यथा च माहिषं सर्पिर् दधि चाप्य् उपहार्य वै गोपाः समानयन्त्य् आशु त्वया वाच्यास् तथा तथा
जसं गवळ्यांनी म्हशीला लवकर तुप आणि दही नेऊन देतात, तसंच तूही त्यांना तसंच सांग.
इत्य् आज्ञप्तस् तदाक्रूरो महाभागवतो द्विजाः प्रीतिमान् अभवत् कृष्णं श्वो द्रक्ष्यामीति सत्वरः
असं आदेश मिळाल्यावर, त्या वेळी अक्रूर हा मोठा भक्त आनंदित झाला आणि 'उद्या मला कृष्णाचं दर्शन होईल' या विचाराने तो आतुर झाला.
तथेत्य् उक्त्वा तु राजानं रथम् आरुह्य सत्वरः निश्चक्राम तदा पुर्या मथुराया मधुप्रियः
'ठीक आहे' असं म्हणून, तो मदुप्रिय अक्रूर लवकर रथावर चढला आणि मग मथुरेच्या नगरातून बाहेर पडला.
केशी चापि बलोदग्रः कंसदूतः प्रचोदितः कृष्णस्य निधनाकाङ्क्षी वृन्दावनम् उपागमत्
केशी हा बलवान आणि प्रचंड, कंसाने पाठवलेला दूत, कृष्णाचा नाश व्हावा म्हणून इच्छित, वृंदावनात पोहोचला.
स खुरक्षतभूपृष्ठः सटाक्षेपधुताम्बुदः पुनर् विक्रान्तचन्द्रार्कमार्गो गोपान्तम् आगमत्
त्याच्या खुरांनी जमीन फाडली गेली आणि त्याच्या अय्यरांनी ढग हलले, तो पुन्हा सूर्य-चंद्राच्या मार्गाने गवळ्यांच्या जवळ गेला.
तस्य ह्रेषितशब्देन गोपाला दैत्यवाजिनः गोप्यश् च भयसंविग्ना गोविन्दं शरणं ययुः
त्याच्या हिणकस आवाजाने गवळे आणि गवळणी, त्या दैत्यघोड्यामुळे घाबरून, गोविंदाकडे धावले.
त्राहि त्राहीति गोविन्दस् तेषां श्रुत्वा तु तद्वचः सतोयजलदध्वानगम्भीरम् इदम् उक्तवान्
'वाचवा, वाचवा' असे त्यांचे आर्त आवाज ऐकून, पावसाळी ढगासारखा गंभीर आवाज असलेला गोविंदा म्हणाला—
अलं त्रासेन गोपालाः केशिनः किं भयातुरैः भवद्भिर् गोपजातीयैर् वीरवीर्यं विलोप्यते
गवळ्यांनो, एवढं घाबरू नका! केशीला घाबरायचं काय कारण? गवळ्यांच्या कुळाचं शौर्य असं घाबरून नाहीस होत.
किम् अनेनाल्पसारेण ह्रेषितारोपकारिणा दैतेयबलवाह्येन वल्गता दुष्टवाजिना
हा थोड्याशा शक्तीचा, हिणकस आवाज करणारा, दैत्याच्या बळावर उडणारा, वाईट घोडा आहे, त्याला एवढं काय घाबरायचं?
एह्य् एहि दुष्ट कृष्णो ऽहं पूष्णस् त्व् इव पिनाकधृक् पातयिष्यामि दशनान् वदनाद् अखिलांस् तव
ए, ये रे दुष्ट! मी कृष्ण आहे, पूष्णासारखा धनुष्यधारी; मी तुझे सगळे दात तोंडातून तोडून टाकीन.
इत्य् उक्त्वा स तु गोविन्दः केशिनः संमुखं ययौ विवृतास्यश् च सो ऽप्य् एनं दैतेयश् च उपाद्रवत्
असं म्हणून गोविंदा केशीसमोर गेला, आणि तो दैत्य मोठं तोंड उघडून त्याच्यावर धावून गेला.
बाहुम् आभोगिनं कृत्वा मुखे तस्य जनार्दनः प्रवेशयाम् आस तदा केशिनो दुष्टवाजिनः
जनार्दनाने आपला हात सर्पासारखा वाकवून त्या दुष्ट केशीच्या तोंडात घातला.
केशिनो वदनं तेन विशता कृष्णबाहुना शातिता दशनास् तस्य सिताभ्रावयवा इव
कृष्णाचा हात केशीच्या तोंडात जाताच, त्याचे दात फोडले गेले, ते पांढरे ढगांसारखे दिसत होते.
कृष्णस्य ववृधे बाहुः केशिदेहगतो द्विजाः विनाशाय यथा व्याधिर् आप्तभूतैर् उपेक्षितः
कृष्णाचा हात केशीच्या अंगात जाऊन वाढू लागला, त्याच्या विनाशासाठी, जसं दुर्लक्ष केल्यावर रोग वाढतो तसं.
विपाटितौष्ठो बहुलं सफेनं रुधिरं वमन् सृक्कणी विवृते चक्रे विश्लिष्टे मुक्तबन्धने
त्याचे ओठ फाटले, तो फेसाळ रक्त ओकू लागला, जबडा मोठा उघडला आणि त्याची सर्व बंधने सुटली.
