इत्य् आलोच्य स दुष्टात्मा कंसो रामजनार्दनौ हन्तुं कृतमतिर् वीरम् अक्रूरं वाक्यम् अब्रवीत्
असे ठरवून त्या दुष्ट कंसाने राम आणि जनार्दन यांचा वध करण्याचा निश्चय केला आणि वीर अक्रूराला बोलावून सांगितले.
भो भो दानपते वाक्यं क्रियतां प्रीतये मम इतः स्यन्दनम् आरुह्य गम्यतां नन्दगोकुलम्
अरे दानशूरा, माझ्या आनंदासाठी माझे बोल ऐक; रथावर बस आणि नंदाच्या गोकुळात जा.
वसुदेवसुतौ तत्र विष्णोर् अंशसमुद्भवौ नाशाय किल संभूतौ मम दुष्टौ प्रवर्धतः
तेथे वसुदेवाचे दोन पुत्र, विष्णूच्या अंशातून जन्मलेले, माझ्या नाशासाठी आले आहेत आणि ते वाईट आहेत, वाढत आहेत.
धनुर्महमहायागश् चतुर्दश्यां भविष्यति आनेयौ भवता तौ तु मल्लयुद्धाय तत्र वै
चौदाव्या दिवशी धनुर्महायज्ञ होईल; त्या दोघांना तू तेथे मल्लयुद्धासाठी घेऊन ये.
चाणूरमुष्टिकौ मल्लौ नियुद्धकुशलौ मम ताभ्यां सहानयोर् युद्धं सर्वलोको ऽत्र पश्यतु
चाणूर आणि मुष्टिक हे माझे मल्ल, युद्धात कुशल आहेत; त्या दोघांबरोबर त्यांचे युद्ध सर्व जग पाहू दे.
नागः कुवलयापीडो महामात्रप्रचोदितः स तौ निहंस्यते पापौ वसुदेवात्मजौ शिशू
कुबलयापीड नावाचा हत्ती, मुख्य महावताच्या हुकुमाने, त्या वाईट वसुदेवपुत्रांना, जरी ते लहान असले तरी, ठार मारेल.
तौ हत्वा वसुदेवं च नन्दगोपं च दुर्मतिम् हनिष्ये पितरं चैव उग्रसेनं च दुर्मतिम्
त्यांना, वसुदेवाला, नंदगोपाला आणि त्या वाईट माणसाला मारल्यानंतर, मी माझ्या वडिलांनाही आणि उग्रसेनालाही, दोघांनाही ठार मारीन.
ततः समस्तगोपानां गोधनान्य् अखिलान्य् अहम् वित्तं चापहरिष्यामि दुष्टानां मद्वधैषिणाम्
मग मी सर्व गवळ्यांची गायी आणि त्यांचे धन, जे माझ्या वधाची इच्छा करतात, ते सर्व काढून घेईन.
त्वाम् ऋते यादवाश् चेमे दुष्टा दानपते मम एतेषां च वधायाहं प्रयतिष्याम्य् अनुक्रमात्
तुझ्याशिवाय, दानशूरा, हे इतर सर्व यादव वाईट आहेत; मी त्यांचा एकामागून एक नाश करण्याचा प्रयत्न करीन.
ततो निष्कण्टकं सर्वं राज्यम् एतद् अयादवम् प्रसाधिष्ये त्वया तस्मान् मत्प्रीत्या वीर गम्यताम्
मग मी हे संपूर्ण राज्य, काट्यांशिवाय आणि यादवांशिवाय, ताब्यात घेईन; म्हणून, माझ्या आनंदासाठी, वीर, तू जा.
यथा च माहिषं सर्पिर् दधि चाप्य् उपहार्य वै गोपाः समानयन्त्य् आशु त्वया वाच्यास् तथा तथा
जसं गवळ्यांनी म्हशीला लवकर तुप आणि दही नेऊन देतात, तसंच तूही त्यांना तसंच सांग.
इत्य् आज्ञप्तस् तदाक्रूरो महाभागवतो द्विजाः प्रीतिमान् अभवत् कृष्णं श्वो द्रक्ष्यामीति सत्वरः
असं आदेश मिळाल्यावर, त्या वेळी अक्रूर हा मोठा भक्त आनंदित झाला आणि 'उद्या मला कृष्णाचं दर्शन होईल' या विचाराने तो आतुर झाला.
तथेत्य् उक्त्वा तु राजानं रथम् आरुह्य सत्वरः निश्चक्राम तदा पुर्या मथुराया मधुप्रियः
'ठीक आहे' असं म्हणून, तो मदुप्रिय अक्रूर लवकर रथावर चढला आणि मग मथुरेच्या नगरातून बाहेर पडला.
केशी चापि बलोदग्रः कंसदूतः प्रचोदितः कृष्णस्य निधनाकाङ्क्षी वृन्दावनम् उपागमत्
केशी हा बलवान आणि प्रचंड, कंसाने पाठवलेला दूत, कृष्णाचा नाश व्हावा म्हणून इच्छित, वृंदावनात पोहोचला.
स खुरक्षतभूपृष्ठः सटाक्षेपधुताम्बुदः पुनर् विक्रान्तचन्द्रार्कमार्गो गोपान्तम् आगमत्
त्याच्या खुरांनी जमीन फाडली गेली आणि त्याच्या अय्यरांनी ढग हलले, तो पुन्हा सूर्य-चंद्राच्या मार्गाने गवळ्यांच्या जवळ गेला.
