ଏହି ଗଳ୍ପର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଏକ ଅତି ପୁଣ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ନଇମିଷା ବନରେ, ଯାହା ସେଇ ସମୟର ଅନେକ ବୃହତ୍ତମ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଫୁଲମାଳାରେ ଆଲଙ୍କୃତ ଥିଲେ। ଏହି ବନଟି ଅନେକ ପ୍ରକାରର ବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଥିଲା, ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ କର୍ଣ୍ଣିକାର, ପନାସ, ଧୌ, ଖାଦିର, ଆମ୍ବ, ଜମ୍ବୁ, କପିଥା, ବୃକ୍ଷ ଓ ଦେଓଦାର ବୃକ୍ଷ ଥିଲା। ଏହା ପରେ ଏଠାରେ ଅଶ୍ବତ୍ଥ, ପାରିଜାତ, ସନ୍ଦଳ, ଅଗୁରୁ, ପାଟଳା, ବକୁଳା, ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ, ପୁମ୍ନାଗ ଓ ନାଗକେସର ବୃକ୍ଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ବୃକ୍ଷମାନେ ଏକ ଅତି ଦୃଷ୍ଟିମାନ ଦୃଶ୍ୟର ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଏହି ବନରେ ଅନେକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଥିଲେ, ଯାହା ସଂସ୍କୃତ ପାଣୀଙ୍କରେ ବିଶେଷ ଆଲଙ୍କାର ଦେଉଥିଲା। ଏହାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜାତିର ଲୋକମାନେ ବସୁଥିଲେ, ସେହିପରି ବନବାସୀ, ଘରୀୟ ଲୋକ, ତ୍ୟାଗୀ ଓ ଛାତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଗାଁଗୁଡିକର ଗୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଗହିଁ ଆହାର, ଗହୁଁ, ଛେନା, କଳା ଦାଲ, ହରିତ ଦାଲ, ତିଳ ଓ ଗୁଡ଼ ଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଉତ୍ସବରେ ଏକ ମହା ଯଜ୍ଞ ହେଉଥିଲା, ଯାହାରେ ପବିତ୍ର ଧାନ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉଦ୍ଭିଦ ଥିଲେ। ନଇମିଷାର ବାସୀଙ୍କର ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷୀୟ ଯଜ୍ଞରେ ଅନେକ ଋଷି ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ବସିଥିଲେ, ସେଠାରେ ପ୍ରଥମେ ସୂତ ଲୋମହର୍ଷଣ ଆସିଲେ, ଯିଏ ଦେଖିବାକୁ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ପ୍ରସନ୍ନତାର ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସୂତ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସମ୍ମାନିତ ସ୍ଥାନରେ ବସିଲେ, ତାପରେ ସେମାନେ ଏକାସାଥେ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଆଲୋଚନାର ପରେ, ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀ ଓ ପୂଜାରୀମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଶାକୁ ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। "ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଲୋକ, ତୁମେ ପୁରାଣ, ଆଗମ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଇତିହାସକୁ ଜାଣିଛ, ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କର କାର୍ୟ, ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ୟକଳାପ ଜାଣିଛ।" ସୂତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଗଲା, "ଏହି ସମସ୍ତ କିପରି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଚଳନ୍ତ ଓ ଅଚଳ, ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ସର୍ପ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ?" ସୂତ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, "ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଜାଣିଛ ଯେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ଅନାନ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ, ଅବିଚଳ ଉଚ୍ଚତମ ପ୍ରତିଷ୍ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି, ଯାହାର ରୂପ ସଦା ଏକ।" ସେହି ବେଳେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ। "ଏହି ସ୍ଥାନର ଅବିଚଳ, ଶୁଦ୍ଧ, ଅନାନ୍ତ ଉଚ୍ଚତମ ଆତ୍ମାକୁ, ଯାହା ସୃଷ୍ଟି, ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ବିନାଶ କରେ, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ।" ସୂତ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, "ଏହି ସମସ୍ତ କିପରି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ତାହା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁୁ।" ସୂତ ତାଙ୍କୁ ବିସ୍ତାରରେ କଥା କହିଲେ, "ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ପ୍ରଥମେ ପାଣୀ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ଶୀତ ରଖିଥିଲେ। ଏହି ପାଣୀକୁ 'ନାରା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ସୁନାର ଅଣ୍ଡା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ପାଣୀରେ ତିରିବାକୁ ଲାଗିଲା।" ତାହାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେ ନିଜରେ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ, ଯାହାକୁ ସମସ୍ତେ ସ୍ୱୟଂ-ଜନ୍ମୀ ବୋଲି କୁହାନ୍ତି। ସେ ସୁନାର ଅଣ୍ଡାରେ ଏକ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ, ଏହା ସେଉଁଥିରେ ଏକ ଅତି ମହାନ ଗଳ୍ପର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଯାହା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁୁ।