ततः फलान्य् अनेकानि तालाग्रान् निपतन् खरः पृथिव्यां पातयाम् आस महावातो ऽम्बुदान् इव
मग त्या गाढवाच्या झाडावरून खाली पडल्याने अनेक फळे जमिनीवर पडली, जणू मोठ्या वाऱ्याने ढग खाली आणावेत तशी.
अन्यान् अप्य् अस्य वै ज्ञातीन् आगतान् दैत्यगर्दभान् कृष्णश् चिक्षेप तालाग्रे बलभद्रश् च लीलया
कृष्णा आणि बलभद्र यांनी सहजपणे त्याचे इतर आलेले गाढव रूपातील दैत्य नातेवाईकही झाडावर फेकून दिले.
क्षणेनालंकृता पृथ्वी पक्वैस् तालफलैस् तदा दैत्यगर्दभदेहैश् च मुनयः शुशुभे ऽधिकम्
क्षणातच पृथ्वी पिकलेल्या तालफळांनी आणि त्या गाढव दैत्यांच्या मृतदेहांनी सजली, त्यामुळे मुनी अधिकच शोभून दिसले.
ततो गावो निराबाधास् तस्मिंस् तालवने द्विजाः नवशष्पं सुखं चेरुर् यत्र भुक्तम् अभूत् पुरा
मग त्या तालवनात गायी निर्भयपणे ताज्या गवतावर आनंदाने चरण्यास लागल्या, जिथे पूर्वी त्यांना मनाई होती.
तस्मिन् रासभदैतेये सानुजे विनिपातिते सर्वगोपालगोपीनां रम्यं तालवनं बभौ
त्या गाढव दैत्यासह त्याचे भाऊ मारले गेल्यावर सर्व गवळ्यांसाठी आणि गवळणींसाठी ते सुंदर तालवन उजळून निघाले.
ततस् तौ जातहर्षौ तु वसुदेवसुताव् उभौ शुशुभाते महात्मानौ बालशृङ्गाव् इवर्षभौ
मग वसुदेवाचे दोन्ही पुत्र आनंदाने भरून गेले आणि ते महान आत्मे, नुकतीच शिंगे फुटलेली दोन वासरे जशी शोभतात तसे दिसू लागले.
चारयन्तौ च गा दूरे व्याहरन्तौ च नामभिः नियोगपाशस्कन्धौ तौ वनमालाविभूषितौ
ते दोघे गायी दूरवर चरण्यास नेत होते, त्यांना नावाने हाक मारत होते, खांद्यावर दोऱ्या आणि गळ्यात वनफुलांच्या माळा घालून फिरत होते.
सुवर्णाञ्जनचूर्णाभ्यां तदा तौ भूषिताम्बरौ महेन्द्रायुधसंकाशौ श्वेतकृष्णाव् इवाम्बुदौ
सोन्याच्या आणि काळ्या रंगाच्या चूर्णाने माखलेली वस्त्रे घालून, ते दोघे जणू इंद्राच्या शस्त्रांसारखे आणि पांढरे-काळे मेघ जसे दिसतात तसे भासत होते.
चेरतुर् लोकसिद्धाभिः क्रीडाभिर् इतरेतरम् समस्तलोकनाथानां नाथभूतौ भुवं गतौ
ते दोघे सर्व लोकांच्या स्वामी असूनही, लोकसिद्धांच्या सोबत खेळत खेळत पृथ्वीवर फिरत होते.
मनुष्यधर्माभिरतौ मानयन्तौ मनुष्यताम् तज्जातिगुणयुक्ताभिः क्रीडाभिश् चेरतुर् वनम्
मानवी स्वभावात रमणारे, माणुसकीला मान देणारे, आपल्याला लाभलेल्या गुणांनुसार खेळ खेळत ते वनात विहरत होते.
ततस् त्व् आन्दोलिकाभिश् च नियुद्धैश् च महाबलौ व्यायामं चक्रतुस् तत्र क्षेपणीयैस् तथाश्मभिः
मग त्या दोन्ही बलवानांनी तिथे झुल्यावर बसून, कुस्ती खेळून आणि दगड फेकून व्यायाम केला.
तल्लिप्सुर् असुरस् तत्र उभयो रममाणयोः आजगाम प्रलम्बाख्यो गोपवेषतिरोहितः
ते दोघे आनंदात खेळत असताना, त्यांना हरवायचं ठरवून, प्रलंब नावाचा असुर गवळ्याच्या वेषात तिथे आला.
सो ऽवगाहत निःशङ्कं तेषां मध्यममानुषः मानुषं रूपम् आस्थाय प्रलम्बो दानवोत्तमः
तो दानवांत श्रेष्ठ प्रलंब, माणसाचं रूप घेऊन, कोणतीही भीती न बाळगता, त्यांच्या मध्ये गेला.
तयोश् छिद्रान्तरप्रेप्सुर् अतिशीघ्रम् अमन्यत कृष्णं ततो रौहिणेयं हन्तुं चक्रे मनोरथम्
त्या दोघांमध्ये संधी शोधत, त्याने पटकन मनात ठरवलं की, कृष्णाला गुंतवून ठेवून, रोहिणीपुत्राला मारावं.
हरिणा क्रीडनं नाम बालक्रीडनकं ततः प्रक्रीडितास् तु ते सर्वे द्वौ द्वौ युगपद् उत्पतन्
मग सर्वजण 'हरिणक्रीडा' नावाचा लहान मुलांचा खेळ खेळू लागले, आणि दोन दोन जण एकत्र उड्या मारू लागले.
