गुह्यं स जठरं विष्णुर् जङ्घापादौ जनार्दनः वामनो रक्षतु सदा भवन्तं यः क्षणाद् अभूत्
विष्णू तुझे गुप्तांग, जनार्दन तुझे पाय आणि जांघ, आणि क्षणात प्रकट झालेला वामन नेहमी तुझे रक्षण करो.
त्रिविक्रमक्रमाक्रान्तत्रैलोक्यस्फुरदायुधः शिरस् ते पातु गोविन्दः कण्ठं रक्षतु केशवः
त्रिविक्रमाने तीनही लोकांमध्ये पाऊल टाकताना त्याची शस्त्रे चमकतात, असा गोविंद तुझे डोके, आणि केशव तुझा गळा सांभाळो.
मुखबाहू प्रबाहू च मनः सर्वेन्द्रियाणि च रक्षत्व् अव्याहतैश्वर्यस् तव नारायणो ऽव्ययः
अखंड ऐश्वर्य असलेला, नाश न होणारा नारायण तुझे तोंड, हात, मन आणि सर्व इंद्रिये यांचे रक्षण करो.
त्वां दिक्षु पातु वैकुण्ठो विदिक्षु मधुसूदनः हृषीकेशो ऽम्बरे भूमौ रक्षतु त्वां महीधरः
वैकुंठ तुझ्या सर्व दिशांना, मधुसूदन कोपऱ्यांना, हृषीकेश आकाशात आणि महीधर पृथ्वीवर तुझे रक्षण करो.
एवं कृतस्वस्त्ययनो नन्दगोपेन बालकः शायितः शकटस्याधो बालपर्यङ्किकातले
अशा प्रकारे नंदगोपाने बाळासाठी रक्षणाचा विधी केला आणि त्याला गाडीखाली, बाळाच्या लहान झोपाळ्यावर झोपवले.
ते च गोपा महद् दृष्ट्वा पूतनायाः कलेवरम् मृतायाः परमं त्रासं विस्मयं च तदा ययुः
गोपांनी पूतनाचे मोठे मृत शरीर पाहिले आणि त्यांना फार भीती व आश्चर्य वाटले.
कदाचिच् छकटस्याधः शयानो मधुसूदनः चिक्षेप चरणाव् ऊर्ध्वं स्तनार्थी प्ररुरोद च
एकदा मधुसूदन गाडीखाली झोपला असता, आईच्या दूधासाठी त्याने पाय वर केले आणि रडायला लागला.
तस्य पादप्रहारेण शकटं परिवर्तितम् विध्वस्तभाण्डकुम्भं तद् विपरीतं पपात वै
त्याच्या पायाच्या ठोक्याने गाडी उलटली, तिच्यातली भांडी फुटली आणि ती उलट दिशेला पडली.
ततो हाहाकृतः सर्वो गोपगोपीजनो द्विजाः आजगाम तदा ज्ञात्वा बालम् उत्तानशायिनम्
तेव्हा सर्व गोप आणि गोपी घाबरून ओरडत धावत आले आणि बाळाला पाठवर झोपलेले पाहिले.
गोपाः केनेति जगदुः शकटं परिवर्तितम् तत्रैव बालकाः प्रोचुर् बालेनानेन पातितम्
गोपांनी विचारले, 'ही गाडी कोणी उलटवली?' तिथल्या मुलांनी सांगितले, 'या बाळाने ती खाली पाडली.'
रुदता दृष्टम् अस्माभिः पादविक्षेपताडितम् शकटं परिवृत्तं वै नैतद् अन्यस्य चेष्टितम्
'आम्ही त्याला रडताना आणि पायाने मारताना पाहिले; गाडी उलटली. हे दुसऱ्या कुणी केले नाही.'
ततः पुनर् अतीवासन् गोपा विस्मितचेतसः नन्दगोपो ऽपि जग्राह बालम् अत्यन्तविस्मितः
मग पुन्हा गोप आश्चर्यचकित होऊन बसले आणि नंदगोपही अत्यंत आश्चर्याने बाळाला उचलून घेतले.
यशोदा विस्मयारूढा भग्नभाण्डकपालकम् शकटं चार्चयाम् आस दधिपुष्पफलाक्षतैः
यशोदा आश्चर्यचकित झाली. तिने फुटलेल्या मडक्यांच्या तुकड्यांना आणि उलटलेल्या गाड्याला दही, फुले, फळं आणि अक्षता वाहून पूजा केली.
गर्गश् च गोकुले तत्र वसुदेवप्रचोदितः प्रच्छन्न एव गोपानां संस्कारम् अकरोत् तयोः
गोकुळात, वसुदेव यांच्या सांगण्यावरून गर्गांनी गुपचूपपणे गवळ्यांपासून लपवून त्या दोन्ही मुलांचा संस्कार केला.
ज्येष्ठं च रामम् इत्य् आह कृष्णं चैव तथापरम् गर्गो मतिमतां श्रेष्ठो नाम कुर्वन् महामतिः
गर्ग ऋषींनी मोठ्या मुलाचं नाव राम आणि दुसऱ्याचं कृष्ण असं ठेवलं. बुद्धिमान गर्गांनी दोघांना योग्य नावं दिली.
