ଏହି ଉତ୍ତମ କଥାରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ପବିତ୍ର ରାଜବଂଶର ଗାଥା କହିବି, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ରାଜା ଅଜମୀଢ଼ଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ରାନୀ ଥିଲେ ଧୂମିନୀ, ଯିଏ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ, ପତିପ୍ରତି, ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ ଉଚ୍ଚ ବଂଶର ଜନ୍ମଜାତ। ସେ ଦେବୀ ଧୂମିନୀ ସନ୍ତାନ ଲାଗି ଦୀର୍ଘ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରି, ମିତ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରି, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ପାଖରେ କୁଶ ଶୟନ କରି ସେ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ରହିଥିଲେ। ଏହି ଧୂମିନୀ ସହିତ ଅଜମୀଢ଼ଙ୍କ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଏକ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ପୁଅ ରିକ୍ଷଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ରିକ୍ଷଙ୍କୁ ଦେଖି ସଂବରଣ ଜନ୍ମିଲେ, ସଂବରଣଙ୍କୁ ଦେଖି କୁରୁ ହେଲେ। କୁରୁ ପ୍ରୟାଗ ଅଟକି ଏକ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର—କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର—ସ୍ଥାପନା କଲେ। ଏହି ଭୂମି ପୁଣ୍ୟମୟ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକେ ଯାଁଠି ଆସୁଥିଲେ, ଏଠାରେ ଏକ ମହାନ୍ ବଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା କୁରୁଙ୍କ ନାମରେ ‘କୌରବ’ ଭାବେ ପରିଚିତ। କୁରୁଙ୍କୁ ଚାରି ପୁଅ ହେଲେ—ସୁଧନ୍ବନ, ସୁଧନୁସ୍, ମହାବଳୀ ପରୀକ୍ଷିତ୍ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅରିମେଜୟ। ପରୀକ୍ଷିତ୍ ଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜନମେଜୟ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଶ୍ରୁତସେନ, ଅଗ୍ରସେନ ଓ ଭୀମସେନ। ସମସ୍ତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପ୍ରବଳ ଓ ପ୍ରତାପୀ। ଜନମେଜୟଙ୍କ ପୁଅ ସୁରଥ, ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଥିଲେ। ସୁରଥଙ୍କ ପୁଅ ଭଲ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭିଦୁରଥ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ରିକ୍ଷ, ଏକ ମହାରଥୀ। ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁଅ ଭାରଦ୍ୱାଜ୍ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଦୁଇ ଜଣ ରିକ୍ଷ ଓ ଦୁଇ ଜଣ ପରୀକ୍ଷିତ ଥିଲେ। ତିନି ଜଣ ଭୀମସେନ, ଦୁଇ ଜଣ ଜନମେଜୟ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ରିକ୍ଷଙ୍କ ପୁଅ ଭୀମସେନ ଥିଲେ। ଭୀମସେନଙ୍କୁ ପ୍ରତୀପ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ପ୍ରତୀପଙ୍କୁ ଶାନ୍ତନୁ। ତିନି ଜଣ ମହାରଥୀ ହେଲେ—ଦେୱାପି, ବାହ୍ଲିକ ଓ ଶାନ୍ତନୁ। ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ଭୀଷ୍ମ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ଗଙ୍ଗାର ପୁତ୍ର ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପିତାମହ ଭାବେ ଖ୍ୟାତ। ବାହ୍ଲିକଙ୍କ ପୁଅ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସୋମଦତ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ଭୂରି, ଭୂରିଶ୍ରବା ଓ ଶଳ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଦେୱାପି ଦେବମାନେ ଙ୍କ ଗୁରୁ ହେଲେ, ଚ୍ୟବନଙ୍କ ପୁଅ କୃତକ, ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ। ଶାନ୍ତନୁ କୌରବମାନଙ୍କ ରାଜା ହେଲେ। ତାଙ୍କ ବଂଶ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗା ଦେବୀ ଦେଉଥିଲେ ଦେୱବ୍ରତ, ଯିଏ ଭୀଷ୍ମ ଭାବେ ପରିଚିତ। କାଳୀ ଦେବୀ ଶାନ୍ତନୁଙ୍କୁ ଭଲ ପୁଅ ଭିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ଦେଲେ। ଏହି ଭିଚିତ୍ରବୀର୍ୟର ମାନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ପାଣ୍ଡୁ ଓ ବିଦୁର ଜନ୍ମିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଗାନ୍ଧାରୀ ଉପରେ ଏକ ଶତ ପୁଅ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ସର୍ବୋପରି ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କଲେ। ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପୁଅ ସଉଭଦ୍ର, ତାଙ୍କୁ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଏବଂ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷିତ। ପରୀକ୍ଷିତଙ୍କୁ କାଶ୍ୟା ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ପୁଅ ହେଲେ—ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରାପୀଡ଼ ଓ ମୋକ୍ଷଜ୍ଞାନୀ ସୂର୍ୟାପୀଡ଼। ଚନ୍ଦ୍ରାପୀଡ଼ଙ୍କୁ ଏକ ଶତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ପୁଅ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜନମେଜୟ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଖ୍ଷତ୍ରିୟ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ପୁଅ ସତ୍ୟକର୍ଣ୍ଣ, ଯିଏ ବାରାଣସୀ ନଗରରେ ବସୁଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ ଓ ଦାନଶୀଳ ଥିଲେ। ସତ୍ୟକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପୁଅ ଶ୍ୱେତକର୍ଣ୍ଣ, ଯିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପୁଅ ନ ହେବାରୁ ବନକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ତପସ୍ୟାକୁ ଗଲେ। ବନରେ ଥିବାବେଳେ ଏକ ଯାଦବ କନ୍ୟା, ସୁନ୍ଦର, ନୀଳନୟନ, ମାଳିନୀ ତାଙ୍କୁ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ଗର୍ଭରେ ଶିଶୁ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା ସମୟରେ, ଶ୍ୱେତକର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପୂର୍ବପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ମାଳିନୀ ତାଙ୍କ ପଛ ପଛ ଅନୁସରିଲେ। ଏହି ଯାତ୍ରାପଥରେ, ସେ ଏକ ନମ୍ର, କମଳନୟନ, ଦୟାଶୀଳ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଶିଶୁଟିକୁ ପାହାଡ଼ର ଢାଳିରେ ଛାଡ଼ି ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରିଲେ। ମାଳିନୀ, ପୂର୍ବଦିନର ଦ୍ରୌପଦୀ ପରି, ଦୟାବଶତଃ ଶିଶୁଟିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଶିଶୁଟି ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବାବେଳେ ଦୟାରେ ମେଘ ଆସିଲେ। ଶ୍ରବିଷ୍ଠାଙ୍କୁ ଦୁଇ ପୁଅ ଥିଲେ—ପୈପ୍ପଳାଦି ଓ କୌଶିକ। ସେମାନେ ଦୟାବଶତଃ ଶିଶୁଟିକୁ ଉଠାଇ, ପାଣିରେ ସ୍ନାନ କରାଇ, ପାହାଡ଼ ପଥରରେ ପାର୍ଶ୍ୱ ଘସିଏ ଦେଲେ, ଯାହାର ଫଳରେ ରକ୍ତ ଝରିଲା। ଏହାର ଫଳରେ, ସେ ମେଷ ପରି ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଓ ସୁନ୍ଦର ଦେହୀ ହେଲେ। ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଶ୍ୟାମପାର୍ଶ୍ୱ କରିଦେଲେ। ସେ ଅପରାଜିତ ନାମରେ ଖ୍ୟାତ ହେଲେ—ଅଜପାର୍ଶ୍ୱ। ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ରେମକଙ୍କ ଘରେ ପାଳିଲେ। ରେମକଙ୍କ ଜନନୀ ରେମତୀ ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଉପଦେଷ୍ଟା ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପୁଅ-ନାତିମାନେ ଏକାସାଥିରେ ରହିଲେ। ଏହି ହେଉଛି ପୌରବ ବଂଶ, ମହାପୁରୁଷ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବଂଶ। ଏଠି ଏକ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଯୟାତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗାଇଯାଇଥିଲା—ଏହି ପୌରବ ବଂଶର ପ୍ରବାହ ଯେପରି ତାଳିକା ହୋଇଥିଲା। ଯଦିଓ ଏହି ପୃଥିବୀରୁ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ବା ଗ୍ରହ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉ, କିନ୍ତୁ ପୌରବ ଶୂନ୍ୟ କେବେ ହେବ ନାହିଁ। ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୌରବ ବଂଶର କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁର୍ବସୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ଅନୁ ଓ ଯଦୁଙ୍କ ବଂଶ ଉପରେ କଥା କହିବି।