यो ऽन्यस्याः फलम् अश्नन् वै पूजयत्य् अपरां नरः इह च प्रेत्य चैवासौ तात नाप्नोति शोभनम्
जो दुसऱ्याच्या विद्धेचे फळ खातो आणि दुसऱ्याची पूजा करतो, त्याला या जन्मात आणि पुढेही चांगलं फळ मिळत नाही.
पूज्यन्तां प्रथिताः सीमाः सीमान्तं च पुनर् वनम् वनान्ता गिरयः सर्वे सा चास्माकं परा गतिः
प्रसिद्ध सीमा, सीमाभाग, पुन्हा जंगल, डोंगर आणि सर्व पर्वत — हे सर्व सन्मानित व्हावेत; हाच आमचा श्रेष्ठ मार्ग आहे.
गिरियज्ञस् त्व् अयं तस्माद् गोयज्ञश् च प्रवर्त्यताम् किम् अस्माकं महेन्द्रेण गावः शैलाश् च देवताः
म्हणून पर्वतयज्ञ आणि गयज्ञ हे करावेत. आम्हाला इंद्राशी काय घेणं-देणं? गायी आणि डोंगर हेच आमचं दैवत आहे.
मन्त्रयज्ञपरा विप्राः सीरयज्ञाश् च कर्षकाः गिरिगोयज्ञशीलाश् च वयम् अद्रिवनाश्रयाः
ब्राह्मण मंत्रयज्ञात मग्न असतात, शेतकरी सीमायज्ञ करतात, आणि आम्ही पर्वत व गयज्ञ करतो, कारण आम्ही डोंगर-जंगलात राहतो.
तस्माद् गोवर्धनः शैलो भवद्भिर् विविधार्हणैः अर्च्यतां पूज्यतां मेध्यं पशुं हत्वा विधानतः
म्हणून गोवर्धन पर्वताची तुम्ही विविध नैवेद्यांनी पूजा व सन्मान करा; विधीप्रमाणे शुद्ध पशूचं बलिदान द्या.
सर्वघोषस्य संदोहा गृह्यन्तां मा विचार्यताम् भोज्यन्तां तेन वै विप्रास् तथान्ये चापि वाञ्छकाः
संपूर्ण कळपाचं दूध गोळा करा, काही विचार करू नका; ब्राह्मण आणि इतर इच्छुक लोकांनी ते आनंदाने घ्यावं.
तम् अर्चितं कृते होमे भोजितेषु द्विजातिषु शरत्पुष्पकृतापीडाः परिगच्छन्तु गोगणाः
पूजा झाल्यावर, होम पूर्ण झाल्यावर आणि ब्राह्मणांनी जेवल्यावर, शरद ऋतूतील फुलांनी सजलेल्या गायी मुक्तपणे फिरू द्या.
एतन् मम मतं गोपाः संप्रीत्या क्रियते यदि ततः कृता भवेत् प्रीतिर् गवाम् अद्रेस् तथा मम
हे माझं मत आहे, गवळ्यांनो; जर हे आनंदाने केलंत, तर गायी, पर्वत आणि मलाही समाधान मिळेल.
इति तस्य वचः श्रुत्वा नन्दाद्यास् ते व्रजौकसः प्रीत्युत्फुल्लमुखा विप्राः साधु साध्व् इत्य् अथाब्रुवन्
त्याचं बोलणं ऐकून नंद आणि इतर गोकुळवासी, आनंदाने फुललेल्या चेहऱ्यांनी, ब्राह्मणांना म्हणाले — 'छान! छान!'
शोभनं ते मतं वत्स यद् एतद् भवतोदितम् तत् करिष्याम्य् अहं सर्वं गिरियज्ञः प्रवर्त्यताम्
बाळा, तुझं मत फारच सुंदर आहे, जसं तू सांगितलंस. मी सर्व काही करीन — पर्वतयज्ञ सुरू कर.
तथा च कृतवन्तस् ते गिरियज्ञं व्रजौकसः दधिपायसमांसाद्यैर् ददुः शैलबलिं ततः
मग गोकुळवासीयांनी पर्वतयज्ञ केला आणि दही, पायस, मांस व इतर पदार्थांनी पर्वताला नैवेद्य दिला.
द्विजांश् च भोजयाम् आसुः शतशो ऽथ सहस्रशः गावः शैलं ततश् चक्रुर् अर्चितास् तं प्रदक्षिणम्
शेकडो-हजारो ब्राह्मणांना त्यांनी जेवू घातलं; मग गायींनी पर्वताची पूजा करून त्याची प्रदक्षिणा केली.
वृषभाश् चाभिनर्दन्तः सतोया जलदा इव गिरिमूर्धनि गोविन्दः शैलो ऽहम् इति मूर्तिमान्
बैलांनी गडगडाट केला, जणू काही पावसाळी ढग पर्वतशिखरावर गर्जत आहेत. गोविंद पर्वतस्वरूप होऊन म्हणाले — 'मीच हा पर्वत आहे.'
बुभुजे ऽन्नं बहुविधं गोपवर्याहृतं द्विजाः कृष्णस् तेनैव रूपेण गोपैः सह गिरेः शिरः
त्याच रूपात कृष्ण ब्राह्मण आणि गवळ्यांसह, गवळ्यांनी आणलेले विविध पदार्थ पर्वतावर बसून जेवले.
अधिरुह्यार्चयाम् आस द्वितीयाम् आत्मनस् तनुम् अन्तर्धानं गते तस्मिन् गोपा लब्ध्वा ततो वरान् कृत्वा गिरिमहं गोष्ठं निजम् अभ्याययुः पुनः
त्याने दुसऱ्या रूपावर चढून पूजा केली, कारण पहिले रूप अदृश्य झाले होते. मग गवळ्यांकडून वर मिळवून, तो पुन्हा आपल्या गोठ्यात परतला.
