ववौ गन्धवहश् चैव मलयाद्रिनिकेतनः पुष्पान् उच्चावचान् मेध्यान् पातयंश् च शनैः शनैः
मलयगिरीवरून सुगंधी वारा वाहू लागला आणि तो हळूहळू वरखाली असलेली शुद्ध फुले खाली पाडू लागला.
पुष्पबाणधरश् चैव गत्वा तस्य समीपतः मुनेश् च क्षोभयाम् आस कामस् तस्यापि मानसम्
फुलांचे बाण घेणारा काम त्या ऋषीच्या जवळ गेला आणि त्याच्या मनातही अस्वस्थता निर्माण केली.
ततो गीतध्वनिं श्रुत्वा मुनिर् विस्मितमानसः जगाम यत्र सा सुभ्रूः कामबाणप्रपीडितः
मग गाण्याचा आवाज ऐकून, आश्चर्यचकित मनाने तो ऋषी, त्या सुंदर भुवया असलेल्या स्त्रीकडे, प्रेमाच्या बाणांनी त्रस्त होऊन गेला.
दृष्ट्वा ताम् आह संदृष्टो विस्मयोत्फुल्ललोचनः भ्रष्टोत्तरीयो विकलः पुलकाञ्चितविग्रहः
तिला पाहून, विस्मयाने डोळे मोठे झालेले, वरचा वस्त्र खाली पडलेला, अस्वस्थ आणि अंगावर रोमांच उभे राहिलेले तो ऋषी तिला बोलू लागला.
कासि कस्यासि सुश्रोणि सुभगे चारुहासिनि मनो हरसि मे सुभ्रु ब्रूहि सत्यं सुमध्यमे
सुंदर कंबर असलेली, भाग्यवान, मोहक हास्य असलेली तू कोण आहेस? आणि कोणाची आहेस? सुंदर भुवया असलेली, तू माझं मन हरवतेस. कृपया खरं सांग, बारीक कंबर असलेली सुंदरी.
तव कर्मकरा चाहं पुष्पार्थम् अहम् आगता आदेशं देहि मे क्षिप्रं किं करोमि तवाज्ञया
मी तुझी सेविका आहे, फुलांसाठी इथे आले आहे. लवकर मला सांग, तुझ्या आज्ञेने मी काय करू?
श्रुत्वैवं वचनं तस्यास् त्यक्त्वा धैर्यं विमोहितः आदाय हस्ते तां बालां प्रविवेश स्वम् आश्रमम्
तिचं बोलणं ऐकून, तो धीर सोडून, मोहात पडला. त्याने त्या तरुणीचा हात धरला आणि आपल्या आश्रमात गेला.
ततः कामश् च वायुश् च वसन्तश् च द्विजोत्तमाः जग्मुर् यथागतं सर्वे कृतकृत्यास् त्रिविष्टपम्
मग, द्विजश्रेष्ठा, काम, वायू आणि वसंत—आपलं काम पूर्ण करून—जसे आले तसे, स्वर्गात परत गेले.
शशंसुश् च हरिं गत्वा तस्यास् तस्य च चेष्टितम् श्रुत्वा शक्रस् तदा देवाः प्रीताः सुमनसो ऽभवन्
ते हरिपाशी जाऊन, तिच्या आणि त्याच्या सर्व कृती सांगितल्या. हे ऐकून, इंद्र आणि देवता आनंदित झाले.
स च कण्डुस् तया सार्धं प्रविशन्न् एव चाश्रमम् आत्मनः परमं रूपं चकार मदनाकृति
आणि कंडू, तिच्यासोबत आश्रमात जाताना, आपल्या तपश्चर्येच्या सामर्थ्याने, मदनासारखं सुंदर रूप धारण केलं.
रूपयौवनसंपन्नम् अतीव सुमनोहरम् दिव्यालंकारसंयुक्तं षोडशवत्सराकृति
तो सौंदर्य आणि तारुण्याने भरलेला, अत्यंत आकर्षक, दिव्य अलंकारांनी सजलेला, सोळा वर्षांच्या तरुणासारखा दिसत होता.
दिव्यवस्त्रधरं कान्तं दिव्यस्रग्गन्धभूषितम् सर्वोपभोगसंपन्नं सहसा तपसो बलात्
दिव्य वस्त्र घातलेला, देखणा, स्वर्गीय हार आणि सुगंधांनी सुशोभित, सर्व सुखसुविधांनी युक्त, तो तपश्चर्येच्या सामर्थ्याने अचानक प्रकट झाला.
दृष्ट्वा सा तस्य तद् वीर्यं परं विस्मयम् आगता अहो ऽस्य तपसो वीर्यम् इत्य् उक्त्वा मुदिताभवत्
त्याचं सामर्थ्य पाहून ती अत्यंत आश्चर्यचकित झाली. 'वा! याच्या तपश्चर्येचं सामर्थ्य किती मोठं!' असं म्हणून ती आनंदित झाली.
स्नानं संध्यां जपं होमं स्वाध्यायं देवतार्चनम् व्रतोपवासनियमं ध्यानं च मुनिसत्तमाः
स्नान, संध्या, जप, होम, स्वाध्याय, देवतांची पूजा, व्रत, उपवास, नियम आणि ध्यान—हे सर्व, हे उत्तम ऋषी—
त्यक्त्वा स रेमे मुदितस् तया सार्धम् अहर्निशम् मन्मथाविष्टहृदयो न बुबोध तपःक्षयम्
त्याने हे सर्व सोडून दिलं आणि आनंदाने तिच्यासोबत रात्रंदिवस रमला. त्याचं हृदय प्रेमाने भरून गेलं होतं, आणि त्याला आपल्या तपश्चर्येचा क्षय होत आहे हे कळलंच नाही.
