वरिष्ठं देवशिल्पीन्द्रं विश्वकर्माग्रकर्मिणम् प्रतिमां वासुदेवस्य कुरु शैलमयीं भुवि
देवतांमधील श्रेष्ठ कारागीर विश्वकर्मा, तूं पृथ्वीवर वासुदेवाची दगडाची मूर्ती तयार कर.
यां प्रेक्ष्य विधिवद् भक्ताः सेन्द्रा वै मानुषादयः येन दानवरक्षोभ्यो विज्ञाय सुमहद् भयम्
योग्य विधीने तयार केलेली ती मूर्ती पाहून, भक्तगण, इंद्र आणि इतर माणसे, दैत्य आणि राक्षसांपासून येणाऱ्या मोठ्या संकटाची जाणीव करतील.
त्रिदिवं समनुप्राप्य सुमेरुशिखरं चिरम् वासुदेवं समाराध्य निरातङ्का वसन्ति ते
स्वर्ग आणि सुमेरू पर्वताचा शिखर गाठून, वासुदेवाची दीर्घ काळ भक्ती करून, ते सर्वजण निर्भयपणे तिथे वास करतात.
मम तद् वचनं श्रुत्वा विश्वकर्मा तु तत्क्षणात् चकार प्रतिमां शुद्धां शङ्खचक्रगदाधराम्
माझे शब्द ऐकताच, विश्वकर्म्याने तत्काळ शंख, चक्र आणि गदा धारण केलेली शुद्ध मूर्ती तयार केली.
सर्वलक्षणसंयुक्तां पुण्डरीकायतेक्षणाम् श्रीवत्सलक्ष्मसंयुक्ताम् अत्युग्रां प्रतिमोत्तमाम्
ती मूर्ती सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त होती, तिच्या डोळ्यांना उमललेल्या कमळासारखा देखावा होता, श्रीवत्सचिन्हाने अलंकृत, अत्यंत तेजस्वी आणि सर्व मूर्तींपैकी श्रेष्ठ होती.
वनमालावृतोरस्कां मुकुटाङ्गदधारिणीम् पीतवस्त्रां सुपीनांसां कुण्डलाभ्याम् अलंकृताम्
त्या मूर्तीच्या छातीवर वनमाळा होती, डोक्यावर मुकुट, हातात कंकण, पिवळे वस्त्र, रुंद खांदे आणि कानात कुंडले घातलेली होती.
एवं सा प्रतिमा दिव्या गुह्यमन्त्रैस् तदा स्वयम् प्रतिष्ठाकालम् आसाद्य मयासौ निर्मिता पुरा
अशा प्रकारे, त्या दिव्य मूर्तीची, योग्य प्रतिष्ठापना काळी, गुप्त मंत्रांनी, मी प्राचीन काळी स्थापना केली.
तस्मिन् काले तदा शक्रो देवराट् खेचरैः सह जगाम ब्रह्मसदनम् आरुह्य गजम् उत्तमम्
त्या काळी, देवराज इंद्र आकाशातील देवांसह उत्तम गजावर बसून ब्रह्माच्या सदनी गेला.
प्रसाद्य प्रतिमां शक्रः स्नानदानैः पुनः पुनः प्रतिमां तां समाराध्य स्वपुरं पुनर् आगमत्
इंद्राने त्या मूर्तीची पुन्हा पुन्हा स्नान व दानांनी पूजा केली, ती मूर्ती सन्मानित करून आपल्या नगरीत परतला.
तां समाराध्य सुचिरं यतवाक्कायमानसः वृत्राद्यान् असुरान् क्रूरान् नमुचिप्रमुखान् स च
त्याने दीर्घ काळ संयमित वाणी, शरीर आणि मनाने त्या मूर्तीची भक्ती केली आणि वृत्सासारख्या क्रूर असुरांना, नामुचि प्रमुखांसह, पराभूत केले.
निहत्य दानवान् भीमान् भुक्तवान् भुवनत्रयम् द्वितीये च युगे प्राप्ते त्रेतायां राक्षसाधिपः
भयंकर दानवांचा वध करून त्याने त्रैलोक्याचा उपभोग घेतला. दुसरे युग, म्हणजेच त्रेता युग आले तेव्हा राक्षसांचा अधिपती प्रकट झाला.
बभूव सुमहावीर्यो दशग्रीवः प्रतापवान् दश वर्षसहस्राणि निराहारो जितेन्द्रियः
तो दहा तोंडांचा, अत्यंत पराक्रमी आणि बलवान होता. त्याने दहा हजार वर्षे उपवास करून, आपल्या इंद्रियांवर विजय मिळवला.
चचार व्रतम् अत्युग्रं तपः परमदुश्चरम् तपसा तेन तुष्टो ऽहं वरं तस्मै प्रदत्तवान्
त्याने अत्यंत कठीण व्रत आणि कठोर तप केले. त्या तपामुळे मी प्रसन्न होऊन त्याला वर दिला.
अवध्यः सर्वदेवानां स दैत्योरगरक्षसाम् शापप्रहरणैर् उग्रैर् अवध्यो यमकिंकरैः
तो सर्व देव, दैत्य, नाग आणि राक्षस यांच्यासाठी, तसेच शापरूपी शस्त्र आणि यमाच्या सेवकांसाठीही, अभेद्य झाला.
वरं प्राप्य तदा रक्षो यक्षान् सर्वगणान् इमान् धनाध्यक्षं विनिर्जित्य शक्रं जेतुं समुद्यतः
तो वर मिळाल्यावर त्या राक्षसाने यक्ष आणि इतर सर्व गणांना जिंकले, आणि धनाध्यक्षाला हरवून इंद्रावर विजय मिळवण्यास निघाला.
