एवम् उक्ता ततस् तेन साग्रं वर्षशतं पुनः बुभुजे विषयांस् तन्वी तेन सार्धं महात्मना
त्याने असं सांगितल्यावर, ती त्या महात्म्यासोबत, बारीक अंगाची, पुन्हा एक शंभर वर्षे विषयसुख उपभोगत राहिली.
अनुज्ञां देहि भगवन् व्रजामि त्रिदशालयम् उक्तस् तयेति स पुनः स्थीयताम् इत्य् अभाषत
'भगवन्, मला परवानगी दे. मी देवांच्या लोकात जाते,' असं ती म्हणाली. त्यावर त्याने पुन्हा, 'थोडा काळ अजून थांब,' असं सांगितलं.
पुनर् गते वर्षशते साधिके सा शुभानना याम्य् अहं त्रिदिवं ब्रह्मन् प्रणयस्मितशोभनम्
शंभर वर्षांहून जास्त काळ गेला, तेव्हा ती शुभमुखी स्त्री, हे ब्रह्मन्, प्रेमळ हास्याने उजळून, स्वर्गात गेली.
उक्तस् तयैवं स मुनिः पुनर् आहायतेक्षणाम् इहास्यतां मया सुभ्रु चिरं कालं गमिष्यसि
तीने असे म्हटल्यावर तो ऋषी पुन्हा मोठ्या डोळ्यांच्या त्या स्त्रीला म्हणाला, "हे सुंदर कपाळाच्या, इथेच राहा, तू बराच काळानंतरच निघशील."
तच्छापभीता सुश्रोणी सह तेनर्षिणा पुनः शतद्वयं किंचिद् ऊनं वर्षाणां समतिष्ठत
त्या शापाच्या भीतीने, सुंदर कंबरेची ती स्त्री त्या ऋषीसोबत जवळपास दोनशे वर्षे, थोडीशी कमी, राहिली.
गमनाय महाभागो देवराजनिवेशनम् प्रोक्तः प्रोक्तस् तया तन्व्या स्थीयताम् इत्य् अभाषत
देवांच्या राजाच्या निवासात जाण्यासाठी तयार होत असताना, त्या कृश देहाच्या स्त्रीने त्या पुण्यवानाला, "थांबा," असे सांगितले.
तस्य शापभयाद् भीरुर् दाक्षिण्येन च दक्षिणा प्रोक्ता प्रणयभङ्गार्तिवेदिनी न जहौ मुनिम्
शापाच्या भीतीने, लाजाळू आणि सौम्य स्वभावाची ती, प्रेम तुटण्याच्या वेदनेची जाण असलेली, त्या ऋषीला सोडून गेली नाही.
तया च रमतस् तस्य परमर्षेर् अहर्निशम् नवं नवम् अभूत् प्रेम मन्मथासक्तचेतसः
तीच्या सहवासात, तो महान ऋषी रात्रंदिवस रमला; त्याचे प्रेम नेहमी नव्याने उमलत होते, त्याचे मन कामात गुंतलेले होते.
एकदा तु त्वरायुक्तो निश्चक्रामोटजान् मुनिः निष्क्रामन्तं च कुत्रेति गम्यते प्राह सा शुभा
एकदा, घाईने तो ऋषी आपल्या झोपडीतून बाहेर पडला; तो निघताना, ती शुभवदनी स्त्री विचारू लागली, "कुठे चाललात?"
इत्य् उक्तः स तया प्राह परिवृत्तम् अहः शुभे संध्योपास्तिं करिष्यामि क्रियालोपो ऽन्यथा भवेत्
तीने असे विचारल्यावर तो म्हणाला, "हे सुंदर मुखी, दिवस संपला आहे; मी संध्याकाळची पूजा करणार आहे, नाहीतर माझी क्रिया अपूर्ण राहील."
ततः प्रहस्य मुदिता सा तं प्राह महामुनिम् किम् अद्य सर्वधर्मज्ञ परिवृत्तम् अहस् तव गतम् एतन् न कुरुते विस्मयं कस्य कथ्यते
तेव्हा ती आनंदाने हसून त्या महान ऋषीला म्हणाली, "सर्व धर्म जाणणाऱ्या, आजच का तुझा दिवस संपला? यात काही आश्चर्य नाही; हे कुणाला सांगितले जाते?"
प्रातस् त्वम् आगता भद्रे नदीतीरम् इदं शुभम् मया दृष्टासि सुश्रोणि प्रविष्टा च ममाश्रमम्
सकाळी, हे शुभवदनी, तू या सुंदर नदीच्या काठी आलीस; मी तुला पाहिले, सुंदर कंबरेची, आणि तू माझ्या आश्रमात प्रवेश केला.
इयं च वर्तते संध्या परिणामम् अहो गतम् अवहासः किमर्थो ऽयं सद्भावः कथ्यतां मम
आता संध्याकाळ झाली आहे, दिवस संपला; हा विनोद कशासाठी? खरी स्थिती मला सांग.
प्रत्यूषस्य् आगता ब्रह्मन् सत्यम् एतन् न मे मृषा किंत्व् अद्य तस्य कालस्य गतान्य् अब्दशतानि ते
खरंच, हे ब्रह्मन्, तू पहाटे इथे आलास, हे खरे आहे, खोटे नाही; पण आज, त्या काळात, तुझ्यासाठी शेकडो वर्षे उलटून गेली आहेत.
ततः ससाध्वसो विप्रस् तां पप्रच्छायतेक्षणाम् कथ्यतां भीरु कः कालस् त्वया मे रमतः सदा
तेव्हा तो ऋषी घाबरून मोठ्या डोळ्यांच्या त्या स्त्रीला विचारू लागला, "मला सांग, लाजाळू, माझ्या सोबत राहताना किती काळ गेला?"
