इत्य् उक्ताः प्रययुर् गोपा नन्दगोपपुरोगमाः शकटारोपितैर् भाण्डैः करं दत्त्वा महाबलाः
असं सांगितल्यावर नंदगोप पुढे राहून सर्व गवळी आपापली सामान गाड्यांवर ठेवून, कर भरून, निघून गेले.
वसतां गोकुले तेषां पूतना बालघातिनी सुप्तं कृष्णम् उपादाय रात्रौ च प्रददौ स्तनम्
गोकुलात ते राहत असताना, बाळांना मारणारी पूतना रात्री झोपलेल्या कृष्णाला घेऊन गेली आणि त्याला आपलं दूध पाजलं.
यस्मै यस्मै स्तनं रात्रौ पूतना संप्रयच्छति तस्य तस्य क्षणेनाङ्गं बालकस्योपहन्यते
रात्री पूतना ज्या ज्या बाळाला आपलं दूध पाजायची, त्या त्या बाळाचं अंग क्षणात नष्ट व्हायचं.
कृष्णस् तस्याः स्तनं गाढं कराभ्याम् अतिपीडितम् गृहीत्वा प्राणसहितं पपौ क्रोधसमन्वितः
कृष्णाने तिचं स्तन दोन्ही हातांनी घट्ट पकडून, रागाने तिच्या प्राणासकट दूध प्यायलं.
सा विमुक्तमहारावा विच्छिन्नस्नायुबन्धना पपात पूतना भूमौ म्रियमाणातिभीषणा
ती मुक्त झाल्यावर मोठ्या किंकाळीने, स्नायू आणि सांधे तुटून, भयंकर अशी पूतना जमिनीवर कोसळली.
तन्नादश्रुतिसंत्रासाद् विबुद्धास् ते व्रजौकसः ददृशुः पूतनोत्सङ्गे कृष्णं तां च निपातिताम्
तो भयानक आवाज ऐकून, व्रजातील लोक घाबरून जागे झाले आणि त्यांनी पूतनाच्या छातीवर कृष्णाला आणि तिचे प्रचंड शरीर पडलेले पाहिले.
आदाय कृष्णं संत्रस्ता यशोदा च ततो द्विजाः गोपुच्छभ्रामणाद्यैश् च बालदोषम् अपाकरोत्
तेव्हा घाबरलेल्या यशोदेने कृष्णाला उचलून घेतले आणि ब्राह्मणांनी गायीच्या शेपटीच्या झाडूने व इतर विधींनी बाळावरील वाईट दूर केले.
गोपुरीषम् उपादाय नन्दगोपो ऽपि मस्तके कृष्णस्य प्रददौ रक्षां कुर्वन्न् इदम् उदैरयत्
नंदगोपानेही गायीचे शेण घेऊन कृष्णाच्या डोक्यावर ठेवले आणि त्याचे रक्षण करत म्हणाला—
रक्षतु त्वाम् अशेषाणां भूतानां प्रभवो हरिः यस्य नाभिसमुद्भूतात् पङ्कजाद् अभवज् जगत्
सर्व जीवांचे मूळ असलेला, ज्याच्या नाभीतून कमळ उमलले आणि त्यातून हे जग निर्माण झाले, असा हरि तुझे रक्षण करो.
येन दंष्ट्राग्रविधृता धारयत्य् अवनी जगत् वराहरूपधृग् देवः स त्वां रक्षतु केशवः
ज्याने वराह रूप धारण करून आपल्या सुळ्यावर पृथ्वीला उचलले, तो केशव तुझे रक्षण करो.
गुह्यं स जठरं विष्णुर् जङ्घापादौ जनार्दनः वामनो रक्षतु सदा भवन्तं यः क्षणाद् अभूत्
विष्णू तुझे गुप्तांग, जनार्दन तुझे पाय आणि जांघ, आणि क्षणात प्रकट झालेला वामन नेहमी तुझे रक्षण करो.
त्रिविक्रमक्रमाक्रान्तत्रैलोक्यस्फुरदायुधः शिरस् ते पातु गोविन्दः कण्ठं रक्षतु केशवः
त्रिविक्रमाने तीनही लोकांमध्ये पाऊल टाकताना त्याची शस्त्रे चमकतात, असा गोविंद तुझे डोके, आणि केशव तुझा गळा सांभाळो.
मुखबाहू प्रबाहू च मनः सर्वेन्द्रियाणि च रक्षत्व् अव्याहतैश्वर्यस् तव नारायणो ऽव्ययः
अखंड ऐश्वर्य असलेला, नाश न होणारा नारायण तुझे तोंड, हात, मन आणि सर्व इंद्रिये यांचे रक्षण करो.
त्वां दिक्षु पातु वैकुण्ठो विदिक्षु मधुसूदनः हृषीकेशो ऽम्बरे भूमौ रक्षतु त्वां महीधरः
वैकुंठ तुझ्या सर्व दिशांना, मधुसूदन कोपऱ्यांना, हृषीकेश आकाशात आणि महीधर पृथ्वीवर तुझे रक्षण करो.
एवं कृतस्वस्त्ययनो नन्दगोपेन बालकः शायितः शकटस्याधो बालपर्यङ्किकातले
अशा प्रकारे नंदगोपाने बाळासाठी रक्षणाचा विधी केला आणि त्याला गाडीखाली, बाळाच्या लहान झोपाळ्यावर झोपवले.
ते च गोपा महद् दृष्ट्वा पूतनायाः कलेवरम् मृतायाः परमं त्रासं विस्मयं च तदा ययुः
गोपांनी पूतनाचे मोठे मृत शरीर पाहिले आणि त्यांना फार भीती व आश्चर्य वाटले.
कदाचिच् छकटस्याधः शयानो मधुसूदनः चिक्षेप चरणाव् ऊर्ध्वं स्तनार्थी प्ररुरोद च
एकदा मधुसूदन गाडीखाली झोपला असता, आईच्या दूधासाठी त्याने पाय वर केले आणि रडायला लागला.
तस्य पादप्रहारेण शकटं परिवर्तितम् विध्वस्तभाण्डकुम्भं तद् विपरीतं पपात वै
त्याच्या पायाच्या ठोक्याने गाडी उलटली, तिच्यातली भांडी फुटली आणि ती उलट दिशेला पडली.
ततो हाहाकृतः सर्वो गोपगोपीजनो द्विजाः आजगाम तदा ज्ञात्वा बालम् उत्तानशायिनम्
तेव्हा सर्व गोप आणि गोपी घाबरून ओरडत धावत आले आणि बाळाला पाठवर झोपलेले पाहिले.
गोपाः केनेति जगदुः शकटं परिवर्तितम् तत्रैव बालकाः प्रोचुर् बालेनानेन पातितम्
गोपांनी विचारले, 'ही गाडी कोणी उलटवली?' तिथल्या मुलांनी सांगितले, 'या बाळाने ती खाली पाडली.'
रुदता दृष्टम् अस्माभिः पादविक्षेपताडितम् शकटं परिवृत्तं वै नैतद् अन्यस्य चेष्टितम्
'आम्ही त्याला रडताना आणि पायाने मारताना पाहिले; गाडी उलटली. हे दुसऱ्या कुणी केले नाही.'
ततः पुनर् अतीवासन् गोपा विस्मितचेतसः नन्दगोपो ऽपि जग्राह बालम् अत्यन्तविस्मितः
मग पुन्हा गोप आश्चर्यचकित होऊन बसले आणि नंदगोपही अत्यंत आश्चर्याने बाळाला उचलून घेतले.
यशोदा विस्मयारूढा भग्नभाण्डकपालकम् शकटं चार्चयाम् आस दधिपुष्पफलाक्षतैः
यशोदा आश्चर्यचकित झाली. तिने फुटलेल्या मडक्यांच्या तुकड्यांना आणि उलटलेल्या गाड्याला दही, फुले, फळं आणि अक्षता वाहून पूजा केली.
गर्गश् च गोकुले तत्र वसुदेवप्रचोदितः प्रच्छन्न एव गोपानां संस्कारम् अकरोत् तयोः
गोकुळात, वसुदेव यांच्या सांगण्यावरून गर्गांनी गुपचूपपणे गवळ्यांपासून लपवून त्या दोन्ही मुलांचा संस्कार केला.
ज्येष्ठं च रामम् इत्य् आह कृष्णं चैव तथापरम् गर्गो मतिमतां श्रेष्ठो नाम कुर्वन् महामतिः
गर्ग ऋषींनी मोठ्या मुलाचं नाव राम आणि दुसऱ्याचं कृष्ण असं ठेवलं. बुद्धिमान गर्गांनी दोघांना योग्य नावं दिली.
अल्पेनैव हि कालेन विज्ञातौ तौ महाबलौ घृष्टजानुकरौ विप्रा बभूवतुर् उभाव् अपि
थोड्याच दिवसांत, दोन्ही बाळं खेळून-खेळून गुडघे खरवडून घेत, मोठ्या बळाचे म्हणून ब्राह्मणांमध्ये प्रसिद्ध झाली.
करीषभस्मदिग्धाङ्गौ भ्रममाणाव् इतस् ततः न निवारयितुं शक्ता यशोदा तौ न रोहिणी
गायीच्या शेणाच्या राखेने अंग माखून, इकडे-तिकडे धावत असताना, यशोदा किंवा रोहिणी त्यांना थांबवूच शकल्या नाहीत.
गोवाटमध्ये क्रीडन्तौ वत्सवाटगतौ पुनः तदहर्जातगोवत्सपुच्छाकर्षणतत्परौ
गायींच्या वाड्यात खेळता-खेळता, ते दोघं वासरांच्या जागी गेले आणि त्याच दिवशी नव्या वासरांच्या शेपटी ओढण्यात दंग झाले.
यदा यशोदा तौ बालाव् एकस्थानचराव् उभौ शशाक नो वारयितुं क्रीडन्ताव् अतिचञ्चलौ
यशोदा जेंव्हा दोन्ही बाळं एकत्र खेळताना पाहायची, तेंव्हा त्यांच्या खोडकरपणामुळे तिला त्यांना थांबवता येईना.
दाम्ना बद्ध्वा तदा मध्ये निबबन्ध उलूखले कृष्णम् अक्लिष्टकर्माणम् आह चेदम् अमर्षिता
मग यशोदा वैतागून, काहीही दोष नसलेल्या कृष्णाला मधोमध उखळाला दोरीने बांधलं आणि म्हणाली—