श्रीदाम्ना सह गोविन्दः प्रलम्बेन तथा बलः गोपालैर् अपरैश् चान्ये गोपालाः सह पुप्लुवुः
गोविंदा श्रीदामासोबत, बलराम प्रलंबासोबत, आणि इतर गवळ्यांनी एकमेकांबरोबर जोड्या करून उड्या मारल्या.
श्रीदामानं ततः कृष्णः प्रलम्बं रोहिणीसुतः जितवान् कृष्णपक्षीयैर् गोपैर् अन्यैः पराजिताः
मग कृष्णाने श्रीदामाला आणि रोहिणीपुत्राने प्रलंबाला हरवलं; कृष्णाच्या बाजूचे इतर गवळे जिंकले, बाकीचे हरले.
ते वाहयन्तस् त्व् अन्योन्यं भाण्डीरस्कन्धम् एत्य वै पुनर् निवृत्तास् ते सर्वे ये ये तत्र पराजिताः
जे हरले, त्यांनी जिंकणाऱ्यांना खांद्यावर बसवून वडाच्या झाडाजवळ नेलं आणि मग सगळे पुन्हा आपल्या जागी परतले.
संकर्षणं तु स्कन्धेन शीघ्रम् उत्क्षिप्य दानवः न तस्थौ प्रजगामैव सचन्द्र इव वारिदः
दानवाने बलरामाला पटकन खांद्यावर उचललं आणि थांबला नाही, तर चंद्रासह ढग जसा पुढे जातो तसा तो निघून गेला.
अशक्तो वहने तस्य संरम्भाद् दानवोत्तमः ववृधे सुमहाकायः प्रावृषीव बलाहकः
पुढे नेता न आल्यामुळे, रागाने तो दानव फार मोठा झाला, जसा पावसाळ्यातील काळा ढग वाढतो.
संकर्षणस् तु तं दृष्ट्वा दग्धशैलोपमाकृतिम् स्रग्दामलम्बाभरणं मुकुटाटोपमस्तकम्
बलरामाने त्याला जळत्या डोंगरासारखा, गळ्यात माळ, अंगावर दागिने आणि डोक्यावर तेजस्वी मुकुट घातलेला पाहिला.
रौद्रं शकटचक्राक्षं पादन्यासचलत्क्षितिम् ह्रियमाणस् ततः कृष्णम् इदं वचनम् अब्रवीत्
त्याच्या डोळ्यांत रौद्रता होती, ते बैलगाडीच्या चाकांसारखे मोठे दिसत होते, पाय ठेवताना पृथ्वी हलत होती; असं पाहून, बलराम कृष्णाला म्हणाला—
कृष्ण कृष्ण ह्रिये त्व् एष पर्वतोदग्रमूर्तिना केनापि पश्य दैत्येन गोपालच्छद्मरूपिणा
कृष्णा, कृष्णा! पहा, हा गवळ्याचा वेष घेतलेला, पण डोंगराएवढा मोठा असलेला दैत्य मला उचलून नेत आहे.
यद् अत्र सांप्रतं कार्यं मया मधुनिषूदन तत् कथ्यतां प्रयात्य् एष दुरात्मातित्वरान्वितः
मधुचा संहार करणारा, आता मी काय करावं ते सांग, कारण हा दुष्ट फार वेगाने मला घेऊन जात आहे.
तम् आह रामं गोविन्दः स्मितभिन्नौष्ठसंपुटः महात्मा रौहिणेयस्य बलवीर्यप्रमाणवित्
गोविंदाने, जो रोहिणीपुत्राच्या सामर्थ्याची आणि शक्तीची योग्य कल्पना ठेवतो, ओठांवर स्मित आणून रामाला उत्तर दिलं.
किम् अयं मानुषो भावो व्यक्तम् एवावलम्ब्यते सर्वात्मन् सर्वगुह्यानां गुह्याद् गुह्यात्मना त्वया
हे सर्वव्यापी, सर्व रहस्यांपेक्षा गूढ, खरंच तू मानवी स्वभाव घेतलास का? हे मला वाटतं.
स्मराशेषजगदीश कारणं कारणाग्रज आत्मानम् एकं तद्वच् च जगत्य् एकार्णवे च यः
सर्व जगाचा स्वामी, सर्व कारणांचा कारण, एकमेव आत्मा, जगात आणि अथांग समुद्रात जो एकच आहे, त्याची आठवण ठेव.
भवान् अहं च विश्वात्मन्न् एकम् एव हि कारणम् जगतो ऽस्य जगत्य् अर्थे भेदेनावां व्यवस्थितौ
हे विश्वात्मा, मी आणि तू, या जगाचा एकच कारण आहोत; जगाच्या कल्याणासाठी आपण वेगळे दिसतो, पण प्रत्यक्षात एकच आहोत.
तत् स्मर्यताम् अमेयात्मंस् त्वयात्मा जहि दानवम् मानुष्यम् एवम् आलम्ब्य बन्धूनां क्रियतां हितम्
तू आपली अगाध शक्ती आठव, मनातील दानवावर विजय मिळव. माणूस म्हणून आपल्या आप्तांसाठी कल्याणकारी कृत्य कर.
इति संस्मारितो विप्राः कृष्णेन सुमहात्मना विहस्य पीडयाम् आस प्रलम्बं बलवान् बलः
कृष्णानं असं आठवण करून दिल्यावर, त्या महात्म्यानं, ब्राह्मण हसले आणि बलरामानं प्रलंबाला छळायला सुरुवात केली.