तथा च कृतवन्तस् ते गिरियज्ञं व्रजौकसः दधिपायसमांसाद्यैर् ददुः शैलबलिं ततः
मग गोकुळवासीयांनी पर्वतयज्ञ केला आणि दही, पायस, मांस व इतर पदार्थांनी पर्वताला नैवेद्य दिला.
द्विजांश् च भोजयाम् आसुः शतशो ऽथ सहस्रशः गावः शैलं ततश् चक्रुर् अर्चितास् तं प्रदक्षिणम्
शेकडो-हजारो ब्राह्मणांना त्यांनी जेवू घातलं; मग गायींनी पर्वताची पूजा करून त्याची प्रदक्षिणा केली.
वृषभाश् चाभिनर्दन्तः सतोया जलदा इव गिरिमूर्धनि गोविन्दः शैलो ऽहम् इति मूर्तिमान्
बैलांनी गडगडाट केला, जणू काही पावसाळी ढग पर्वतशिखरावर गर्जत आहेत. गोविंद पर्वतस्वरूप होऊन म्हणाले — 'मीच हा पर्वत आहे.'
बुभुजे ऽन्नं बहुविधं गोपवर्याहृतं द्विजाः कृष्णस् तेनैव रूपेण गोपैः सह गिरेः शिरः
त्याच रूपात कृष्ण ब्राह्मण आणि गवळ्यांसह, गवळ्यांनी आणलेले विविध पदार्थ पर्वतावर बसून जेवले.
अधिरुह्यार्चयाम् आस द्वितीयाम् आत्मनस् तनुम् अन्तर्धानं गते तस्मिन् गोपा लब्ध्वा ततो वरान् कृत्वा गिरिमहं गोष्ठं निजम् अभ्याययुः पुनः
त्याने दुसऱ्या रूपावर चढून पूजा केली, कारण पहिले रूप अदृश्य झाले होते. मग गवळ्यांकडून वर मिळवून, तो पुन्हा आपल्या गोठ्यात परतला.
महे प्रतिहते शक्रो भृशं कोपसमन्वितः संवर्तकं नाम गणं तोयदानाम् अथाब्रवीत्
महान यज्ञ विफल झाल्यावर, इंद्राला फार राग आला. मग त्याने 'संवर्तक' नावाच्या पावसाच्या मेघांना बोलावले.
भो भो मेघा निशम्यैतद् वदतो वचनं मम आज्ञानन्तरम् एवाशु क्रियताम् अविचारितम्
अहो मेघांनो, माझे हे शब्द ऐका. माझ्या आज्ञेनंतर ताबडतोब आणि कोणतीही शंका न करता कृती करा.
नन्दगोपः सुदुर्बुद्धिर् गोपैर् अन्यैः सहायवान् कृष्णाश्रयबलाध्मातो महभङ्गम् अचीकरत्
नंदगोपाला फारच वाईट समज होती. इतर गवळ्यांसह, कृष्णाच्या बळावर विसंबून, त्याने मोठा गोंधळ घातला.
आजीवो यः परं तेषां गोपत्वस्य च कारणम् ता गावो वृष्टिपातेन पीड्यन्तां वचनान् मम
त्यांचे जीवन गवळेपणावरच अवलंबून आहे. म्हणून, माझ्या सांगण्यावरून त्यांच्या गायींना जोरदार पावसाने त्रास द्या.
अहम् अप्य् अद्रिशृङ्गाभं तुङ्गम् आरुह्य वारणम् साहाय्यं वः करिष्यामि वायूनां संगमेन च
मीही हत्तीच्या सोंडेप्रमाणे उंच अशा डोंगरावर जाऊन, वाऱ्यांच्या मदतीने तुमच्यासोबत सहाय्य करीन.
इत्य् आज्ञप्ताः सुरेन्द्रेण मुमुचुस् ते बलाहकाः वातवर्षं महाभीमम् अभावाय गवां द्विजाः
देवताधिपतीच्या आज्ञेने त्या मेघांनी, द्विजांनो, गायींच्या नाशासाठी प्रचंड वारा आणि पावसाचा तडाखा सोडला.
ततः क्षणेन धरणी ककुभो ऽम्बरम् एव च एकं धारामहासारपूरणेनाभवद् द्विजाः
त्या क्षणी, द्विजांनो, पृथ्वी, दिशा आणि आकाश सर्वत्र एकाच मोठ्या पावसाच्या धारेने भरून गेले.
गावस् तु तेन पतता वर्षवातेन वेगिना धुताः प्राणाञ् जहुः सर्वास् तिर्यङ्मुखशिरोधराः
त्या वेगवान वारा-पावसाने गायी उडवल्या गेल्या आणि सर्व गायी तिरक्या पडून प्राण सोडू लागल्या.
क्रोडेन वत्सान् आक्रम्य तस्थुर् अन्या द्विजोत्तमाः गावो विवत्साश् च कृता वारिपूरेण चापराः
काही गायी आपल्या वासरांना कुशीत घेऊन उभ्या राहिल्या, हे श्रेष्ठ द्विजांनो, तर काही गायी पाण्याच्या पुरामुळे वासरांपासून वेगळ्या झाल्या.
वत्साश् च दीनवदनाः पवनाकम्पिकंधराः त्राहि त्राहीत्य् अल्पशब्दाः कृष्णम् ऊचुर् इवार्तकाः
वासरे, दुःखी चेहऱ्याने आणि वाऱ्याने गळा थरथरत, 'वाचवा, वाचवा' असे हलक्या आवाजात कृष्णाला हाक मारत होती.