तस्य ह्रेषितशब्देन गोपाला दैत्यवाजिनः गोप्यश् च भयसंविग्ना गोविन्दं शरणं ययुः
त्याच्या हिणकस आवाजाने गवळे आणि गवळणी, त्या दैत्यघोड्यामुळे घाबरून, गोविंदाकडे धावले.
त्राहि त्राहीति गोविन्दस् तेषां श्रुत्वा तु तद्वचः सतोयजलदध्वानगम्भीरम् इदम् उक्तवान्
'वाचवा, वाचवा' असे त्यांचे आर्त आवाज ऐकून, पावसाळी ढगासारखा गंभीर आवाज असलेला गोविंदा म्हणाला—
अलं त्रासेन गोपालाः केशिनः किं भयातुरैः भवद्भिर् गोपजातीयैर् वीरवीर्यं विलोप्यते
गवळ्यांनो, एवढं घाबरू नका! केशीला घाबरायचं काय कारण? गवळ्यांच्या कुळाचं शौर्य असं घाबरून नाहीस होत.
किम् अनेनाल्पसारेण ह्रेषितारोपकारिणा दैतेयबलवाह्येन वल्गता दुष्टवाजिना
हा थोड्याशा शक्तीचा, हिणकस आवाज करणारा, दैत्याच्या बळावर उडणारा, वाईट घोडा आहे, त्याला एवढं काय घाबरायचं?
एह्य् एहि दुष्ट कृष्णो ऽहं पूष्णस् त्व् इव पिनाकधृक् पातयिष्यामि दशनान् वदनाद् अखिलांस् तव
ए, ये रे दुष्ट! मी कृष्ण आहे, पूष्णासारखा धनुष्यधारी; मी तुझे सगळे दात तोंडातून तोडून टाकीन.
इत्य् उक्त्वा स तु गोविन्दः केशिनः संमुखं ययौ विवृतास्यश् च सो ऽप्य् एनं दैतेयश् च उपाद्रवत्
असं म्हणून गोविंदा केशीसमोर गेला, आणि तो दैत्य मोठं तोंड उघडून त्याच्यावर धावून गेला.
बाहुम् आभोगिनं कृत्वा मुखे तस्य जनार्दनः प्रवेशयाम् आस तदा केशिनो दुष्टवाजिनः
जनार्दनाने आपला हात सर्पासारखा वाकवून त्या दुष्ट केशीच्या तोंडात घातला.
केशिनो वदनं तेन विशता कृष्णबाहुना शातिता दशनास् तस्य सिताभ्रावयवा इव
कृष्णाचा हात केशीच्या तोंडात जाताच, त्याचे दात फोडले गेले, ते पांढरे ढगांसारखे दिसत होते.
कृष्णस्य ववृधे बाहुः केशिदेहगतो द्विजाः विनाशाय यथा व्याधिर् आप्तभूतैर् उपेक्षितः
कृष्णाचा हात केशीच्या अंगात जाऊन वाढू लागला, त्याच्या विनाशासाठी, जसं दुर्लक्ष केल्यावर रोग वाढतो तसं.
विपाटितौष्ठो बहुलं सफेनं रुधिरं वमन् सृक्कणी विवृते चक्रे विश्लिष्टे मुक्तबन्धने
त्याचे ओठ फाटले, तो फेसाळ रक्त ओकू लागला, जबडा मोठा उघडला आणि त्याची सर्व बंधने सुटली.
जगाम धरणीं पादैः शकृन्मूत्रं समुत्सृजन् स्वेदार्द्रगात्रः श्रान्तश् च निर्यत्नः सो ऽभवत् ततः
तो जमिनीवर पडू लागला, मलमूत्र सोडू लागला, त्याचं शरीर घामाने ओलावलं, तो थकला आणि शक्तिहीन झाला.
व्यादितास्यो महारौद्रः सो ऽसुरः कृष्णबाहुना निपपात द्विधाभूतो वैद्युतेन यथा द्रुमः
तो भयंकर दैत्य मोठं तोंड उघडून, कृष्णाच्या हाताने फोडला गेला आणि वीज पडल्यावर झाड जसं तुटतं तसा दोन तुकड्यांत पडला.
द्विपादपृष्ठपुच्छार्धश्रवणैकाक्षनासिके केशिनस् ते द्विधा भूते शकले च विरेजतुः
त्याचे दोन पाय, पाठ, शेपूट, अर्धं कान, एक डोळा आणि नाक, असे केशीचे दोन तुकडे तिथे चमकत पडले.
हत्वा तु केशिनं कृष्णो मुदितैर् गोपकैर् वृतः अनायस्ततनुः स्वस्थो हसंस् तत्रैव संस्थितः
केशिनाचा वध केल्यावर कृष्ण आनंदी गोपांसह वेढलेला, कुठलाही थकवा न येता, हसतच तिथे उभा राहिला.
ततो गोपाश् च गोप्यश् च हते केशिनि विस्मिताः तुष्टुवुः पुण्डरीकाक्षम् अनुरागमनोरमम्
केशिनाचा वध पाहून गवळे आणि गवळणी आश्चर्यचकित झाले आणि कमळासारख्या डोळ्यांच्या, प्रेमळ कृष्णाची स्तुती करू लागले.