दृष्ट्वा तु तपसो वीर्यं मुनेस् तस्य सुविस्मिताः बभूवुर् देवगन्धर्वाः सिद्धविद्याधरास् तथा
त्याच्या तपश्चर्येचे सामर्थ्य पाहून देव, गंधर्व, सिद्ध आणि विद्याधर हे सर्व फारच आश्चर्यचकित झाले.
भूमिं तथान्तरिक्षं च दिवं च मुनिसत्तमाः कण्डुः संतापयाम् आस त्रैलोक्यं तपसो बलात्
कंडू ऋषीच्या तपाच्या सामर्थ्यामुळे पृथ्वी, आकाश आणि स्वर्ग—ही तिन्ही लोकं तापू लागली, हे ऋषिश्रेष्ठांनो.
अहो ऽस्य परमं धैर्यम् अहो ऽस्य परमं तपः इत्य् अब्रुवंस् तदा दृष्ट्वा देवास् तं तपसि स्थितम्
त्याला तपात स्थिर पाहून देव म्हणाले, 'वा! काय अद्भुत धैर्य! वा! काय पराक्रमी तप!'
मन्त्रयाम् आसुर् अव्यग्राः शक्रेण सहितास् तदा भयात् तस्य समुद्विग्नास् तपोविघ्नम् अभीप्सवः
मग इंद्रासह सर्व देव घाबरून आणि चिंतेत एकत्र जमले आणि त्याच्या तपाचा विघ्न घालायचा विचार करू लागले.
ज्ञात्वा तेषाम् अभिप्रायं शक्रस् त्रिभुवनेश्वरः प्रम्लोचाख्यां वरारोहां रूपयौवनगर्विताम्
त्यांचा हेतू ओळखून, तिन्ही लोकांचा स्वामी इंद्राने रूप आणि तारुण्याचा गर्व असलेल्या, प्रम्लोचा नावाच्या सुंदर अप्सरेला बोलावले.
सुमध्यां चारुजङ्घां तां पीनश्रोणिपयोधराम् सर्वलक्षणसंपन्नां प्रोवाच फलसूदनः
ती कंबर बारीक, पाय सुंदर, नितंब आणि स्तन भरदार, सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त होती; तिला फळांचा नाश करणारा इंद्र म्हणाला.
प्रम्लोचे गच्छ शीघ्रं त्वं यदासौ तप्यते मुनिः विघ्नार्थं तस्य तपसः क्षोभयस्वांशु सुप्रभे
'प्रम्लोचे, त्या ऋषीने तप करत असताना तू लगेच जा; त्याच्या तपात विघ्न घालण्यासाठी, हे तेजस्विनी, त्याला अस्वस्थ कर.'
तव वाक्यं सुरश्रेष्ठ करोमि सततं प्रभो किंतु शङ्का ममैवात्र जीवितस्य च संशयः
'हे देवश्रेष्ठ, मी नेहमीच तुमचे सांगणे पाळीन, प्रभो; पण मला इथे थोडी भीती वाटते आणि माझ्या जीवावरही शंका आहे.'
बिभेमि तं मुनिवरं ब्रह्मचर्यव्रते स्थितम् अत्युग्रं दीप्ततपसं ज्वलनार्कसमप्रभम्
मी त्या ऋषीला घाबरते, कारण तो ब्रह्मचर्याच्या व्रतात खंबीर आहे, त्याची तपश्चर्या फारच कठोर आहे, आणि तो अग्नी व सूर्यासारखा तेजस्वी दिसतो.
ज्ञात्वा मां स मुनिः क्रोधाद् विघ्नार्थं समुपागताम् कण्डुः परमतेजस्वी शापं दास्यति दुःसहम्
तो महर्षी, मी रागाने त्याच्या तपश्चर्येत अडथळा आणायला आले आहे हे ओळखून, अत्यंत सामर्थ्यशाली कंडू मला सहन न होणारा शाप देईल.
उर्वशी मेनका रम्भा घृताची पुञ्जिकस्थला विश्वाची सहजन्या च पूर्वचित्तिस् तिलोत्तमा
उर्वशी, मेनका, रंभा, घृताची, पुंजिकस्थला, विश्वाची, सहजंया, पूर्वचित्ती आणि तिलोत्तमा—
अलम्बुषा मिश्रकेशी शशिलेखा च वामना अन्याश् चाप्सरसः सन्ति रूपयौवनगर्विताः
अलंबुषा, मिश्रकेशी, शशिलेखा, वामना आणि इतरही अप्सरा, आपल्या सौंदर्याचा आणि तारुण्याचा गर्व बाळगणाऱ्या, तिथे आहेत.
सुमध्याश् चारुवदनाः पीनोन्नतपयोधराः कामप्रधानकुशलास् तास् तत्र संनियोजय
कंबर बारीक, चेहरा सुंदर, उन्नत व भरगच्च स्तन असलेल्या, आणि कामकलेत निपुण अशा त्या सर्व अप्सरांना तिथे पाठव.
तस्यास् तद् वचनं श्रुत्वा पुनः प्राह शचीपतिः तिष्ठन्तु नाम चान्यास् तास् त्वं चात्र कुशला शुभे
तिचे बोलणे ऐकून शचीपती पुन्हा म्हणाला: बाकीच्या अप्सरा तिथेच राहू देत, पण शुभे, तू इथे फारच कुशल आहेस.
कामं वसन्तं वायुं च सहायार्थे ददामि ते तैः सार्धं गच्छ सुश्रोणि यत्रास्ते स महामुनिः
तुला मदतीसाठी मी कामदेव, वसंत आणि वायू देतो; हे सुंदर नितंब असणाऱ्या, त्यांच्यासोबत त्या महर्षी जिथे आहे तिथे जा.