संध्यारात्रिदिवापक्षमासर्त्वयनहायनम् न बुबोध गतं कालं विषयासक्तमानसः
संध्या, रात्र, दिवस, पक्ष, महिना, ऋतु, वर्ष असं सगळं वेळ जात होता, पण विषयसुखात गुंतलेल्या त्याला काळाचा पत्ता लागलाच नाही.
सा च तं कामजैर् भावैर् विदग्धा रहसि द्विजाः वरयाम् आस सुश्रोणिः प्रलापकुशला तदा
आणि ती, प्रेमाने भरलेल्या बोलण्याने, एकटी असताना त्याला मोहात पाडायची. सुंदर कंबर असलेली ती, या कलेत कुशल होती.
एवं कण्डुस् तया सार्धं वर्षाणाम् अधिकं शतम् अतिष्ठन् मन्दरद्रोण्यां ग्राम्यधर्मरतो मुनिः
अशा प्रकारे, कंडू त्या स्त्रीसोबत, घरगुती सुखात रमून, मंदार पर्वताच्या दरीत शंभर वर्षांपेक्षा जास्त काळ राहिला.
सा तं प्राह महाभागं गन्तुम् इच्छाम्य् अहं दिवम् प्रसादसुमुखो ब्रह्मन्न् अनुज्ञातुं त्वम् अर्हसि
ती त्या भाग्यवानाला म्हणाली, 'मला स्वर्गात जायचं आहे. कृपा करून, ब्रह्मन्, तू मला परवानगी दे.'
तयैवम् उक्तः स मुनिस् तस्याम् आसक्तमानसः दिनानि कतिचिद् भद्रे स्थीयताम् इत्य् अभाषत
ती असं म्हणाल्यावर, तिच्यावर प्रेम असलेल्या त्या ऋषीने, 'प्रिय, अजून काही दिवस थांब,' असं सांगितलं.
एवम् उक्ता ततस् तेन साग्रं वर्षशतं पुनः बुभुजे विषयांस् तन्वी तेन सार्धं महात्मना
त्याने असं सांगितल्यावर, ती त्या महात्म्यासोबत, बारीक अंगाची, पुन्हा एक शंभर वर्षे विषयसुख उपभोगत राहिली.
अनुज्ञां देहि भगवन् व्रजामि त्रिदशालयम् उक्तस् तयेति स पुनः स्थीयताम् इत्य् अभाषत
'भगवन्, मला परवानगी दे. मी देवांच्या लोकात जाते,' असं ती म्हणाली. त्यावर त्याने पुन्हा, 'थोडा काळ अजून थांब,' असं सांगितलं.
पुनर् गते वर्षशते साधिके सा शुभानना याम्य् अहं त्रिदिवं ब्रह्मन् प्रणयस्मितशोभनम्
शंभर वर्षांहून जास्त काळ गेला, तेव्हा ती शुभमुखी स्त्री, हे ब्रह्मन्, प्रेमळ हास्याने उजळून, स्वर्गात गेली.
उक्तस् तयैवं स मुनिः पुनर् आहायतेक्षणाम् इहास्यतां मया सुभ्रु चिरं कालं गमिष्यसि
तीने असे म्हटल्यावर तो ऋषी पुन्हा मोठ्या डोळ्यांच्या त्या स्त्रीला म्हणाला, "हे सुंदर कपाळाच्या, इथेच राहा, तू बराच काळानंतरच निघशील."
तच्छापभीता सुश्रोणी सह तेनर्षिणा पुनः शतद्वयं किंचिद् ऊनं वर्षाणां समतिष्ठत
त्या शापाच्या भीतीने, सुंदर कंबरेची ती स्त्री त्या ऋषीसोबत जवळपास दोनशे वर्षे, थोडीशी कमी, राहिली.
गमनाय महाभागो देवराजनिवेशनम् प्रोक्तः प्रोक्तस् तया तन्व्या स्थीयताम् इत्य् अभाषत
देवांच्या राजाच्या निवासात जाण्यासाठी तयार होत असताना, त्या कृश देहाच्या स्त्रीने त्या पुण्यवानाला, "थांबा," असे सांगितले.
तस्य शापभयाद् भीरुर् दाक्षिण्येन च दक्षिणा प्रोक्ता प्रणयभङ्गार्तिवेदिनी न जहौ मुनिम्
शापाच्या भीतीने, लाजाळू आणि सौम्य स्वभावाची ती, प्रेम तुटण्याच्या वेदनेची जाण असलेली, त्या ऋषीला सोडून गेली नाही.
तया च रमतस् तस्य परमर्षेर् अहर्निशम् नवं नवम् अभूत् प्रेम मन्मथासक्तचेतसः
तीच्या सहवासात, तो महान ऋषी रात्रंदिवस रमला; त्याचे प्रेम नेहमी नव्याने उमलत होते, त्याचे मन कामात गुंतलेले होते.
एकदा तु त्वरायुक्तो निश्चक्रामोटजान् मुनिः निष्क्रामन्तं च कुत्रेति गम्यते प्राह सा शुभा
एकदा, घाईने तो ऋषी आपल्या झोपडीतून बाहेर पडला; तो निघताना, ती शुभवदनी स्त्री विचारू लागली, "कुठे चाललात?"
इत्य् उक्तः स तया प्राह परिवृत्तम् अहः शुभे संध्योपास्तिं करिष्यामि क्रियालोपो ऽन्यथा भवेत्
तीने असे विचारल्यावर तो म्हणाला, "हे सुंदर मुखी, दिवस संपला आहे; मी संध्याकाळची पूजा करणार आहे, नाहीतर माझी क्रिया अपूर्ण राहील."