सप्तोत्तराण्य् अतीतानि नववर्षशतानि च मासाश् च षट् तथैवान्यत् समतीतं दिनत्रयम्
सातशे नव वर्षे, सहा महिने आणि आणखी तीन दिवस असे एकूण काळ उलटून गेला आहे.
सत्यं भीरु वदस्य् एतत् परिहासो ऽथवा शुभे दिनम् एकम् अहं मन्ये त्वया सार्धम् इहोषितम्
हे लाजाळू, तू जे सांगतेस ते खरं आहे का, की हा काही विनोद आहे, शुभवदनी? मला वाटते, तुझ्या सोबत इथे फक्त एकच दिवस गेला आहे.
वदिष्याम्य् अनृतं ब्रह्मन् कथम् अत्र तवान्तिके विशेषाद् अद्य भवता पृष्टा मार्गानुगामिना
हे ब्रह्मन्, मी तुझ्या समोर असताना खोटं कसं बोलू? विशेषतः आज, जेव्हा तू मला योग्य रीतीने विचारले आहेस.
निशम्य तद् वचस् तस्याः स मुनिर् द्विजसत्तमाः धिग् धिङ् माम् इत्य् अनाचारं विनिन्द्यात्मानम् आत्मना
तीचे शब्द ऐकून, तो द्विजश्रेष्ठ ऋषी स्वतःला दोष देत म्हणाला, "छे छे, माझ्या वागण्यात चूक झाली!"
तपांसि मम नष्टानि हतं ब्रह्मविदां धनम् हृतो विवेकः केनापि योषिन् मोहाय निर्मिता
माझी तपश्चर्या नष्ट झाली, ब्रह्मज्ञ लोकांचे खरे धन हरपले, विवेक कुणीतरी हिरावून घेतला, आणि स्त्री मोहासाठी निर्माण झाली.
ऊर्मिषट्कातिगं ब्रह्म ज्ञेयम् आत्मजयेन मे गतिर् एषा कृता येन धिक् तं काममहाग्रहम्
सहा लाटांच्या पलीकडे असलेलं ब्रह्म आत्मसंयमाने जाणावं लागतं; मी हीच वाट निवडली, ज्यामुळे मी त्या मोठ्या वासनाग्रस्त इच्छेला हरवलं — त्या इच्छेला शरम वाटो.
व्रतानि सर्ववेदाश् च कारणान्य् अखिलानि च नरकग्राममार्गेण कामेनाद्य हतानि मे
सर्व व्रतं, सर्व वेद आणि इतर सगळ्या कारणं — आज या नरकाच्या वाटेवरून, माझ्या कामामुळे नष्ट झाली.
न त्वां करोम्य् अहं भस्म क्रोधतीव्रेण वह्निना सतां साप्तपदं मैत्र्यम् उषितो ऽहं त्वया सह
मी तुला प्रचंड रागाच्या ज्वाळांनी राख करणार नाही, कारण सज्जनांच्या रीतिनुसार मी तुझ्यासोबत सात पावलांचं मैत्र जपलं आहे.
अथवा तव दोषः कः किं वा कुर्याम् अहं तव ममैव दोषो नितरां येनाहम् अजितेन्द्रियः
किंवा, तुझा काय दोष? मी तुझ्याशी काय करणार? दोष पूर्णपणे माझाच आहे, कारण मी इंद्रियांवर विजय मिळवू शकलो नाही.
यथा शक्रप्रियार्थिन्या कृतो मत्तपसो व्ययः त्वया दृष्टिमहामोहमनुनाहं जुगुप्सितः
जसं इंद्राला आनंद देण्यासाठी माझं उन्मत्त तप व्यर्थ गेलं, तसं तुझ्या मोहयुक्त कटाक्षामुळे मी निंदनीय झालो.
यावद् इत्थं स विप्रर्षिस् तां ब्रवीति सुमध्यमाम् तावत् स्खलत्स्वेदजला सा बभूवातिवेपथुः
तो विप्रर्षी सुंदर कटी असलेल्या तिला असं बोलत असताना, ती घामाने न्हालेली, थरथर कापू लागली आणि फारच अस्वस्थ झाली.
प्रवेपमानां स च तां स्विन्नगात्रलतां सतीम् गच्छ गच्छेति सक्रोधम् उवाच मुनिसत्तमः
ती घामाने ओथंबलेली, वेलेसारख्या देहाने थरथरताना पाहून, त्या श्रेष्ठ ऋषीने रागाने तिला म्हणालं, 'जा, जा!'
सा तु निर्भर्त्सिता तेन विनिष्क्रम्य तदाश्रमात् आकाशगामिनी स्वेदं ममार्ज तरुपल्लवैः
त्यांनी तिची निर्भर्त्सना केल्यावर, ती त्या आश्रमातून बाहेर पडली आणि आकाशातून जाताना झाडांच्या पानांनी आपला घाम पुसू लागली.
वृक्षाद् वृक्षं ययौ बाला उदग्रारुणपल्लवैः निर्ममार्ज च गात्राणि गलत्स्वेदजलानि वै
ती तरुणी झाडापासून झाडाकडे गेली आणि कोवळ्या लाल पानांनी आपलं घामाने ओथंबलेलं शरीर पुसू लागली.
ऋषिणा यस् तदा गर्भस् तस्या देहे समाहितः निर्जगाम सरोमाञ्चस्वेदरूपी तदङ्गतः
त्या वेळी ऋषीने तिच्या देहात बीज ठेवले आणि ते तिच्या अंगातून घामाच्या रूपात बाहेर पडले.