तस्माद् बालेषु परमो यत्नः कार्यो महीतले यत्रोद्रिक्तं बलं बाले स हन्तव्यः प्रयत्नतः
म्हणून पृथ्वीवर मुलांबाबत फार काळजीपूर्वक प्रयत्न करायला हवेत; जिथे एखाद्या मुलामध्ये विशेष बळ दिसेल, तिथे त्याला पूर्ण दक्षतेने मारावं.
इत्य् आज्ञाप्यासुरान् कंसः प्रविश्यात्मगृहं ततः उवाच वसुदेवं च देवकीम् अविरोधतः
असं आज्ञा देऊन कंसाने आपल्या घरात प्रवेश केला आणि मग वसुदेव व देवकी यांना कुठलाही विरोध न करता बोलला.
युवयोर् घातिता गर्भा वृथैवैते मयाधुना को ऽप्य् अन्य एव नाशाय बालो मम समुद्गतः
तुमच्या दोघांचे गर्भ मी व्यर्थ मारले; आता माझ्या विनाशासाठी दुसराच एखादा मुलगा जन्माला आला आहे.
तद् अलं परितापेन नूनं यद् भाविनो हि ते अर्भका युवयोः को वा आयुषो ऽन्ते न हन्यते
म्हणून आता दु:ख सोडा — जे व्हायचं ते नक्कीच घडणार; तुमच्या मुलांपैकी कोणता जन्मलेला शेवटी मारला जाणार नाही?
इत्य् आश्वास्य विमुच्यैव कंसस् तौ परितोष्य च अन्तर्गृहं द्विजश्रेष्ठाः प्रविवेश पुनः स्वकम्
असं समजावून, त्यांना सोडून आणि समाधान देऊन कंस पुन्हा आपल्या अंतःपुरात गेला, द्विजश्रेष्ठांनो.
विमुक्तो वसुदेवो ऽपि नन्दस्य शकटं गतः प्रहृष्टं दृष्टवान् नन्दं पुत्रो जातो ममेति वै
मुक्त झाल्यावर वसुदेव नंदाच्या गाडीजवळ गेला आणि नंद आनंदात 'माझ्या घरी मुलगा झाला!' असं म्हणताना पाहिला.
वसुदेवो ऽपि तं प्राह दिष्ट्या दिष्ट्येति सादरम् वार्धके ऽपि समुत्पन्नस् तनयो ऽयं तवाधुना
वसुदेवानेही त्याला आदराने म्हटलं, 'भाग्याने, भाग्याने, म्हातारपणीही तुला मुलगा झाला.'
दत्तो हि वार्षिकः सर्वो भवद्भिर् नृपतेः करः यदर्थम् आगतस् तस्मान् नात्र स्थेयं महात्मना
राजाला द्यायचा वार्षिक कर तुम्ही सर्वांनी भरला आहे; त्यासाठीच तुम्ही आलात, म्हणून आता थांबण्याचं कारण नाही.
यदर्थम् आगतः कार्यं तन् निष्पन्नं किम् आस्यते भवद्भिर् गम्यतां नन्द तच् छीघ्रं निजगोकुलम्
ज्या कारणासाठी तुम्ही आलात ते काम पूर्ण झालं; मग इथे का थांबता? नंदा, लवकर आपल्या गोकुलात जा.
ममापि बालकस् तत्र रोहिणीप्रसवो हि यः स रक्षणीयो भवता यथायं तनयो निजः
माझा स्वतःचाही एक मुलगा तिथे आहे, जो रोहिणीच्या पोटी जन्मला आहे; त्याची तू तुझ्या मुलासारखीच काळजी घे.
इत्य् उक्ताः प्रययुर् गोपा नन्दगोपपुरोगमाः शकटारोपितैर् भाण्डैः करं दत्त्वा महाबलाः
असं सांगितल्यावर नंदगोप पुढे राहून सर्व गवळी आपापली सामान गाड्यांवर ठेवून, कर भरून, निघून गेले.
वसतां गोकुले तेषां पूतना बालघातिनी सुप्तं कृष्णम् उपादाय रात्रौ च प्रददौ स्तनम्
गोकुलात ते राहत असताना, बाळांना मारणारी पूतना रात्री झोपलेल्या कृष्णाला घेऊन गेली आणि त्याला आपलं दूध पाजलं.
यस्मै यस्मै स्तनं रात्रौ पूतना संप्रयच्छति तस्य तस्य क्षणेनाङ्गं बालकस्योपहन्यते
रात्री पूतना ज्या ज्या बाळाला आपलं दूध पाजायची, त्या त्या बाळाचं अंग क्षणात नष्ट व्हायचं.
कृष्णस् तस्याः स्तनं गाढं कराभ्याम् अतिपीडितम् गृहीत्वा प्राणसहितं पपौ क्रोधसमन्वितः
कृष्णाने तिचं स्तन दोन्ही हातांनी घट्ट पकडून, रागाने तिच्या प्राणासकट दूध प्यायलं.
सा विमुक्तमहारावा विच्छिन्नस्नायुबन्धना पपात पूतना भूमौ म्रियमाणातिभीषणा
ती मुक्त झाल्यावर मोठ्या किंकाळीने, स्नायू आणि सांधे तुटून, भयंकर अशी पूतना जमिनीवर कोसळली.