महे प्रतिहते शक्रो भृशं कोपसमन्वितः संवर्तकं नाम गणं तोयदानाम् अथाब्रवीत्
महान यज्ञ विफल झाल्यावर, इंद्राला फार राग आला. मग त्याने 'संवर्तक' नावाच्या पावसाच्या मेघांना बोलावले.
भो भो मेघा निशम्यैतद् वदतो वचनं मम आज्ञानन्तरम् एवाशु क्रियताम् अविचारितम्
अहो मेघांनो, माझे हे शब्द ऐका. माझ्या आज्ञेनंतर ताबडतोब आणि कोणतीही शंका न करता कृती करा.
नन्दगोपः सुदुर्बुद्धिर् गोपैर् अन्यैः सहायवान् कृष्णाश्रयबलाध्मातो महभङ्गम् अचीकरत्
नंदगोपाला फारच वाईट समज होती. इतर गवळ्यांसह, कृष्णाच्या बळावर विसंबून, त्याने मोठा गोंधळ घातला.
आजीवो यः परं तेषां गोपत्वस्य च कारणम् ता गावो वृष्टिपातेन पीड्यन्तां वचनान् मम
त्यांचे जीवन गवळेपणावरच अवलंबून आहे. म्हणून, माझ्या सांगण्यावरून त्यांच्या गायींना जोरदार पावसाने त्रास द्या.
अहम् अप्य् अद्रिशृङ्गाभं तुङ्गम् आरुह्य वारणम् साहाय्यं वः करिष्यामि वायूनां संगमेन च
मीही हत्तीच्या सोंडेप्रमाणे उंच अशा डोंगरावर जाऊन, वाऱ्यांच्या मदतीने तुमच्यासोबत सहाय्य करीन.
इत्य् आज्ञप्ताः सुरेन्द्रेण मुमुचुस् ते बलाहकाः वातवर्षं महाभीमम् अभावाय गवां द्विजाः
देवताधिपतीच्या आज्ञेने त्या मेघांनी, द्विजांनो, गायींच्या नाशासाठी प्रचंड वारा आणि पावसाचा तडाखा सोडला.
ततः क्षणेन धरणी ककुभो ऽम्बरम् एव च एकं धारामहासारपूरणेनाभवद् द्विजाः
त्या क्षणी, द्विजांनो, पृथ्वी, दिशा आणि आकाश सर्वत्र एकाच मोठ्या पावसाच्या धारेने भरून गेले.
गावस् तु तेन पतता वर्षवातेन वेगिना धुताः प्राणाञ् जहुः सर्वास् तिर्यङ्मुखशिरोधराः
त्या वेगवान वारा-पावसाने गायी उडवल्या गेल्या आणि सर्व गायी तिरक्या पडून प्राण सोडू लागल्या.
क्रोडेन वत्सान् आक्रम्य तस्थुर् अन्या द्विजोत्तमाः गावो विवत्साश् च कृता वारिपूरेण चापराः
काही गायी आपल्या वासरांना कुशीत घेऊन उभ्या राहिल्या, हे श्रेष्ठ द्विजांनो, तर काही गायी पाण्याच्या पुरामुळे वासरांपासून वेगळ्या झाल्या.
वत्साश् च दीनवदनाः पवनाकम्पिकंधराः त्राहि त्राहीत्य् अल्पशब्दाः कृष्णम् ऊचुर् इवार्तकाः
वासरे, दुःखी चेहऱ्याने आणि वाऱ्याने गळा थरथरत, 'वाचवा, वाचवा' असे हलक्या आवाजात कृष्णाला हाक मारत होती.
ततस् तद् गोकुलं सर्वं गोगोपीगोपसंकुलम् अतीवार्तं हरिर् दृष्ट्वा त्राणायाचिन्तयत् तदा
मग हरिने पाहिले की, सर्व गोकुळ गायी, गोपिका आणि गवळ्यांनी भरलेले, अतिशय संकटात आहे. त्यांना वाचवायचे त्याने ठरवले.
एतत् कृतं महेन्द्रेण महभङ्गविरोधिना तद् एतद् अखिलं गोष्ठं त्रातव्यम् अधुना मया
हे सर्व बलवान इंद्राने केले आहे, जो मोठ्या गोंधळाचा विरोध करतो. आता हे सगळे गोठे वाचवणे माझे कर्तव्य आहे.
इमम् अद्रिम् अहं वीर्याद् उत्पाट्योरुशिलातलम् धारयिष्यामि गोष्ठस्य पृथुच्छत्त्रम् इवोपरि
माझ्या शक्तीने मी हा डोंगर, मोठ्या दगडांच्या पृष्ठभागासह, उपटून गोठ्यावर मोठ्या छत्रासारखा धरून ठेवीन.
इति कृत्वा मतिं कृष्णो गोवर्धनमहीधरम् उत्पाट्यैककरेणैव धारयाम् आस लीलया
अशी ठाम कल्पना करून, कृष्णाने गोवर्धन डोंगर सहजपणे एका हाताने उपटून वर धरला.
गोपांश् चाह जगन्नाथः समुत्पाटितभूधरः विशध्वम् अत्र सहिताः कृतं वर्षनिवारणम्
जगन्नाथाने डोंगर उचलून गवळ्यांना सांगितले, 'सर्वजण एकत्र इथे या; आता पावसाचा त्रास नाही.'