जगाम धरणीं पादैः शकृन्मूत्रं समुत्सृजन् स्वेदार्द्रगात्रः श्रान्तश् च निर्यत्नः सो ऽभवत् ततः
तो जमिनीवर पडू लागला, मलमूत्र सोडू लागला, त्याचं शरीर घामाने ओलावलं, तो थकला आणि शक्तिहीन झाला.
व्यादितास्यो महारौद्रः सो ऽसुरः कृष्णबाहुना निपपात द्विधाभूतो वैद्युतेन यथा द्रुमः
तो भयंकर दैत्य मोठं तोंड उघडून, कृष्णाच्या हाताने फोडला गेला आणि वीज पडल्यावर झाड जसं तुटतं तसा दोन तुकड्यांत पडला.
द्विपादपृष्ठपुच्छार्धश्रवणैकाक्षनासिके केशिनस् ते द्विधा भूते शकले च विरेजतुः
त्याचे दोन पाय, पाठ, शेपूट, अर्धं कान, एक डोळा आणि नाक, असे केशीचे दोन तुकडे तिथे चमकत पडले.
हत्वा तु केशिनं कृष्णो मुदितैर् गोपकैर् वृतः अनायस्ततनुः स्वस्थो हसंस् तत्रैव संस्थितः
केशिनाचा वध केल्यावर कृष्ण आनंदी गोपांसह वेढलेला, कुठलाही थकवा न येता, हसतच तिथे उभा राहिला.
ततो गोपाश् च गोप्यश् च हते केशिनि विस्मिताः तुष्टुवुः पुण्डरीकाक्षम् अनुरागमनोरमम्
केशिनाचा वध पाहून गवळे आणि गवळणी आश्चर्यचकित झाले आणि कमळासारख्या डोळ्यांच्या, प्रेमळ कृष्णाची स्तुती करू लागले.
आययौ त्वरितो विप्रो नारदो जलदस्थितः केशिनं निहतं दृष्ट्वा हर्षनिर्भरमानसः
तेव्हा नारद ऋषी जलदावरून झपाट्याने आले; केशिनाचा वध झालेला पाहून त्यांचे मन आनंदाने भरून गेले.
साधु साधु जगन्नाथ लीलयैव यद् अच्युत निहतो ऽयं त्वया केशी क्लेशदस् त्रिदिवौकसाम्
‘छान केलेस, छान केलेस, हे विश्वनाथा! अच्युत, केवळ खेळातच तू या केशिनाचा वध केला, जो देवांना त्रास देणारा होता.’
सुकर्माण्य् अवतारे तु कृतानि मधुसूदन यानि वै विस्मितं चेतस् तोषम् एतेन मे गतम्
‘मधुसूदना, तुझ्या अवतारातील या उत्तम कृत्यांनी माझे मन थक्क झाले आहे; त्यामुळे माझे हृदय तृप्त झाले आहे.’
तुरगस्यास्य शक्रो ऽपि कृष्ण देवाश् च बिभ्यति धुतकेसरजालस्य ह्रेषतो ऽभ्रावलोकिनः
‘कृष्णा, या घोड्याच्या डरकाळ्याने आणि केसांची झडती उडवत असताना, इंद्रासह देवताही घाबरल्या होत्या.’
यस्मात् त्वयैष दुष्टात्मा हतः केशी जनार्दन तस्मात् केशवनाम्ना त्वं लोके गेयो भविष्यसि
‘जनार्दना, तू या दुष्ट केशिनाचा वध केलास म्हणून, लोकांत तू ‘केशव’ या नावाने ओळखला जाशील.’
स्वस्त्य् अस्तु ते गमिष्यामि कंसयुद्धे ऽधुना पुनः परश्वो ऽहं समेष्यामि त्वया केशिनिषूदन
‘तुझ्यासाठी शुभेच्छा; मी आता जातो आणि कंसाच्या युद्धात पुन्हा येईन. परवा मी तुझी भेट घेईन, केशिनाशका.’
उग्रसेनसुते कंसे सानुगे विनिपातिते भारावतारकर्ता त्वं पृथिव्या धरणीधर
‘उग्रसेनपुत्र कंस व त्याचे साथीदार नष्ट झाल्यावर, पृथ्वीचे भार उतरवणारा तूच असशील, धरतीचे पालन करणारा.’
तत्रानेकप्रकारेण युद्धानि पृथिवीक्षिताम् द्रष्टव्यानि मया युष्मत्प्रणीतानि जनार्दन
‘तेथे, पृथ्वीवर तुझ्या नेतृत्वाखाली अनेक प्रकारची युद्धे मी पाहणार आहे, जनार्दना.’
सो ऽहं यास्यामि गोविन्द देवकार्यं महत् कृतम् त्वया सभाजितश् चाहं स्वस्ति ते ऽस्तु व्रजाम्य् अहम्
‘म्हणून मी आता जातो, गोविंदा; तुझ्यामुळे एक मोठे दैवी कार्य पूर्ण झाले आहे. तुझ्याकडून सन्मान मिळाला, मला तुझ्यासाठी शुभेच्छा, मी निघतो.’
नारदे तु गते कृष्णः सह गोपैर् अविस्मितः विवेश गोकुलं गोपीनेत्रपानैकभाजनम्
नारद गेले की, कृष्ण गवळ्यांसह शांतपणे गोळ्यात गेला, जिथे तो गवळणींच्या नजरेचा एकमेव केंद्रबिंदू होता.