ततस् तद् गोकुलं सर्वं गोगोपीगोपसंकुलम् अतीवार्तं हरिर् दृष्ट्वा त्राणायाचिन्तयत् तदा
मग हरिने पाहिले की, सर्व गोकुळ गायी, गोपिका आणि गवळ्यांनी भरलेले, अतिशय संकटात आहे. त्यांना वाचवायचे त्याने ठरवले.
एतत् कृतं महेन्द्रेण महभङ्गविरोधिना तद् एतद् अखिलं गोष्ठं त्रातव्यम् अधुना मया
हे सर्व बलवान इंद्राने केले आहे, जो मोठ्या गोंधळाचा विरोध करतो. आता हे सगळे गोठे वाचवणे माझे कर्तव्य आहे.
इमम् अद्रिम् अहं वीर्याद् उत्पाट्योरुशिलातलम् धारयिष्यामि गोष्ठस्य पृथुच्छत्त्रम् इवोपरि
माझ्या शक्तीने मी हा डोंगर, मोठ्या दगडांच्या पृष्ठभागासह, उपटून गोठ्यावर मोठ्या छत्रासारखा धरून ठेवीन.
इति कृत्वा मतिं कृष्णो गोवर्धनमहीधरम् उत्पाट्यैककरेणैव धारयाम् आस लीलया
अशी ठाम कल्पना करून, कृष्णाने गोवर्धन डोंगर सहजपणे एका हाताने उपटून वर धरला.
गोपांश् चाह जगन्नाथः समुत्पाटितभूधरः विशध्वम् अत्र सहिताः कृतं वर्षनिवारणम्
जगन्नाथाने डोंगर उचलून गवळ्यांना सांगितले, 'सर्वजण एकत्र इथे या; आता पावसाचा त्रास नाही.'
सुनिर्वातेषु देशेषु यथायोग्यम् इहास्यताम् प्रविश्य नात्र भेतव्यं गिरिपातस्य निर्भयैः
जिथे वारा शांत आहे, तिथे योग्य त्या ठिकाणी राहा. आत या, डोंगर कोसळेल अशी भीती बाळगू नका.
इत्य् उक्तास् तेन ते गोपा विविशुर् गोधनैः सह शकटारोपितैर् भाण्डैर् गोप्यश् चासारपीडिताः
त्याच्या या शब्दांनंतर, गवळ्यांनी आपल्या गायींसह, गाड्यांवर सामान घेऊन आत प्रवेश केला. पावसाने त्रस्त झालेल्या गोपिकाही त्यांच्या मागे आल्या.
कृष्णो ऽपि तं दधारैवं शैलम् अत्यन्तनिश्चलम् व्रजौकोवासिभिर् हर्षविस्मिताक्षैर् निरीक्षितः
कृष्णाने तो डोंगर अगदी स्थिरपणे धरून ठेवला, आणि व्रजातील रहिवासी आनंद व आश्चर्याने मोठ्या डोळ्यांनी त्याच्याकडे पाहत होते.
गोपगोपीजनैर् हृष्टैः प्रीतिविस्तारितेक्षणैः संस्तूयमानचरितः कृष्णः शैलम् अधारयत्
गोप आणि गोपी आनंदाने, प्रेमाने भरलेल्या डोळ्यांनी कृष्णाची स्तुती करत होते, आणि कृष्णाने तो डोंगर धरून ठेवला.
सप्तरात्रं महामेघा ववर्षुर् नन्दगोकुले इन्द्रेण चोदिता मेघा गोपानां नाशकारिणा
सात रात्री इंद्राच्या आज्ञेने मोठ्या ढगांनी नंदाच्या गोळीत जोरदार पाऊस पाडला, ज्यामुळे गोपांना हानी झाली.
ततो धृते महाशैले परित्राते च गोकुले मिथ्याप्रतिज्ञो बलभिद् वारयाम् आस तान् घनान्
मग कृष्णाने तो मोठा डोंगर धरून ठेवला आणि गोळीतल्या सर्वांना वाचवले, आणि बलाचा पराभव करणाऱ्या कृष्णाने त्या ढगांना थांबवले.
व्यभ्रे नभसि देवेन्द्रे वितथे शक्रमन्त्रिते निष्क्रम्य गोकुलं हृष्टः स्वस्थानं पुनर् आगमत्
आकाश निरभ्र झाले आणि इंद्राचे प्रयत्न व्यर्थ ठरले, तेव्हा तो देव आपले मंत्र म्हणून आनंदाने गोळी सोडून आपल्या स्थानावर परत गेला.
मुमोच कृष्णो ऽपि तदा गोवर्धनमहागिरिम् स्वस्थाने विस्मितमुखैर् दृष्टस् तैर् व्रजवासिभिः
मग कृष्णाने गोवर्धन डोंगर त्याच्या जागी सावकाश ठेवला, आणि व्रजवासी आश्चर्यचकित चेहऱ्यांनी त्याच्याकडे पाहत होते.
धृते गोवर्धने शैले परित्राते च गोकुले रोचयाम् आस कृष्णस्य दर्शनं पाकशासनः
गोवर्धन डोंगर धरून ठेवला गेला आणि गोळी वाचली, तेव्हा यज्ञांचा स्वामी कृष्णाचे दर्शन घेण्याची इच्छा करू लागला.
सो ऽधिरुह्य महानागम् ऐरावतम् अमित्रजित् गोवर्धनगिरौ कृष्णं ददर्श त्रिदशाधिपः
मग शत्रूंचा पराभव करणारा देवेंद्र, मोठ्या ऐरावत हत्तीवर बसून, गोवर्धन डोंगरावर कृष्णाचे दर्शन घेण्यासाठी गेला.