द्विमुखस्य द्विजस्योक्तं श्रुत्वा राजातिविस्मितः
द्विमुख ब्राह्मणाने सांगितलेले ऐकून राजा फारच आश्चर्यचकित झाला.
को भवान् किं कृतं पापं कस्माच् छून्यश् च पर्वतः एकेनास्येन तृप्यन्ति प्राणिनो ऽत्र नगोत्तमे
तुम्ही कोण? तुम्ही कोणते पाप केले? आणि हा डोंगर ओसाड का आहे? या उत्तम डोंगरावर इतर प्राणी एका तोंडाने तृप्त होतात—
किम् उतास्यद्वयेन त्वं न तृप्तिम् उपयास्यसि किं वा ते दुष्कृतं प्राप्तम् इह जन्मन्य् अथो पुरा
मग दोन तोंडे असूनही तुम्हाला समाधान मिळणार नाही का? या जन्मात किंवा मागच्या जन्मात तुम्ही कोणते पाप केले आहे?
तत् सर्वं शंस मे सत्यं त्रास्ये त्वां महतो भयात्
हे सर्व सत्य सांग; मी तुला मोठ्या भीतीपासून वाचवीन.
राजानं तं द्विजः प्राह निःश्वसन्न् अथ चिच्चिकः
तेव्हा, सुस्कारा टाकत, चिक्किक नावाच्या त्या ब्राह्मणाने राजाला उत्तर दिले.
वक्ष्ये ऽहं त्वां पूर्ववृत्तं पवमान शृणुष्व तत् अहं द्विजातिप्रवरो वेदवेदाङ्गपारगः
पवमान, मी तुला माझी पूर्वीची गोष्ट सांगतो, नीट ऐक. मी श्रेष्ठ ब्राह्मण आहे, वेद आणि त्यांचे अंगोपांग जाणणारा आहे.
कुलीनो विदितप्राज्ञः कार्यहन्ता कलिप्रियः वदे पुरस् तथा पृष्ठे अन्यद् अन्यच् च जन्तुषु
मी मोठ्या घरात जन्मलेलो, ज्ञानी म्हणून प्रसिद्ध, कर्तव्य टाळणारा, वाद घालायला आवडणारा, समोर एक बोलतो, मागे दुसरे, आणि लोकांत अजून वेगळे वागतो.
परवृद्ध्या सदा दुःखी मायया विश्ववञ्चकः कृतघ्नः सत्यरहितः परनिन्दाविचक्षणः
इतरांच्या वाढीमुळे नेहमी दुःखी, मायेने सर्वांना फसवणारा, उपकार विसरणारा, सत्याचा अभाव असलेला, आणि दुसऱ्यांची निंदा करण्यात पटाईत.
मित्रस्वामिगुरुद्रोही दम्भाचारो ऽतिनिर्घृणः मनसा कर्मणा वाचा तापयामि जनान् बहून्
मित्र, स्वामी आणि गुरू यांची फसवणूक करणारा, ढोंगी, फारच निर्दयी, मनाने, कृतीने आणि वाणीने अनेकांना त्रास देणारा.
अयम् एव विनोदो मे सदा यत् परहिंसनम् युग्मभेदं गणोच्छेदं मर्यादाभेदनं सदा
माझा एकमेव छंद नेहमी इतरांना त्रास देणे, जोडपी फोडणे, गट नष्ट करणे आणि नेहमी मर्यादा ओलांडणे हाच आहे.
करोमि निर्विचारो ऽहं विद्वत्सेवापराङ्मुखः न मया सदृशः कश्चित् पातकी भवनत्रये
मी विचार न करता वागतो, ज्ञानी लोकांची सेवा टाळतो; या तिन्ही लोकांत माझ्यासारखा पापी कोणीच नाही.
तेनाहं द्विमुखो जातस् तापनाद् दुःखभाग्य् अहम् तस्माद् दुःखेन संतप्तः शून्यो ऽयं पर्वतो मम
म्हणून मी दोन तोंडांनी जन्मलो, दुःख आणि दुर्दैवाने भरलेला; म्हणून या डोंगरावर माझ्यामुळे शोक आहे आणि तो ओसाड आहे.
अन्यच् च शृणु भूपाल वाक्यं धर्मार्थसंहितम् ब्रह्महत्यासमं पापं तद् विना तद् अवाप्यते
राजा, आणखी एक गोष्ट ऐक, धर्म आणि अर्थ याने युक्त: ब्राह्मणहत्येसारखे पाप, ते प्रत्यक्ष न करता सुद्धा मिळते.
क्षत्रियः संगरं गत्वा अथवान्यत्र संगरात् पलायन्तं न्यस्तशस्त्रं विश्वस्तं च पराङ्मुखम्
कोणताही क्षत्रिय युद्धात किंवा युद्धाबाहेर, पळणाऱ्याला, शस्त्र खाली ठेवणाऱ्याला, विश्वास ठेवणाऱ्याला किंवा पाठ फिरवणाऱ्याला मारतो—
अविज्ञातं चोपविष्टं बिभेमीति च वादिनम् तं यदि क्षत्रियो हन्यात् स तु स्याद् ब्रह्मघातकः
किंवा ओळखता न येणाऱ्याला, बसलेल्या माणसाला, 'मला भीती वाटते' असे म्हणणाऱ्याला जर क्षत्रिय मारतो, तर तो ब्राह्मणहत्यारा ठरतो.
