कंसस् तूर्णम् उपेत्यैनां ततो जग्राह बालिकाम् मुञ्च मुञ्चेति देवक्यासन्नकण्ठं निवारितः
कंस पटकन आला आणि त्या मुलीला पकडले, तरीही गळ्यातले अलंकार घातलेल्या देवकीने 'सोडा, सोडा!' असे विनवले.
चिक्षेप च शिलापृष्ठे सा क्षिप्ता वियति स्थितिम् अवाप रूपं च महत् सायुधाष्टमहाभुजम् प्रजहास तथैवोच्चैः कंसं च रुषिताब्रवीत्
कंसाने तिला दगडावर फेकले, पण ती हवेतच स्थिर राहिली आणि आठ बलशाली हातांनी, शस्त्रांनी सजलेली मोठी मूर्ती धारण केली. ती मोठ्याने हसली आणि रागाने कंसाला म्हणाली.
किं मयाक्षिप्तया कंस जातो यस् त्वां हनिष्यति सर्वस्वभूतो देवानाम् आसीन् मृत्युः पुरा स ते तद् एतत् संप्रधार्याशु क्रियतां हितम् आत्मनः
'कंसा, मला फेकून काय उपयोग? जो तुला मारेल तो आधीच जन्मला आहे. तो देवतांचा सार आहे आणि पूर्वी त्यांच्यासाठी मृत्यू ठरला होता, तोच तुझा अंत करणार आहे. हे नीट लक्षात घे आणि लवकरच स्वतःच्या हिताचा विचार कर.'
इत्य् उक्त्वा प्रययौ देवी दिव्यस्रग्गन्धभूषणा पश्यतो भोजराजस्य स्तुता सिद्धैर् विहायसा
असे म्हणून, दिव्य हार, सुवास आणि दागिन्यांनी सजलेली देवी, भोजराज पाहत असताना, सिद्धांच्या स्तुत्यांनी आकाशातून निघून गेली.
कंसस् त्व् अथोद्विग्नमनाः प्राह सर्वान् महासुरान् प्रलम्बकेशिप्रमुखान् आहूयासुरपुंगवान्
कंसाचे मन अत्यंत अस्वस्थ झाले. त्याने प्रलंब, केशी यांसारख्या मोठ्या असुरांना बोलावले आणि त्या सर्व असुरश्रेष्ठांना संबोधले.
हे प्रलम्ब महाबाहो केशिन् धेनुक पूतने अरिष्टाद्यैस् तथा चान्यैः श्रूयतां वचनं मम
'हे प्रलंबा, महाबाहू, केशी, धेनुक, पूतना, अरिष्ट आणि इतर सर्व, माझे बोलणे ऐका.'
मां हन्तुम् अमरैर् यत्नः कृतः किल दुरात्मभिः मद्वीर्यतापितान् वीरान् न त्व् एतान् गणयाम्य् अहम्
दुष्ट देवतांनी मला मारण्यासाठी खूप प्रयत्न केले, पण माझ्या सामर्थ्याने जे वीर त्रस्त झाले, त्यांना मी काहीच समजत नाही.
आश्चर्यं कन्यया चोक्तं जायते दैत्यपुंगवाः हास्यं मे जायते वीरास् तेषु यत्नपरेष्व् अपि
त्या कन्येने काय सांगितलं हे खरंच आश्चर्यकारक आहे, दैत्यांचा प्रमुखांनो; त्या वीरांच्या प्रयत्नांवर मला हसू येतं.
तथापि खलु दुष्टानां तेषाम् अप्य् अधिकं मया अपकाराय दैत्येन्द्रा यतनीयं दुरात्मनाम्
तरीसुद्धा, दैत्यराजांनो, त्या दुष्टांचा अधिक अपकार करण्यासाठी मला अजून मोठे प्रयत्न करायला हवेत.
उत्पन्नश् चापि मृत्युर् मे भूतभव्यभवत्प्रभुः इत्य् एतद् बालिका प्राह देवकीगर्भसंभवा
माझ्यासाठी मृत्यू निर्माण झाला आहे, जो भूत, भविष्य आणि वर्तमानाचा स्वामी आहे — असं देवकीच्या गर्भातून जन्मलेल्या त्या मुलीने सांगितलं.
तस्माद् बालेषु परमो यत्नः कार्यो महीतले यत्रोद्रिक्तं बलं बाले स हन्तव्यः प्रयत्नतः
म्हणून पृथ्वीवर मुलांबाबत फार काळजीपूर्वक प्रयत्न करायला हवेत; जिथे एखाद्या मुलामध्ये विशेष बळ दिसेल, तिथे त्याला पूर्ण दक्षतेने मारावं.
इत्य् आज्ञाप्यासुरान् कंसः प्रविश्यात्मगृहं ततः उवाच वसुदेवं च देवकीम् अविरोधतः
असं आज्ञा देऊन कंसाने आपल्या घरात प्रवेश केला आणि मग वसुदेव व देवकी यांना कुठलाही विरोध न करता बोलला.
युवयोर् घातिता गर्भा वृथैवैते मयाधुना को ऽप्य् अन्य एव नाशाय बालो मम समुद्गतः
तुमच्या दोघांचे गर्भ मी व्यर्थ मारले; आता माझ्या विनाशासाठी दुसराच एखादा मुलगा जन्माला आला आहे.
तद् अलं परितापेन नूनं यद् भाविनो हि ते अर्भका युवयोः को वा आयुषो ऽन्ते न हन्यते
म्हणून आता दु:ख सोडा — जे व्हायचं ते नक्कीच घडणार; तुमच्या मुलांपैकी कोणता जन्मलेला शेवटी मारला जाणार नाही?
