सतोयतोयदाकारस् तीक्ष्णशृङ्गो ऽर्कलोचनः खुराग्रपातैर् अत्यर्थं दारयन् धरणीतलम्
तो पावसाळी ढगासारखा दिसत होता, त्याचे शिंगे तीक्ष्ण आणि डोळे सूर्यासारखे तेजस्वी; खुरांनी जमिनीवर प्रचंड ओरखडे काढत होता.
लेलिहानः सनिष्पेषं जिह्वयौष्ठौ पुनः पुनः संरम्भाक्षिप्तलाङ्गूलः कठिनस्कन्धबन्धनः
तो पुन्हा पुन्हा ओठ आणि जबडा चावत, जीभ बाहेर काढत होता; रागाने शेपूट फडफडत होते आणि खांदे कडक होते.
उदग्रककुदाभोगः प्रमाणाद् दुरतिक्रमः विण्मूत्रालिप्तपृष्ठाङ्गो गवाम् उद्वेगकारकः
त्याचा गळ मोठा आणि उंच होता, त्याचे शरीर आकाराने मोठे आणि माग व अंग शेण-मूत्राने माखलेले होते; तो गायींना घाबरवत होता.
प्रलम्बकण्ठो ऽभिमुखस् तरुघाताङ्किताननः पातयन् स गवां गर्भान् दैत्यो वृषभरूपधृक्
त्याचा गळ लोंबता होता, तो समोर तोंड करून उभा होता, चेहरा झाडांना आपटल्याने जखमी झाला होता; वृषभ रूप घेतलेल्या त्या दैत्याने गायींचे गर्भ पाडले.
सूदयंस् तरसा सर्वान् वनान्य् अटति यः सदा ततस् तम् अतिघोराक्षम् अवेक्ष्यातिभयातुराः
तो दैत्य नेहमी जंगलात हिंडत सर्वांना मारत असे; त्याच्या भयंकर डोळ्यांकडे पाहून गवळ्यांना फार भीती वाटली.
गोपा गोपस्त्रियश् चैव कृष्ण कृष्णेति चुक्रुशुः सिंहनादं ततश् चक्रे तलशब्दं च केशवः
गवळे आणि गवळणी 'कृष्णा! कृष्णा!' असे ओरडले; तेव्हा केशवाने सिंहासारखा गर्जना केली आणि टाळी वाजवली.
तच्छब्दश्रवणाच् चासौ दामोदरमुखं ययौ अग्रन्यस्तविषाणाग्रः कृष्णकुक्षिकृतेक्षणः
तो आवाज ऐकून अरिष्ट दामोदराकडे आला, त्याने शिंगे खाली झुकवली आणि कृष्णाच्या छातीकडे नजर लावली.
अभ्यधावत दुष्टात्मा दैत्यो वृषभरूपधृक् आयान्तं दैत्यवृषभं दृष्ट्वा कृष्णो महाबलम्
दुष्ट मनाचा तो दैत्य वृषभ रूपात धावत आला; तो बलवान दैत्य जवळ येताना पाहून कृष्ण स्थिर उभा राहिला.
न चचाल ततः स्थानाद् अवज्ञास्मितलीलया आसन्नं चैव जग्राह ग्राहवन् मधुसूदनः
कृष्ण आपल्या जागेवरून हलला नाही, त्याच्या चेहऱ्यावर हसू आणि तुच्छता होती; अरिष्ट जवळ येताच मधुसूदनाने त्याला सिंहाप्रमाणे पकडले.
जघान जानुना कुक्षौ विषाणग्रहणाचलम् तस्य दर्पबलं हत्वा गृहीतस्य विषाणयोः
कृष्णाने त्याच्या शिंगांना घट्ट धरून गुडघ्याने पोटात मारले; त्याचा गर्व आणि बळ मोडून टाकले.
आपीडयद् अरिष्टस्य कण्ठं क्लिन्नम् इवाम्बरम् उत्पाट्य शृङ्गम् एकं च तेनैवाताडयत् ततः
कृष्णाने अरिष्टाचा गळ जणू ओला कपडा पिळावा तसा दाबला, त्याचे एक शिंग तोडले आणि त्याच शिंगाने त्याला मारले.
ममार स महादैत्यो मुखाच् छोणितम् उद्वमन् तुष्टुवुर् निहते तस्मिन् गोपा दैत्ये जनार्दनम् जम्भे हते सहस्राक्षं पुरा देवगणा यथा
तो मोठा दैत्य तोंडातून रक्त ओकत मरून गेला; दैत्य मरताच गवळ्यांनी जनार्दनाची स्तुती केली, जशी पूर्वी देवांनी जंभासुराचा वध केल्यावर इंद्राची केली होती.
ककुद्मिनि हते ऽरिष्टे धेनुके च निपातिते प्रलम्बे निधनं नीते धृते गोवर्धनाचले
ककुद्मिनीचा वध झाला, अरिष्टाचा नाश झाला, धेनुक पडला, प्रलंब मारला गेला आणि गोवर्धन डोंगर उचलला गेला,
दमिते कालिये नागे भग्ने तुङ्गद्रुमद्वये हतायां पूतनायां च शकटे परिवर्तिते
काळिय नागाला वश केले, दोन उंच झाडे मोडली, पूतना मारली गेली आणि शकट उलथवले गेले,
कंसाय नारदः प्राह यथावृत्तम् अनुक्रमात् यशोदादेवकीगर्भपरिवर्ताद्य् अशेषतः
तेव्हा नारदाने कंसाला सर्व घडलेली गोष्ट, यशोदा आणि देवकी यांच्या गर्भ बदलण्यापासून सुरुवात करून, काहीही न लपवता सांगितले.