संग्रामं सुमहाघोरं कृत्वा देवैः स राक्षसः देवराजं विनिर्जित्य तदा इन्द्रजितेति वै
त्याने देवांशी अत्यंत भयंकर युद्ध केले आणि त्या राक्षसाने देवराजाला पराभूत केले. तेव्हापासून त्याला इंद्रजित असे नाव मिळाले.
राक्षसस् तत्सुतो नाम मेघनादः प्रलब्धवान् अमरावतीं ततः प्राप्य देवराजगृहे शुभे
त्या राक्षसाचा पुत्र मेघनाद याने अमरावती जिंकली आणि देवराजाच्या सुंदर निवासस्थानी पोहोचला.
ददर्शाञ्जनसंकाशां रावणस् तु बलान्वितः प्रतिमां वासुदेवस्य सर्वलक्षणसंयुताम्
बलशाली रावणाने, काळ्या काजळासारखी छटा असलेली, सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त वासुदेवाची मूर्ती पाहिली.
श्रीवत्सलक्ष्मसंयुक्तां पद्मपत्त्रायतेक्षणाम् वनमालावृतोरस्कां मुकुटाङ्गदभूषिताम्
तीच्या छातीवर श्रीवत्साचा सुंदर चिन्ह होता, तिच्या डोळ्यांची पापणी कमळाच्या पानासारखी रुंद होती, छातीवर वनफुलांची माळ घातलेली होती, आणि ती मुकुट व कडे घालून सजलेली होती.
शङ्खचक्रगदाहस्तां पीतवस्त्रां चतुर्भुजाम् सर्वाभरणसंयुक्तां सर्वकामफलप्रदाम्
तीच्या हातात शंख, चक्र आणि गदा होती, ती पिवळ्या वस्त्रात, चार हातांची, सर्व प्रकारच्या दागिन्यांनी सजलेली होती आणि सर्व इच्छा पूर्ण करणारी होती.
विहाय रत्नसंघांश् च प्रतिमां शुभलक्षणाम् पुष्पकेण विमानेन लङ्कां प्रास्थापयद् द्रुतम्
रत्नांचे ढीग आणि शुभ चिन्ह असलेली मूर्ती मागे ठेवून, त्याने ती मूर्ती पुष्पक विमानातून लंकेत जलद पाठवली.
पुराध्यक्षः स्थितः श्रीमान् धर्मात्मा स विभीषणः रावणस्यानुजो मन्त्री नारायणपरायणः
शहराचा प्रमुख, धर्मशील, तेजस्वी विभीषण, रावणाचा लहान भाऊ आणि सल्लागार, नारायणभक्त, तिथे उभा होता.
दृष्ट्वा तां प्रतिमां दिव्यां देवेन्द्रभवनच्युताम् रोमाञ्चिततनुर् भूत्वा विस्मयं समपद्यत
ती दिव्य मूर्ती, जी देवराजांच्या निवासस्थानातून खाली आली होती, पाहून विभीषणाच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले आणि तो आश्चर्यचकित झाला.
प्रणम्य शिरसा देवं प्रहृष्टेनान्तरात्मना अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे सफलं तपः
देवतेला डोकं टेकून, अंतःकरणात आनंदाने भरून, तो म्हणाला, 'आज माझं जन्म फळाला आलं, आज माझं तप सफल झालं.'
इत्य् उक्त्वा स तु धर्मात्मा प्रणिपत्य मुहुर् मुहुः ज्येष्ठं भ्रातरम् आसाद्य कृताञ्जलिर् अभाषत
असं म्हणून, तो धर्मात्मा पुन्हा पुन्हा वाकून नमस्कार करू लागला, आणि मोठ्या भावाजवळ हात जोडून गेला व म्हणाला.
राजन् प्रतिमया त्वं मे प्रसादं कर्तुम् अर्हसि याम् आराध्य जगन्नाथ निस्तरेयं भवार्णवम्
'राजा, या मूर्तीमुळे तू माझ्यावर कृपा करावी, कारण या जगन्नाथाची पूजा केल्याने माणूस संसाराच्या अथांग समुद्रातून पार जातो.'
भ्रातुर् वचनम् आकर्ण्य रावणस् तं तदाब्रवीत् गृहाण प्रतिमां वीर त्व् अनया किं करोम्य् अहम्
भावाचं बोलणं ऐकून, रावण म्हणाला, 'हे वीर, ही मूर्ती तू घे, मी हिचं काय करू?'
स्वयंभुवं समाराध्य त्रैलोक्यं विजये त्व् अहम् नानाश्चर्यमयं देवं सर्वभूतभवोद्भवम्
'स्वतः प्रकटलेल्या देवाची पूजा करून मी त्रैलोक्य जिंकलं; हा अद्भुत देव सर्व भूतांचा जन्मदाता आहे.'
विभीषणो महाबुद्धिस् तदा तां प्रतिमां शुभाम् शतम् अष्टोत्तरं चाब्दं समाराध्य जनार्दनम्
महाबुद्धी विभीषणाने ती शुभ मूर्ती, जनार्दनाची, शंभर आठ वर्षे भक्तीभावाने पूजा केली.
अजरामरणं प्राप्तम् अणिमादिगुणैर् युतम् राज्यं लङ्काधिपत्यं च भोगान् भुङ्क्ते यथेप्सितान्
त्याला म्हातारपण आणि मृत्यूचा स्पर्श झाला नाही, अणिमादी सिद्धी मिळाल्या, लंकेचं राज्य आणि हवे तसे सुख उपभोगले.