उर्वशी मेनका रम्भा घृताची पुञ्जिकस्थला विश्वाची सहजन्या च पूर्वचित्तिस् तिलोत्तमा
उर्वशी, मेनका, रंभा, घृताची, पुंजिकस्थला, विश्वाची, सहजंया, पूर्वचित्ती आणि तिलोत्तमा—
अलम्बुषा मिश्रकेशी शशिलेखा च वामना अन्याश् चाप्सरसः सन्ति रूपयौवनगर्विताः
अलंबुषा, मिश्रकेशी, शशिलेखा, वामना आणि इतरही अप्सरा, आपल्या सौंदर्याचा आणि तारुण्याचा गर्व बाळगणाऱ्या, तिथे आहेत.
सुमध्याश् चारुवदनाः पीनोन्नतपयोधराः कामप्रधानकुशलास् तास् तत्र संनियोजय
कंबर बारीक, चेहरा सुंदर, उन्नत व भरगच्च स्तन असलेल्या, आणि कामकलेत निपुण अशा त्या सर्व अप्सरांना तिथे पाठव.
तस्यास् तद् वचनं श्रुत्वा पुनः प्राह शचीपतिः तिष्ठन्तु नाम चान्यास् तास् त्वं चात्र कुशला शुभे
तिचे बोलणे ऐकून शचीपती पुन्हा म्हणाला: बाकीच्या अप्सरा तिथेच राहू देत, पण शुभे, तू इथे फारच कुशल आहेस.
कामं वसन्तं वायुं च सहायार्थे ददामि ते तैः सार्धं गच्छ सुश्रोणि यत्रास्ते स महामुनिः
तुला मदतीसाठी मी कामदेव, वसंत आणि वायू देतो; हे सुंदर नितंब असणाऱ्या, त्यांच्यासोबत त्या महर्षी जिथे आहे तिथे जा.
शक्रस्य वचनं श्रुत्वा तदा सा चारुलोचना जगामाकाशमार्गेण तैः सार्धं चाश्रमं मुनेः
शक्राचे शब्द ऐकून, ती सुंदर डोळ्यांची अप्सरा त्या तिघांसह आकाशमार्गे त्या ऋषीच्या आश्रमाकडे गेली.
गत्वा सा तत्र रुचिरं ददर्श वनम् उत्तमम् मुनिं च दीप्ततपसम् आश्रमस्थम् अकल्मषम्
ती तिथे पोहोचली आणि तिने एक सुंदर, उत्तम वन पाहिले, तसेच तपश्चर्येने तेजस्वी, निष्कलंक असा ऋषी आश्रमात दिसला.
अपश्यत् सा वनं रम्यं तैः सार्धं नन्दनोपमम् सर्वर्तुवरपुष्पाढ्यं शाखामृगगणाकुलम्
ती त्यांच्या सोबत त्या रम्य वनात गेली, जे नंदनवनासारखे दिसत होते, सर्व ऋतूंच्या फुलांनी भरलेले आणि झाडांवर राहणाऱ्या हरणांनी गजबजलेले होते.
पुण्यं पद्मबलोपेतं सपल्लवमहाबलम् श्रोत्ररम्यान् सुमधुराञ् शब्दान् खगमुखेरितान्
ते पवित्र वन कमळाच्या बळाने युक्त होते, मोठ्या पानांनी व कोंबांनी भरलेले, आणि पक्ष्यांनी केलेले गोड, मनमोहक आवाज तिथे ऐकू येत होते.
सर्वर्तुफलभाराढ्यान् सर्वर्तुकुसुमोज्ज्वलान् अपश्यत् पादपांश् चैव विहंगैर् अनुनादितान्
तीने पाहिले की तिथे झाडे सर्व ऋतूंमध्ये फळांनी लगडलेली, सर्व ऋतूंच्या फुलांनी उजळलेली आणि पक्ष्यांच्या आवाजाने निनादलेली आहेत.
आम्रान् आम्रातकान् भव्यान् नारिकेरान् सतिन्दुकान् अथ बिल्वांस् तथा जीवान् दाडिमान् बीजपूरकान्
आंबे, जंगली आंबे, सुंदर नारळ, तिंदूळ, बेल, जीव, डाळिंब आणि बिया असलेली फळे—
पनसांल् लकुचान् नीपाञ् शिरीषान् सुमनोहरान् पारावतांस् तथा कोलान् अरिमेदाम्लवेतसान्
पणस, लाकुच, नीप, मोहक शिरीष, पारावत, कोळ, अरिमेद, आंबट वेतस—
भल्लातकान् आमलकाञ् शतपर्णांश् च किंशुकान् इङ्गुदान् करवीरांश् च हरीतकीविभीतकान्
भल्लातक, आवळा, शतपर्ण, किंशुक, इंगुदी, करवीर, हरितकी आणि विभीतक—
एतान् अन्यांश् च सा वृक्षान् ददर्श पृथुलोचना तथैवाशोकपुंनागकेतकीबकुलान् अथ
ती मोठ्या डोळ्यांची अप्सरा हे आणि इतरही झाडे, तसेच अशोक, पुंनाग, केतकी आणि बकुळाची झाडे पाहत होती.
पारिजातान् कोविदारान् मन्दारेन्दीवरांस् तथा पाटलाः पुष्पिता रम्या देवदारुद्रुमांस् तथा
पारिजात, कोविदार, मंदार, नीलकमळ, पाटल, फुलांनी बहरलेली सुंदर झाडे आणि देवदारूची झाडेही तिने पाहिली.