श्रुत्वा तत् सकलं कंसो नारदाद् देवदर्शनात् वसुदेवं प्रति तदा कोपं चक्रे स दुर्मतिः
हे सर्व नारदाकडून, जो देवदर्शन करून आला होता, ऐकून कंस त्या वाईट बुद्धीच्या माणसाने वसुदेवावर राग केला.
सो ऽतिकोपाद् उपालभ्य सर्वयादवसंसदि जगर्हे यादवांश् चापि कार्यं चैतद् अचिन्तयत्
मग प्रचंड रागाने त्याने सर्व यादवांच्या सभेत वसुदेवाला दोष दिला, यादव वंशाला निंदले आणि पुढे काय करावे हे विचार करू लागला.
यावन् न बलम् आरूढौ बलकृष्णौ सुबालकौ तावद् एव मया वध्याव् असाध्यौ रूढयौवनौ
बलराम आणि कृष्ण हे अजून लहान असताना, त्यांना ताकद येण्यापूर्वीच मी त्यांचा वध केला पाहिजे; एकदा ते मोठे झाले की त्यांना हरवणे अशक्य होईल.
चाणूरो ऽत्र महावीर्यो मुष्टिकश् च महाबलः एताभ्यां मल्लयुद्धे तौ घातयिष्यामि दुर्मदौ
चाणूर हा मोठ्या ताकदीचा आणि मुष्टिक हा बलवान आहे; या दोघांच्या हातून मी त्या गर्विष्ठ मुलांना मल्लयुद्धात मारू देईन.
धनुर्महमहायागव्याजेनानीय तौ व्रजात् तथा तथा करिष्यामि यास्यतः संक्षयं यथा
धनुर्महायज्ञाच्या बहाण्याने मी त्यांना व्रजातून बोलावीन आणि अशा रीतीने त्यांचा नाश घडवून आणीन.
इत्य् आलोच्य स दुष्टात्मा कंसो रामजनार्दनौ हन्तुं कृतमतिर् वीरम् अक्रूरं वाक्यम् अब्रवीत्
असे ठरवून त्या दुष्ट कंसाने राम आणि जनार्दन यांचा वध करण्याचा निश्चय केला आणि वीर अक्रूराला बोलावून सांगितले.
भो भो दानपते वाक्यं क्रियतां प्रीतये मम इतः स्यन्दनम् आरुह्य गम्यतां नन्दगोकुलम्
अरे दानशूरा, माझ्या आनंदासाठी माझे बोल ऐक; रथावर बस आणि नंदाच्या गोकुळात जा.
वसुदेवसुतौ तत्र विष्णोर् अंशसमुद्भवौ नाशाय किल संभूतौ मम दुष्टौ प्रवर्धतः
तेथे वसुदेवाचे दोन पुत्र, विष्णूच्या अंशातून जन्मलेले, माझ्या नाशासाठी आले आहेत आणि ते वाईट आहेत, वाढत आहेत.
धनुर्महमहायागश् चतुर्दश्यां भविष्यति आनेयौ भवता तौ तु मल्लयुद्धाय तत्र वै
चौदाव्या दिवशी धनुर्महायज्ञ होईल; त्या दोघांना तू तेथे मल्लयुद्धासाठी घेऊन ये.
चाणूरमुष्टिकौ मल्लौ नियुद्धकुशलौ मम ताभ्यां सहानयोर् युद्धं सर्वलोको ऽत्र पश्यतु
चाणूर आणि मुष्टिक हे माझे मल्ल, युद्धात कुशल आहेत; त्या दोघांबरोबर त्यांचे युद्ध सर्व जग पाहू दे.
नागः कुवलयापीडो महामात्रप्रचोदितः स तौ निहंस्यते पापौ वसुदेवात्मजौ शिशू
कुबलयापीड नावाचा हत्ती, मुख्य महावताच्या हुकुमाने, त्या वाईट वसुदेवपुत्रांना, जरी ते लहान असले तरी, ठार मारेल.
तौ हत्वा वसुदेवं च नन्दगोपं च दुर्मतिम् हनिष्ये पितरं चैव उग्रसेनं च दुर्मतिम्
त्यांना, वसुदेवाला, नंदगोपाला आणि त्या वाईट माणसाला मारल्यानंतर, मी माझ्या वडिलांनाही आणि उग्रसेनालाही, दोघांनाही ठार मारीन.
ततः समस्तगोपानां गोधनान्य् अखिलान्य् अहम् वित्तं चापहरिष्यामि दुष्टानां मद्वधैषिणाम्
मग मी सर्व गवळ्यांची गायी आणि त्यांचे धन, जे माझ्या वधाची इच्छा करतात, ते सर्व काढून घेईन.
त्वाम् ऋते यादवाश् चेमे दुष्टा दानपते मम एतेषां च वधायाहं प्रयतिष्याम्य् अनुक्रमात्
तुझ्याशिवाय, दानशूरा, हे इतर सर्व यादव वाईट आहेत; मी त्यांचा एकामागून एक नाश करण्याचा प्रयत्न करीन.
ततो निष्कण्टकं सर्वं राज्यम् एतद् अयादवम् प्रसाधिष्ये त्वया तस्मान् मत्प्रीत्या वीर गम्यताम्
मग मी हे संपूर्ण राज्य, काट्यांशिवाय आणि यादवांशिवाय, ताब्यात घेईन; म्हणून, माझ्या आनंदासाठी, वीर, तू जा.