେମନ୍ ରାବଣଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଇଥିଲେ, ଯାହାର ହଜାର ଭୁଜା ଧନୁର ତାଣିରେ ଗଞ୍ଜିଥିଲା। ଏକ ଯୁଗ ଶେଷରେ, ବଦଳ ଫାଟିବା କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ହେବା ପରି, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଶକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ କାଟିଦେଇଥିଲା। ସେ ହଜାର ଭୁଜାର ରାଜାଙ୍କ ସୁନାର ତାଳ ଉଦ୍ୟାନ ପରି, ଚିତ୍ରଭାନୁ ତାଙ୍କୁ ପାଣି ପାଇବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ। ସେ ଅନେକ ଦାନ—ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ, ଅଗ୍ନିର ପୁରାତନ ନଗର, ଗ୍ରାମ, ଗୋପ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭୂମି ଦେଇଥିଲେ। ଚିତ୍ରଭାନୁ ସେଗୁଡିକୁ ଦହି ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ହୋଇଥିଲା। ସେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟର ପର୍ବତ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଦହି ଦେଇ, ଭାରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ରର ଶୁଭ୍ର ତପୋବନକୁ ଅପୂର୍ବ ଭାବେ ଜଳାଇ ଦେଇଥିଲେ। ଚିତ୍ରଭାନୁ ଭୟରେ ଏହି ହୈହୟକୁ ଦହି ଦେଇଥିଲେ; ଭାରୁଣ ତାଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଭାବେ ପାଇଥିଲେ, ସେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏହି ସ୍ଥାନରେ, ବସିଷ୍ଠ ଗୁରୁ, ଆପବ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ରାଗରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ। "ହୈହୟ, ତୁମେ ମୋର ତପୋବନକୁ ଅକ୍ଷମା କରି ଭୟଙ୍କର କାମ କରିଛ; ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରିବେ।" ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ଜମଦଗ୍ନିର ପୁତ୍ର, ତୁମର ହଜାର ଭୁଜା କାଟି, ଶକ୍ତିରେ ନାଶ କରିବେ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀ, ଭାର୍ଗବ, ତୁମକୁ ହତ୍ୟା କରିବେ; ଯେଉଁଠାରେ ଧନ କେବେ ହରାଇନଥିଲେ, ଶତ୍ରୁକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ। ଏହି ଧର୍ମଶୀଳ ରାଜାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଜା ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲେ, ଏହି ମହାମୁନିଙ୍କ ଶାପରେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଥିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ଭାବରେ, ସେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କରିଥିଲେ; ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଏକ ଶତ ପୁତ୍ର ଥିଲେ, ଯାହାରୁ ପାଞ୍ଚ ରହିଥିଲେ। ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସାହସୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ: ଶୂରସେନ, ଶୂର, ବୃଷଣ, ମଧୁପଧ୍ୱଜ। ଜୟଧ୍ୱଜ ଏକ ମହାରାଜା ଅବନ୍ତିର, କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାମାନ୍।