ततस् त्व् आन्दोलिकाभिश् च नियुद्धैश् च महाबलौ व्यायामं चक्रतुस् तत्र क्षेपणीयैस् तथाश्मभिः
मग त्या दोन्ही बलवानांनी तिथे झुल्यावर बसून, कुस्ती खेळून आणि दगड फेकून व्यायाम केला.
तल्लिप्सुर् असुरस् तत्र उभयो रममाणयोः आजगाम प्रलम्बाख्यो गोपवेषतिरोहितः
ते दोघे आनंदात खेळत असताना, त्यांना हरवायचं ठरवून, प्रलंब नावाचा असुर गवळ्याच्या वेषात तिथे आला.
सो ऽवगाहत निःशङ्कं तेषां मध्यममानुषः मानुषं रूपम् आस्थाय प्रलम्बो दानवोत्तमः
तो दानवांत श्रेष्ठ प्रलंब, माणसाचं रूप घेऊन, कोणतीही भीती न बाळगता, त्यांच्या मध्ये गेला.
तयोश् छिद्रान्तरप्रेप्सुर् अतिशीघ्रम् अमन्यत कृष्णं ततो रौहिणेयं हन्तुं चक्रे मनोरथम्
त्या दोघांमध्ये संधी शोधत, त्याने पटकन मनात ठरवलं की, कृष्णाला गुंतवून ठेवून, रोहिणीपुत्राला मारावं.
हरिणा क्रीडनं नाम बालक्रीडनकं ततः प्रक्रीडितास् तु ते सर्वे द्वौ द्वौ युगपद् उत्पतन्
मग सर्वजण 'हरिणक्रीडा' नावाचा लहान मुलांचा खेळ खेळू लागले, आणि दोन दोन जण एकत्र उड्या मारू लागले.
श्रीदाम्ना सह गोविन्दः प्रलम्बेन तथा बलः गोपालैर् अपरैश् चान्ये गोपालाः सह पुप्लुवुः
गोविंदा श्रीदामासोबत, बलराम प्रलंबासोबत, आणि इतर गवळ्यांनी एकमेकांबरोबर जोड्या करून उड्या मारल्या.
श्रीदामानं ततः कृष्णः प्रलम्बं रोहिणीसुतः जितवान् कृष्णपक्षीयैर् गोपैर् अन्यैः पराजिताः
मग कृष्णाने श्रीदामाला आणि रोहिणीपुत्राने प्रलंबाला हरवलं; कृष्णाच्या बाजूचे इतर गवळे जिंकले, बाकीचे हरले.
ते वाहयन्तस् त्व् अन्योन्यं भाण्डीरस्कन्धम् एत्य वै पुनर् निवृत्तास् ते सर्वे ये ये तत्र पराजिताः
जे हरले, त्यांनी जिंकणाऱ्यांना खांद्यावर बसवून वडाच्या झाडाजवळ नेलं आणि मग सगळे पुन्हा आपल्या जागी परतले.
संकर्षणं तु स्कन्धेन शीघ्रम् उत्क्षिप्य दानवः न तस्थौ प्रजगामैव सचन्द्र इव वारिदः
दानवाने बलरामाला पटकन खांद्यावर उचललं आणि थांबला नाही, तर चंद्रासह ढग जसा पुढे जातो तसा तो निघून गेला.
अशक्तो वहने तस्य संरम्भाद् दानवोत्तमः ववृधे सुमहाकायः प्रावृषीव बलाहकः
पुढे नेता न आल्यामुळे, रागाने तो दानव फार मोठा झाला, जसा पावसाळ्यातील काळा ढग वाढतो.
संकर्षणस् तु तं दृष्ट्वा दग्धशैलोपमाकृतिम् स्रग्दामलम्बाभरणं मुकुटाटोपमस्तकम्
बलरामाने त्याला जळत्या डोंगरासारखा, गळ्यात माळ, अंगावर दागिने आणि डोक्यावर तेजस्वी मुकुट घातलेला पाहिला.
रौद्रं शकटचक्राक्षं पादन्यासचलत्क्षितिम् ह्रियमाणस् ततः कृष्णम् इदं वचनम् अब्रवीत्
त्याच्या डोळ्यांत रौद्रता होती, ते बैलगाडीच्या चाकांसारखे मोठे दिसत होते, पाय ठेवताना पृथ्वी हलत होती; असं पाहून, बलराम कृष्णाला म्हणाला—
कृष्ण कृष्ण ह्रिये त्व् एष पर्वतोदग्रमूर्तिना केनापि पश्य दैत्येन गोपालच्छद्मरूपिणा
कृष्णा, कृष्णा! पहा, हा गवळ्याचा वेष घेतलेला, पण डोंगराएवढा मोठा असलेला दैत्य मला उचलून नेत आहे.
यद् अत्र सांप्रतं कार्यं मया मधुनिषूदन तत् कथ्यतां प्रयात्य् एष दुरात्मातित्वरान्वितः
मधुचा संहार करणारा, आता मी काय करावं ते सांग, कारण हा दुष्ट फार वेगाने मला घेऊन जात आहे.
तम् आह रामं गोविन्दः स्मितभिन्नौष्ठसंपुटः महात्मा रौहिणेयस्य बलवीर्यप्रमाणवित्
गोविंदाने, जो रोहिणीपुत्राच्या सामर्थ्याची आणि शक्तीची योग्य कल्पना ठेवतो, ओठांवर स्मित आणून रामाला उत्तर दिलं.