तन्नादश्रुतिसंत्रासाद् विबुद्धास् ते व्रजौकसः ददृशुः पूतनोत्सङ्गे कृष्णं तां च निपातिताम्
तो भयानक आवाज ऐकून, व्रजातील लोक घाबरून जागे झाले आणि त्यांनी पूतनाच्या छातीवर कृष्णाला आणि तिचे प्रचंड शरीर पडलेले पाहिले.
आदाय कृष्णं संत्रस्ता यशोदा च ततो द्विजाः गोपुच्छभ्रामणाद्यैश् च बालदोषम् अपाकरोत्
तेव्हा घाबरलेल्या यशोदेने कृष्णाला उचलून घेतले आणि ब्राह्मणांनी गायीच्या शेपटीच्या झाडूने व इतर विधींनी बाळावरील वाईट दूर केले.
गोपुरीषम् उपादाय नन्दगोपो ऽपि मस्तके कृष्णस्य प्रददौ रक्षां कुर्वन्न् इदम् उदैरयत्
नंदगोपानेही गायीचे शेण घेऊन कृष्णाच्या डोक्यावर ठेवले आणि त्याचे रक्षण करत म्हणाला—
रक्षतु त्वाम् अशेषाणां भूतानां प्रभवो हरिः यस्य नाभिसमुद्भूतात् पङ्कजाद् अभवज् जगत्
सर्व जीवांचे मूळ असलेला, ज्याच्या नाभीतून कमळ उमलले आणि त्यातून हे जग निर्माण झाले, असा हरि तुझे रक्षण करो.
येन दंष्ट्राग्रविधृता धारयत्य् अवनी जगत् वराहरूपधृग् देवः स त्वां रक्षतु केशवः
ज्याने वराह रूप धारण करून आपल्या सुळ्यावर पृथ्वीला उचलले, तो केशव तुझे रक्षण करो.
गुह्यं स जठरं विष्णुर् जङ्घापादौ जनार्दनः वामनो रक्षतु सदा भवन्तं यः क्षणाद् अभूत्
विष्णू तुझे गुप्तांग, जनार्दन तुझे पाय आणि जांघ, आणि क्षणात प्रकट झालेला वामन नेहमी तुझे रक्षण करो.
त्रिविक्रमक्रमाक्रान्तत्रैलोक्यस्फुरदायुधः शिरस् ते पातु गोविन्दः कण्ठं रक्षतु केशवः
त्रिविक्रमाने तीनही लोकांमध्ये पाऊल टाकताना त्याची शस्त्रे चमकतात, असा गोविंद तुझे डोके, आणि केशव तुझा गळा सांभाळो.
मुखबाहू प्रबाहू च मनः सर्वेन्द्रियाणि च रक्षत्व् अव्याहतैश्वर्यस् तव नारायणो ऽव्ययः
अखंड ऐश्वर्य असलेला, नाश न होणारा नारायण तुझे तोंड, हात, मन आणि सर्व इंद्रिये यांचे रक्षण करो.
त्वां दिक्षु पातु वैकुण्ठो विदिक्षु मधुसूदनः हृषीकेशो ऽम्बरे भूमौ रक्षतु त्वां महीधरः
वैकुंठ तुझ्या सर्व दिशांना, मधुसूदन कोपऱ्यांना, हृषीकेश आकाशात आणि महीधर पृथ्वीवर तुझे रक्षण करो.
एवं कृतस्वस्त्ययनो नन्दगोपेन बालकः शायितः शकटस्याधो बालपर्यङ्किकातले
अशा प्रकारे नंदगोपाने बाळासाठी रक्षणाचा विधी केला आणि त्याला गाडीखाली, बाळाच्या लहान झोपाळ्यावर झोपवले.
ते च गोपा महद् दृष्ट्वा पूतनायाः कलेवरम् मृतायाः परमं त्रासं विस्मयं च तदा ययुः
गोपांनी पूतनाचे मोठे मृत शरीर पाहिले आणि त्यांना फार भीती व आश्चर्य वाटले.
कदाचिच् छकटस्याधः शयानो मधुसूदनः चिक्षेप चरणाव् ऊर्ध्वं स्तनार्थी प्ररुरोद च
एकदा मधुसूदन गाडीखाली झोपला असता, आईच्या दूधासाठी त्याने पाय वर केले आणि रडायला लागला.
तस्य पादप्रहारेण शकटं परिवर्तितम् विध्वस्तभाण्डकुम्भं तद् विपरीतं पपात वै
त्याच्या पायाच्या ठोक्याने गाडी उलटली, तिच्यातली भांडी फुटली आणि ती उलट दिशेला पडली.
ततो हाहाकृतः सर्वो गोपगोपीजनो द्विजाः आजगाम तदा ज्ञात्वा बालम् उत्तानशायिनम्
तेव्हा सर्व गोप आणि गोपी घाबरून ओरडत धावत आले आणि बाळाला पाठवर झोपलेले पाहिले.
गोपाः केनेति जगदुः शकटं परिवर्तितम् तत्रैव बालकाः प्रोचुर् बालेनानेन पातितम्
गोपांनी विचारले, 'ही गाडी कोणी उलटवली?' तिथल्या मुलांनी सांगितले, 'या बाळाने ती खाली पाडली.'