शालांस् तालांस् तमालांश् च निचुलांल् लोमकांस् तथा अन्यांश् च पादपश्रेष्ठान् अपश्यत् फलपुष्पितान्
तिने शाल, ताड, तमाल, निचुल, लोमक आणि इतरही उत्तम, फळफुलांनी लगडलेली झाडे पाहिली.
चकोरैः शतपत्त्रैश् च भृङ्गराजैस् तथा शुकैः कोकिलैः कलविङ्कैश् च हारीतैर् जीवजीवकैः
चकोर, कमळ, भृंगराज, पोपट, कोकिळ, कलविंग, हिरवे पक्षी आणि जीवाजीवक या सुंदर पक्ष्यांनी ते ठिकाण गजबजले होते.
प्रियपुत्रैश् चातकैश् च तथान्यैर् विविधैः खगैः श्रोत्ररम्यं सुमधुरं कूजद्भिश् चाप्य् अधिष्ठितम्
प्रिय पिल्ले, चातक आणि इतर अनेक रंगीबेरंगी पक्षी, त्यांच्या गोड आणि मनमोहक आवाजांनी, कानाला आनंद देणारे गाणे गात तिथे वावरत होते.
सरांसि च मनोज्ञानि प्रसन्नसलिलानि च कुमुदैः पुण्डरीकैश् च तथा नीलोत्पलैः शुभैः
तेथे सुंदर तलाव होते, ज्यात स्वच्छ पाणी होते आणि ते कुमुद, कमळ आणि निळ्या कमळांनी सजलेले होते.
कह्लारैः कमलैश् चैव आचितानि समन्ततः कादम्बैश् चक्रवाकैश् च तथैव जलकुक्कुटैः
चहुबाजूंनी काह्लार आणि कमळांनी, तसेच कदंब झाडे, चक्रवाक आणि जलकुक्कुट या पक्ष्यांनी ते ठिकाण भरलेले होते.
कारण्डवैर् बकैर् हंसैः कूर्मैर् मद्गुभिर् एव च एतैश् चान्यैश् च कीर्णानि समन्ताज् जलचारिभिः
कारंडव, बगळे, हंस, कासव आणि मद्गु या जलचरांसह, तसेच इतरही अनेक पाण्यात राहणारे प्राणी सर्वत्र विखुरलेले होते.
क्रमेणैव तथा सा तु वनं बभ्राम तैः सह एवं दृष्ट्वा वनं रम्यं तैः सार्धं परमाद्भुतम्
ती त्या सर्वांसोबत हळूहळू त्या वनात फिरू लागली; आणि त्या सर्वांसह ते अद्भुत आणि रमणीय वन पाहू लागली.
विस्मयोत्फुल्लनयना सा बभूव वराङ्गना प्रोवाच वायुं कामं च वसन्तं च द्विजोत्तमाः
आश्चर्याने डोळे मोठे झालेले त्या सुंदर स्त्रीचे झाले आणि तिने वायू, काम आणि वसंत यांना संबोधून म्हणाली,
कुरुध्वं मम साहाय्यं यूयं सर्वे पृथक् पृथक्
तुम्ही सर्वांनी वेगवेगळ्या प्रकारे मला मदत करा.
एवम् उक्त्वा तदा सा तु तथेत्य् उक्ता सुरैर् द्विजाः प्रत्युवाचाद्य यास्यामि यत्रासौ संस्थितो मुनिः
अशी विनंती केल्यावर, देवांनी 'तसेच होईल' असे उत्तर दिले; ती म्हणाली, 'आज मी जिथे तो ऋषी आहे तिथे जाईन.'
अद्य तं देहयन्तारं प्रयुक्तेन्द्रियवाजिनम् स्मरशस्त्रगलद्रश्मिं करिष्यामि कुसारथिम्
आज मी त्या, आपल्या इंद्रियांना वश करणाऱ्या, कृश शरीर असलेल्या, प्रेमाच्या बाणांनी तेजस्वी झालेल्या, कामाच्या सारथ्याला बनवीन.
ब्रह्मा जनार्दनो वापि यदि वा नीललोहितः तथाप्य् अद्य करिष्यामि कामबाणक्षतान्तरम्
तो ब्रह्मा असो, जनार्दन असो किंवा नीललोहित असो, तरीही आज मी त्याला कामाच्या बाणांनी जखमी करीन.
इत्य् उक्त्वा प्रययौ साथ यत्रासौ तिष्ठते मुनिः मुनेस् तपःप्रभावेण प्रशान्तश्वापदाश्रमम्
असे म्हणून ती त्या ऋषी जिथे होता तिथे गेली; त्या ऋषीच्या तपश्चर्येच्या प्रभावामुळे आश्रमात कोणतेही वन्य प्राणी नव्हते.
सा पुंस्कोकिलमाधुर्ये नदीतीरे व्यवस्थिता स्तोकमात्रं स्थिता तस्माद् अगायत वराप्सराः
ती, नर कोकिळासारख्या मधुर आवाजाने, नदीच्या काठी थोडा वेळ उभी राहिली आणि मग ती उत्तम अप्सरा गाऊ लागली.
ततो वसन्तः सहसा बलं समकरोत् तदा कोकिलारावमधुरम् अकालिकमनोहरम्
मग अचानक वसंताने आपली शक्ती दाखवली आणि कोकिळांचा गोड, ऋतू नसतानाही मनमोहक आवाज ऐकू येऊ लागला.