इत्य् उक्त्वा भगवांस् तूष्णीं बभूव मुनिसत्तमाः वसुदेवो ऽपि तं रात्राव् आदाय प्रययौ बहिः
भगवान असे बोलून शांत झाले. त्या रात्री वसुदेवाने त्यांना उचलून बाहेर नेले.
मोहिताश् चाभवंस् तत्र रक्षिणो योगनिद्रया मथुराद्वारपालाश् च व्रजत्य् आनकदुन्दुभौ
तेथे योगनिद्रेने सर्व रक्षक आणि मथुरेचे दरवान मोहात पडले, आणि आनकदुंदुभी बाहेर पडला.
वर्षतां जलदानां च तत् तोयम् उल्बणं निशि संछाद्य तं ययौ शेषः फणैर् आनकदुन्दुभिम्
त्या रात्री मेघांनी मुसळधार पाऊस पाडला असता, शेषाने आपल्या फणांनी आनकदुंदुभीला झाकले आणि पुढे गेला.
यमुनां चातिगम्भीरां नानावर्तशताकुलाम् वसुदेवो वहन् विष्णुं जानुमात्रवहां ययौ
वसुदेव विष्णूंना घेऊन, अतिशय खोल आणि असंख्य प्रवाहांनी भरलेल्या, गुडघ्यापर्यंत पाणी असलेल्या यमुनाही ओलांडून गेला.
कंसस्य करम् आदाय तत्रैवाभ्यागतांस् तटे नन्दादीन् गोपवृद्धांश् च यमुनायां ददर्श सः
त्या काठी वसुदेवाने नंद आणि इतर गवळ्यांचे वडील, जे कंसाला कर द्यायला आले होते, त्यांना पाहिले.
तस्मिन् काले यशोदापि मोहिता योगनिद्रया ताम् एव कन्यां मुनयः प्रासूत मोहिते जने
त्या वेळी, योगनिद्रेच्या प्रभावाने यशोदा देखील मोहात पडली होती आणि सगळे लोक भुलले असताना तिने ती कन्या जन्माला घातली.
वसुदेवो ऽपि विन्यस्य बालम् आदाय दारिकाम् यशोदाशयने तूर्णम् आजगामामितद्युतिः
अमित तेजस्वी वसुदेवाने पटकन बाळ यशोदेच्या शय्येवर ठेवला आणि कन्येला उचलली.
ददर्श च विबुद्ध्वा सा यशोदा जातम् आत्मजम् नीलोत्पलदलश्यामं ततो ऽत्यर्थं मुदं ययौ
यशोदा जागी झाली तेव्हा तिने आपल्या नवजात पुत्राला, निळ्या कमळाच्या पाकळीप्रमाणे श्यामवर्णी, पाहिले आणि ती अत्यंत आनंदली.
आदाय वसुदेवो ऽपि दारिकां निजमन्दिरम् देवकीशयने न्यस्य यथापूर्वम् अतिष्ठत
वसुदेवाने ती कन्या घेऊन आपल्या घरी गेला आणि तिला देवकीच्या शय्येवर ठेवले, आणि पूर्वीप्रमाणेच राहिला.
ततो बालध्वनिं श्रुत्वा रक्षिणः सहसोत्थिताः कंसम् आवेदयाम् आसुर् देवकीप्रसवं द्विजाः
बाळाचा रडण्याचा आवाज ऐकून रक्षक ताबडतोब उठले आणि द्विजांनो, देवकीने बाळंतपण केले हे कंसाला सांगितले.
कंसस् तूर्णम् उपेत्यैनां ततो जग्राह बालिकाम् मुञ्च मुञ्चेति देवक्यासन्नकण्ठं निवारितः
कंस पटकन आला आणि त्या मुलीला पकडले, तरीही गळ्यातले अलंकार घातलेल्या देवकीने 'सोडा, सोडा!' असे विनवले.
चिक्षेप च शिलापृष्ठे सा क्षिप्ता वियति स्थितिम् अवाप रूपं च महत् सायुधाष्टमहाभुजम् प्रजहास तथैवोच्चैः कंसं च रुषिताब्रवीत्
कंसाने तिला दगडावर फेकले, पण ती हवेतच स्थिर राहिली आणि आठ बलशाली हातांनी, शस्त्रांनी सजलेली मोठी मूर्ती धारण केली. ती मोठ्याने हसली आणि रागाने कंसाला म्हणाली.
किं मयाक्षिप्तया कंस जातो यस् त्वां हनिष्यति सर्वस्वभूतो देवानाम् आसीन् मृत्युः पुरा स ते तद् एतत् संप्रधार्याशु क्रियतां हितम् आत्मनः
'कंसा, मला फेकून काय उपयोग? जो तुला मारेल तो आधीच जन्मला आहे. तो देवतांचा सार आहे आणि पूर्वी त्यांच्यासाठी मृत्यू ठरला होता, तोच तुझा अंत करणार आहे. हे नीट लक्षात घे आणि लवकरच स्वतःच्या हिताचा विचार कर.'
इत्य् उक्त्वा प्रययौ देवी दिव्यस्रग्गन्धभूषणा पश्यतो भोजराजस्य स्तुता सिद्धैर् विहायसा
असे म्हणून, दिव्य हार, सुवास आणि दागिन्यांनी सजलेली देवी, भोजराज पाहत असताना, सिद्धांच्या स्तुत्यांनी आकाशातून निघून गेली.
कंसस् त्व् अथोद्विग्नमनाः प्राह सर्वान् महासुरान् प्रलम्बकेशिप्रमुखान् आहूयासुरपुंगवान्
कंसाचे मन अत्यंत अस्वस्थ झाले. त्याने प्रलंब, केशी यांसारख्या मोठ्या असुरांना बोलावले आणि त्या सर्व असुरश्रेष्ठांना संबोधले.