इत्य् आश्वास्य विमुच्यैव कंसस् तौ परितोष्य च अन्तर्गृहं द्विजश्रेष्ठाः प्रविवेश पुनः स्वकम्
असं समजावून, त्यांना सोडून आणि समाधान देऊन कंस पुन्हा आपल्या अंतःपुरात गेला, द्विजश्रेष्ठांनो.
विमुक्तो वसुदेवो ऽपि नन्दस्य शकटं गतः प्रहृष्टं दृष्टवान् नन्दं पुत्रो जातो ममेति वै
मुक्त झाल्यावर वसुदेव नंदाच्या गाडीजवळ गेला आणि नंद आनंदात 'माझ्या घरी मुलगा झाला!' असं म्हणताना पाहिला.
वसुदेवो ऽपि तं प्राह दिष्ट्या दिष्ट्येति सादरम् वार्धके ऽपि समुत्पन्नस् तनयो ऽयं तवाधुना
वसुदेवानेही त्याला आदराने म्हटलं, 'भाग्याने, भाग्याने, म्हातारपणीही तुला मुलगा झाला.'
दत्तो हि वार्षिकः सर्वो भवद्भिर् नृपतेः करः यदर्थम् आगतस् तस्मान् नात्र स्थेयं महात्मना
राजाला द्यायचा वार्षिक कर तुम्ही सर्वांनी भरला आहे; त्यासाठीच तुम्ही आलात, म्हणून आता थांबण्याचं कारण नाही.
यदर्थम् आगतः कार्यं तन् निष्पन्नं किम् आस्यते भवद्भिर् गम्यतां नन्द तच् छीघ्रं निजगोकुलम्
ज्या कारणासाठी तुम्ही आलात ते काम पूर्ण झालं; मग इथे का थांबता? नंदा, लवकर आपल्या गोकुलात जा.
ममापि बालकस् तत्र रोहिणीप्रसवो हि यः स रक्षणीयो भवता यथायं तनयो निजः
माझा स्वतःचाही एक मुलगा तिथे आहे, जो रोहिणीच्या पोटी जन्मला आहे; त्याची तू तुझ्या मुलासारखीच काळजी घे.
इत्य् उक्ताः प्रययुर् गोपा नन्दगोपपुरोगमाः शकटारोपितैर् भाण्डैः करं दत्त्वा महाबलाः
असं सांगितल्यावर नंदगोप पुढे राहून सर्व गवळी आपापली सामान गाड्यांवर ठेवून, कर भरून, निघून गेले.
वसतां गोकुले तेषां पूतना बालघातिनी सुप्तं कृष्णम् उपादाय रात्रौ च प्रददौ स्तनम्
गोकुलात ते राहत असताना, बाळांना मारणारी पूतना रात्री झोपलेल्या कृष्णाला घेऊन गेली आणि त्याला आपलं दूध पाजलं.
यस्मै यस्मै स्तनं रात्रौ पूतना संप्रयच्छति तस्य तस्य क्षणेनाङ्गं बालकस्योपहन्यते
रात्री पूतना ज्या ज्या बाळाला आपलं दूध पाजायची, त्या त्या बाळाचं अंग क्षणात नष्ट व्हायचं.
कृष्णस् तस्याः स्तनं गाढं कराभ्याम् अतिपीडितम् गृहीत्वा प्राणसहितं पपौ क्रोधसमन्वितः
कृष्णाने तिचं स्तन दोन्ही हातांनी घट्ट पकडून, रागाने तिच्या प्राणासकट दूध प्यायलं.
सा विमुक्तमहारावा विच्छिन्नस्नायुबन्धना पपात पूतना भूमौ म्रियमाणातिभीषणा
ती मुक्त झाल्यावर मोठ्या किंकाळीने, स्नायू आणि सांधे तुटून, भयंकर अशी पूतना जमिनीवर कोसळली.
तन्नादश्रुतिसंत्रासाद् विबुद्धास् ते व्रजौकसः ददृशुः पूतनोत्सङ्गे कृष्णं तां च निपातिताम्
तो भयानक आवाज ऐकून, व्रजातील लोक घाबरून जागे झाले आणि त्यांनी पूतनाच्या छातीवर कृष्णाला आणि तिचे प्रचंड शरीर पडलेले पाहिले.
आदाय कृष्णं संत्रस्ता यशोदा च ततो द्विजाः गोपुच्छभ्रामणाद्यैश् च बालदोषम् अपाकरोत्
तेव्हा घाबरलेल्या यशोदेने कृष्णाला उचलून घेतले आणि ब्राह्मणांनी गायीच्या शेपटीच्या झाडूने व इतर विधींनी बाळावरील वाईट दूर केले.
गोपुरीषम् उपादाय नन्दगोपो ऽपि मस्तके कृष्णस्य प्रददौ रक्षां कुर्वन्न् इदम् उदैरयत्
नंदगोपानेही गायीचे शेण घेऊन कृष्णाच्या डोक्यावर ठेवले आणि त्याचे रक्षण करत म्हणाला—
रक्षतु त्वाम् अशेषाणां भूतानां प्रभवो हरिः यस्य नाभिसमुद्भूतात् पङ्कजाद् अभवज् जगत्
सर्व जीवांचे मूळ असलेला, ज्याच्या नाभीतून कमळ उमलले आणि त्यातून हे जग निर्माण झाले, असा हरि तुझे रक्षण करो.
येन दंष्ट्राग्रविधृता धारयत्य् अवनी जगत् वराहरूपधृग् देवः स त्वां रक्षतु केशवः
ज्याने वराह रूप धारण करून आपल्या सुळ्यावर पृथ्वीला उचलले, तो केशव तुझे रक्षण करो.