किम् अयं मानुषो भावो व्यक्तम् एवावलम्ब्यते सर्वात्मन् सर्वगुह्यानां गुह्याद् गुह्यात्मना त्वया
हे सर्वव्यापी, सर्व रहस्यांपेक्षा गूढ, खरंच तू मानवी स्वभाव घेतलास का? हे मला वाटतं.
स्मराशेषजगदीश कारणं कारणाग्रज आत्मानम् एकं तद्वच् च जगत्य् एकार्णवे च यः
सर्व जगाचा स्वामी, सर्व कारणांचा कारण, एकमेव आत्मा, जगात आणि अथांग समुद्रात जो एकच आहे, त्याची आठवण ठेव.
भवान् अहं च विश्वात्मन्न् एकम् एव हि कारणम् जगतो ऽस्य जगत्य् अर्थे भेदेनावां व्यवस्थितौ
हे विश्वात्मा, मी आणि तू, या जगाचा एकच कारण आहोत; जगाच्या कल्याणासाठी आपण वेगळे दिसतो, पण प्रत्यक्षात एकच आहोत.
तत् स्मर्यताम् अमेयात्मंस् त्वयात्मा जहि दानवम् मानुष्यम् एवम् आलम्ब्य बन्धूनां क्रियतां हितम्
तू आपली अगाध शक्ती आठव, मनातील दानवावर विजय मिळव. माणूस म्हणून आपल्या आप्तांसाठी कल्याणकारी कृत्य कर.
इति संस्मारितो विप्राः कृष्णेन सुमहात्मना विहस्य पीडयाम् आस प्रलम्बं बलवान् बलः
कृष्णानं असं आठवण करून दिल्यावर, त्या महात्म्यानं, ब्राह्मण हसले आणि बलरामानं प्रलंबाला छळायला सुरुवात केली.
मुष्टिना चाहन् मूर्ध्नि कोपसंरक्तलोचनः तेन चास्य प्रहारेण बहिर् याते विलोचने
रागानं डोळे लाल झालेले बलरामानं मुठीनं प्रलंबाच्या डोक्यावर जबरदस्त मार केला, त्या मारानं त्याची डोळे बाहेर आली.
स निष्कासितमस्तिष्को मुखाच् छोणितम् उद्वमन् निपपात महीपृष्ठे दैत्यवर्यो ममार च
त्याचं कवटी फुटलं, तोंडातून रक्त वाहू लागलं आणि तो दैत्यांचा प्रमुख जमिनीवर पडून मेला.
प्रलम्बं निहतं दृष्ट्वा बलेनाद्भुतकर्मणा प्रहृष्टास् तुष्टुवुर् गोपाः साधु साध्व् इति चाब्रुवन्
बलरामानं प्रलंबाला मारल्याचं अद्भुत कृत्य पाहून गवळ्यांना फार आनंद झाला, त्यांनी त्याचं कौतुक केलं आणि 'वा! वा!' असं म्हणाले.
संस्तूयमानो रामस् तु गोपैर् दैत्ये निपातिते प्रलम्बे सह कृष्णेन पुनर् गोकुलम् आययौ
गोपांनी स्तुती केली, प्रलंब दैत्य मारल्यावर राम आणि कृष्ण पुन्हा गोळाकडे परतले.
तयोर् विहरतोर् एवं रामकेशवयोर् व्रजे प्रावृड्व्यतीता विकसत्सरोजा चाभवच् छरत्
राम आणि केशव व्रजात खेळत असताना पावसाळा संपला आणि कमळे फुललेली शरद ऋतू आली.
विमलाम्बरनक्षत्रे काले चाभ्यागते व्रजम् ददर्शेन्द्रोत्सवारम्भप्रवृत्तान् व्रजवासिनः
आकाश स्वच्छ आणि तारे चमकत असताना, योग्य वेळ आली तेव्हा कृष्णानं व्रजवासीयांना इंद्राच्या सणाची तयारी करताना पाहिलं.
कृष्णस् तान् उत्सुकान् दृष्ट्वा गोपान् उत्सवलालसान् कौतूहलाद् इदं वाक्यं प्राह वृद्धान् महामतिः
गोप उत्सवासाठी उत्सुक आणि आतुर दिसताच, कृष्णानं जिज्ञासेने वडीलधाऱ्यांना हे शब्द सांगितले.
को ऽयं शक्रमहो नाम येन वो हर्ष आगतः प्राह तं नन्दगोपश् च पृच्छन्तम् अतिसादरम्
'हा इंद्र म्हणजे कोण, ज्याच्या नावानं तुम्हाला एवढा आनंद होतो?' असं कृष्णानं आदरानं नंदगोपाला विचारलं.
मेघानां पयसाम् ईशो देवराजः शतक्रतुः येन संचोदिता मेघा वर्षन्त्य् अम्बुमयं रसम्
तो मेघांचा आणि पाण्याचा स्वामी, देवांचा राजा, शतक्रतु आहे. त्याच्या आज्ञेनं मेघ पाऊस पाडतात.
तद्वृष्टिजनितं सस्यं वयम् अन्ये च देहिनः वर्तयामोपभुञ्जानास् तर्पयामश् च देवताः
त्या पावसामुळे उगवलेल्या पिकांवर आपण आणि इतर सजीव जगतो; त्यांचा उपभोग घेतो आणि देवतांना तृप्त करतो.