शक्रस्य वचनं श्रुत्वा तदा सा चारुलोचना जगामाकाशमार्गेण तैः सार्धं चाश्रमं मुनेः
शक्राचे शब्द ऐकून, ती सुंदर डोळ्यांची अप्सरा त्या तिघांसह आकाशमार्गे त्या ऋषीच्या आश्रमाकडे गेली.
गत्वा सा तत्र रुचिरं ददर्श वनम् उत्तमम् मुनिं च दीप्ततपसम् आश्रमस्थम् अकल्मषम्
ती तिथे पोहोचली आणि तिने एक सुंदर, उत्तम वन पाहिले, तसेच तपश्चर्येने तेजस्वी, निष्कलंक असा ऋषी आश्रमात दिसला.
अपश्यत् सा वनं रम्यं तैः सार्धं नन्दनोपमम् सर्वर्तुवरपुष्पाढ्यं शाखामृगगणाकुलम्
ती त्यांच्या सोबत त्या रम्य वनात गेली, जे नंदनवनासारखे दिसत होते, सर्व ऋतूंच्या फुलांनी भरलेले आणि झाडांवर राहणाऱ्या हरणांनी गजबजलेले होते.
पुण्यं पद्मबलोपेतं सपल्लवमहाबलम् श्रोत्ररम्यान् सुमधुराञ् शब्दान् खगमुखेरितान्
ते पवित्र वन कमळाच्या बळाने युक्त होते, मोठ्या पानांनी व कोंबांनी भरलेले, आणि पक्ष्यांनी केलेले गोड, मनमोहक आवाज तिथे ऐकू येत होते.
सर्वर्तुफलभाराढ्यान् सर्वर्तुकुसुमोज्ज्वलान् अपश्यत् पादपांश् चैव विहंगैर् अनुनादितान्
तीने पाहिले की तिथे झाडे सर्व ऋतूंमध्ये फळांनी लगडलेली, सर्व ऋतूंच्या फुलांनी उजळलेली आणि पक्ष्यांच्या आवाजाने निनादलेली आहेत.
आम्रान् आम्रातकान् भव्यान् नारिकेरान् सतिन्दुकान् अथ बिल्वांस् तथा जीवान् दाडिमान् बीजपूरकान्
आंबे, जंगली आंबे, सुंदर नारळ, तिंदूळ, बेल, जीव, डाळिंब आणि बिया असलेली फळे—
पनसांल् लकुचान् नीपाञ् शिरीषान् सुमनोहरान् पारावतांस् तथा कोलान् अरिमेदाम्लवेतसान्
पणस, लाकुच, नीप, मोहक शिरीष, पारावत, कोळ, अरिमेद, आंबट वेतस—
भल्लातकान् आमलकाञ् शतपर्णांश् च किंशुकान् इङ्गुदान् करवीरांश् च हरीतकीविभीतकान्
भल्लातक, आवळा, शतपर्ण, किंशुक, इंगुदी, करवीर, हरितकी आणि विभीतक—
एतान् अन्यांश् च सा वृक्षान् ददर्श पृथुलोचना तथैवाशोकपुंनागकेतकीबकुलान् अथ
ती मोठ्या डोळ्यांची अप्सरा हे आणि इतरही झाडे, तसेच अशोक, पुंनाग, केतकी आणि बकुळाची झाडे पाहत होती.
पारिजातान् कोविदारान् मन्दारेन्दीवरांस् तथा पाटलाः पुष्पिता रम्या देवदारुद्रुमांस् तथा
पारिजात, कोविदार, मंदार, नीलकमळ, पाटल, फुलांनी बहरलेली सुंदर झाडे आणि देवदारूची झाडेही तिने पाहिली.
शालांस् तालांस् तमालांश् च निचुलांल् लोमकांस् तथा अन्यांश् च पादपश्रेष्ठान् अपश्यत् फलपुष्पितान्
तिने शाल, ताड, तमाल, निचुल, लोमक आणि इतरही उत्तम, फळफुलांनी लगडलेली झाडे पाहिली.
चकोरैः शतपत्त्रैश् च भृङ्गराजैस् तथा शुकैः कोकिलैः कलविङ्कैश् च हारीतैर् जीवजीवकैः
चकोर, कमळ, भृंगराज, पोपट, कोकिळ, कलविंग, हिरवे पक्षी आणि जीवाजीवक या सुंदर पक्ष्यांनी ते ठिकाण गजबजले होते.
प्रियपुत्रैश् चातकैश् च तथान्यैर् विविधैः खगैः श्रोत्ररम्यं सुमधुरं कूजद्भिश् चाप्य् अधिष्ठितम्
प्रिय पिल्ले, चातक आणि इतर अनेक रंगीबेरंगी पक्षी, त्यांच्या गोड आणि मनमोहक आवाजांनी, कानाला आनंद देणारे गाणे गात तिथे वावरत होते.
सरांसि च मनोज्ञानि प्रसन्नसलिलानि च कुमुदैः पुण्डरीकैश् च तथा नीलोत्पलैः शुभैः
तेथे सुंदर तलाव होते, ज्यात स्वच्छ पाणी होते आणि ते कुमुद, कमळ आणि निळ्या कमळांनी सजलेले होते.
कह्लारैः कमलैश् चैव आचितानि समन्ततः कादम्बैश् चक्रवाकैश् च तथैव जलकुक्कुटैः
चहुबाजूंनी काह्लार आणि कमळांनी, तसेच कदंब झाडे, चक्रवाक आणि जलकुक्कुट या पक्ष्यांनी ते ठिकाण भरलेले होते.