हे प्रलम्ब महाबाहो केशिन् धेनुक पूतने अरिष्टाद्यैस् तथा चान्यैः श्रूयतां वचनं मम
'हे प्रलंबा, महाबाहू, केशी, धेनुक, पूतना, अरिष्ट आणि इतर सर्व, माझे बोलणे ऐका.'
मां हन्तुम् अमरैर् यत्नः कृतः किल दुरात्मभिः मद्वीर्यतापितान् वीरान् न त्व् एतान् गणयाम्य् अहम्
दुष्ट देवतांनी मला मारण्यासाठी खूप प्रयत्न केले, पण माझ्या सामर्थ्याने जे वीर त्रस्त झाले, त्यांना मी काहीच समजत नाही.
आश्चर्यं कन्यया चोक्तं जायते दैत्यपुंगवाः हास्यं मे जायते वीरास् तेषु यत्नपरेष्व् अपि
त्या कन्येने काय सांगितलं हे खरंच आश्चर्यकारक आहे, दैत्यांचा प्रमुखांनो; त्या वीरांच्या प्रयत्नांवर मला हसू येतं.
तथापि खलु दुष्टानां तेषाम् अप्य् अधिकं मया अपकाराय दैत्येन्द्रा यतनीयं दुरात्मनाम्
तरीसुद्धा, दैत्यराजांनो, त्या दुष्टांचा अधिक अपकार करण्यासाठी मला अजून मोठे प्रयत्न करायला हवेत.
उत्पन्नश् चापि मृत्युर् मे भूतभव्यभवत्प्रभुः इत्य् एतद् बालिका प्राह देवकीगर्भसंभवा
माझ्यासाठी मृत्यू निर्माण झाला आहे, जो भूत, भविष्य आणि वर्तमानाचा स्वामी आहे — असं देवकीच्या गर्भातून जन्मलेल्या त्या मुलीने सांगितलं.
तस्माद् बालेषु परमो यत्नः कार्यो महीतले यत्रोद्रिक्तं बलं बाले स हन्तव्यः प्रयत्नतः
म्हणून पृथ्वीवर मुलांबाबत फार काळजीपूर्वक प्रयत्न करायला हवेत; जिथे एखाद्या मुलामध्ये विशेष बळ दिसेल, तिथे त्याला पूर्ण दक्षतेने मारावं.
इत्य् आज्ञाप्यासुरान् कंसः प्रविश्यात्मगृहं ततः उवाच वसुदेवं च देवकीम् अविरोधतः
असं आज्ञा देऊन कंसाने आपल्या घरात प्रवेश केला आणि मग वसुदेव व देवकी यांना कुठलाही विरोध न करता बोलला.
युवयोर् घातिता गर्भा वृथैवैते मयाधुना को ऽप्य् अन्य एव नाशाय बालो मम समुद्गतः
तुमच्या दोघांचे गर्भ मी व्यर्थ मारले; आता माझ्या विनाशासाठी दुसराच एखादा मुलगा जन्माला आला आहे.
तद् अलं परितापेन नूनं यद् भाविनो हि ते अर्भका युवयोः को वा आयुषो ऽन्ते न हन्यते
म्हणून आता दु:ख सोडा — जे व्हायचं ते नक्कीच घडणार; तुमच्या मुलांपैकी कोणता जन्मलेला शेवटी मारला जाणार नाही?
इत्य् आश्वास्य विमुच्यैव कंसस् तौ परितोष्य च अन्तर्गृहं द्विजश्रेष्ठाः प्रविवेश पुनः स्वकम्
असं समजावून, त्यांना सोडून आणि समाधान देऊन कंस पुन्हा आपल्या अंतःपुरात गेला, द्विजश्रेष्ठांनो.
विमुक्तो वसुदेवो ऽपि नन्दस्य शकटं गतः प्रहृष्टं दृष्टवान् नन्दं पुत्रो जातो ममेति वै
मुक्त झाल्यावर वसुदेव नंदाच्या गाडीजवळ गेला आणि नंद आनंदात 'माझ्या घरी मुलगा झाला!' असं म्हणताना पाहिला.
वसुदेवो ऽपि तं प्राह दिष्ट्या दिष्ट्येति सादरम् वार्धके ऽपि समुत्पन्नस् तनयो ऽयं तवाधुना
वसुदेवानेही त्याला आदराने म्हटलं, 'भाग्याने, भाग्याने, म्हातारपणीही तुला मुलगा झाला.'
दत्तो हि वार्षिकः सर्वो भवद्भिर् नृपतेः करः यदर्थम् आगतस् तस्मान् नात्र स्थेयं महात्मना
राजाला द्यायचा वार्षिक कर तुम्ही सर्वांनी भरला आहे; त्यासाठीच तुम्ही आलात, म्हणून आता थांबण्याचं कारण नाही.
यदर्थम् आगतः कार्यं तन् निष्पन्नं किम् आस्यते भवद्भिर् गम्यतां नन्द तच् छीघ्रं निजगोकुलम्
ज्या कारणासाठी तुम्ही आलात ते काम पूर्ण झालं; मग इथे का थांबता? नंदा, लवकर आपल्या गोकुलात जा.
ममापि बालकस् तत्र रोहिणीप्रसवो हि यः स रक्षणीयो भवता यथायं तनयो निजः
माझा स्वतःचाही एक मुलगा तिथे आहे, जो रोहिणीच्या पोटी जन्मला आहे; त्याची तू तुझ्या मुलासारखीच काळजी घे.