अल्पेनैव हि कालेन विज्ञातौ तौ महाबलौ घृष्टजानुकरौ विप्रा बभूवतुर् उभाव् अपि
थोड्याच दिवसांत, दोन्ही बाळं खेळून-खेळून गुडघे खरवडून घेत, मोठ्या बळाचे म्हणून ब्राह्मणांमध्ये प्रसिद्ध झाली.
करीषभस्मदिग्धाङ्गौ भ्रममाणाव् इतस् ततः न निवारयितुं शक्ता यशोदा तौ न रोहिणी
गायीच्या शेणाच्या राखेने अंग माखून, इकडे-तिकडे धावत असताना, यशोदा किंवा रोहिणी त्यांना थांबवूच शकल्या नाहीत.
गोवाटमध्ये क्रीडन्तौ वत्सवाटगतौ पुनः तदहर्जातगोवत्सपुच्छाकर्षणतत्परौ
गायींच्या वाड्यात खेळता-खेळता, ते दोघं वासरांच्या जागी गेले आणि त्याच दिवशी नव्या वासरांच्या शेपटी ओढण्यात दंग झाले.
यदा यशोदा तौ बालाव् एकस्थानचराव् उभौ शशाक नो वारयितुं क्रीडन्ताव् अतिचञ्चलौ
यशोदा जेंव्हा दोन्ही बाळं एकत्र खेळताना पाहायची, तेंव्हा त्यांच्या खोडकरपणामुळे तिला त्यांना थांबवता येईना.
दाम्ना बद्ध्वा तदा मध्ये निबबन्ध उलूखले कृष्णम् अक्लिष्टकर्माणम् आह चेदम् अमर्षिता
मग यशोदा वैतागून, काहीही दोष नसलेल्या कृष्णाला मधोमध उखळाला दोरीने बांधलं आणि म्हणाली—
यदि शक्तो ऽसि गच्छ त्वम् अतिचञ्चलचेष्टित
"तुला जमत असेल तर, आता जा, आणि तुझ्या या खोडकरपणाचं दाखवून दे!"
इत्य् उक्त्वा च निजं कर्म सा चकार कुटुम्बिनी व्यग्रायाम् अथ तस्यां स कर्षमाण उलूखलम्
असं म्हणून ती घरकामाला लागली. ती व्यग्र असताना कृष्णाने उखळ ओढायला सुरुवात केली.
यमलार्जुनयोर् मध्ये जगाम कमलेक्षणः कर्षता वृक्षयोर् मध्ये तिर्यग् एवम् उलूखलम्
कमळासारख्या डोळ्यांचा कृष्ण उखळ ओढत, त्या दोन यमलार्जुन झाडांच्या मधून गेला.
भग्नाव् उत्तुङ्गशाखाग्रौ तेन तौ यमलार्जुनौ ततः कटकटाशब्दसमाकर्णनकातरः
कृष्णाने ओढलेल्या उखळामुळे, उंच फांद्या असलेली ती दोन यमलार्जुन झाडं कोसळली, आणि मोठा आवाज झाला म्हणून सगळे घाबरले.
आजगाम व्रजजनो ददृशे च महाद्रुमौ भग्नस्कन्धौ निपातितौ भग्नशाखौ महीतले
व्रजातील लोक धावत आले आणि त्यांनी पाहिलं—ती दोन मोठी झाडं तुटून, फांद्या मोडून, जमिनीवर पडली आहेत.
ददर्श चाल्पदन्तास्यं स्मितहासं च बालकम् तयोर् मध्यगतं बद्धं दाम्ना गाढं तथोदरे
त्यांनी पाहिलं—थोडेच दात आलेला, हसरा कृष्ण त्या दोन झाडांच्या मध्ये, कमरेला घट्ट दोरीने बांधलेला उभा आहे.
ततश् च दामोदरतां स ययौ दामबन्धनात् गोपवृद्धास् ततः सर्वे नन्दगोपपुरोगमाः
त्या वेळी, दोरीने बांधल्यामुळे त्याला 'दामोदर' हे नाव पडलं. मग नंदगोपासह सगळे गवळ्यांचे मोठे लोक एकत्र आले.
मन्त्रयाम् आसुर् उद्विग्ना महोत्पातातिभीरवः स्थानेनेह न नः कार्यं व्रजामो ऽन्यन् महावनम्
त्या भयानक अपशकुनांनी सगळे घाबरले आणि एकत्र चर्चा करू लागले—'इथे राहणं योग्य नाही; आपण दुसऱ्या मोठ्या वनात जाऊया.'
उत्पाता बहवो ह्य् अत्र दृश्यन्ते नाशहेतवः पूतनाया विनाशश् च शकटस्य विपर्ययः
इथे अनेक अपशकुन दिसत आहेत, नाशाचे कारण ठरत आहेत—पूतनेचा मृत्यू, गाड्याचं उलटणं—
विना वातादिदोषेण द्रुमयोः पतनं तथा वृन्दावनम् इतः स्थानात् तस्माद् गच्छाम मा चिरम्
आणि वारा वगैरे काहीही कारण नसताना झाडं कोसळली. म्हणून, आपण इथून लवकर व्रुंदावनात जाऊया.'