अधीतं विस्मरति यस् त्वं करोति तथोत्तमम् अनादरं च गुरुषु तम् आहुर् ब्रह्मघातकम्
जो शिकलेले विसरतो, उत्तम वर्तन सोडतो किंवा गुरूंचा अपमान करतो, त्याला ब्राह्मणहत्यारा म्हणतात.
प्रत्यक्षे च प्रियं वक्ति परोक्षे परुषाणि च अन्यद् धृदि वचस्य् अन्यत् करोत्य् अन्यत् सदैव यः
जो समोर गोड बोलतो, मागे कठोर बोलतो, मनात एक ठेवतो, तोंडावर दुसरे बोलतो आणि नेहमी वेगळेच करतो—
गुरूणां शपथं कर्ता द्वेष्टा ब्राह्मणनिन्दकः मिथ्या विनीतः पापात्मा स तु स्याद् ब्रह्मघातकः
जो गुरूंची खोटी शपथ घेतो, द्वेष करतो, ब्राह्मणांची निंदा करतो, खोटा नम्र असतो आणि पापी मनाचा असतो—त्याला ब्राह्मणहत्यारा म्हणतात.
देवं वेदम् अथाध्यात्मं धर्मब्राह्मणसंगतिम् एतान् निन्दति यो द्वेषात् स तु स्याद् ब्रह्मघातकः
जो माणूस द्वेषाने देव, वेद, आत्मा किंवा धर्मशील ब्राह्मणांची संगत यांची निंदा करतो, तो खरोखर ब्रह्महत्यारा ठरतो.
एवं भूतो ऽप्य् अहं राजन् दम्भार्थं लज्जया तथा सद्वृत्त इव वर्ते ऽहं तस्माद् राजन् द्विजो ऽभवम्
राजा, जरी मी असा होतो, तरी दांभिकपणासाठी आणि लाजेखातर मी सद्वर्तन असावं असं वागलो; म्हणूनच, राजा, मी द्विज झालो.
एवं भूतो ऽपि सत्कर्म किंचित् कर्तास्मि कुत्रचित् तेनाहं कर्मणा राजन् स्वतः स्मर्ता पुरा कृतम्
असं असूनही, मी कुठेतरी काहीतरी चांगलं कर्म केलं; त्या कर्मामुळे, राजा, मला पूर्वीचं आठवता येतं.
तच् चिच्चिकवचः श्रुत्वा पवमानः सुविस्मितः कर्मणा केन ते मुक्तिर् इत्य् आह नृपतिर् द्विजम्
चिच्चिकाचं हे बोल ऐकून पवमान फारच आश्चर्यचकित झाला आणि त्याने द्विजाला विचारलं, 'कुठल्या कर्मामुळे तुला मुक्ती मिळाली?'
इति तस्य वचः श्रुत्वा नृपतिं प्राह पक्षिराट्
त्याचं उत्तर ऐकून पक्षिराजाने राजाला सांगितलं.
अस्मिन्न् एव नगश्रेष्ठे गौतम्या उत्तरे तटे गदाधरं नाम तीर्थं तत्र मां नय सुव्रत
याच उत्तम पर्वतावर, गौतमीच्या उत्तरेकडील काठावर, गदाधर नावाचं तीर्थ आहे; तिथे मला ने, हे सदाचरणी.
तद् धि तीर्थं पुण्यतमं सर्वपापप्रणाशनम् सर्वकामप्रदं चेति महद्भिर् मुनिभिः श्रुतम्
ते तीर्थ फार पवित्र आहे, सर्व पापांचा नाश करणारे आणि सर्व इच्छा पूर्ण करणारे आहे, असं महान ऋषींकडून ऐकायला मिळतं.
न गौतम्यास् तथा विष्णोर् अपरं क्लेशनाशनम् सर्वभावेन तत् तीर्थं पश्येयम् इति मे मतिः
गौतमीवर किंवा विष्णूच्या निवासातही असं दुःखनाशक दुसरं कुठेच नाही; म्हणून मी पूर्ण मनाने ते तीर्थ पाहावं असं ठरवलं आहे.
मत्कृतेन प्रयत्नेन नैतच् छक्यं कदाचन कथम् आकाङ्क्षितप्राप्तिर् भवेद् दुष्कृतकर्मणाम्
माझ्या स्वतःच्या प्रयत्नाने हे कधीच शक्य नाही; वाईट कर्म करणाऱ्यांना हवी ती गोष्ट कशी मिळेल?
सप्रयत्नो ऽप्य् अहं वीर न पश्ये तत् सुदुष्करम् तस्मात् तव प्रसादाच् च पश्येयं हि गदाधरम्
मी कितीही प्रयत्न केला तरी, हे वीर, ते पाहता येत नाही, कारण ते फार कठीण आहे; म्हणून तुझ्या कृपेने मला गदाधराचं दर्शन होऊ दे.
अविज्ञापितदुःखज्ञं करुणावरुणालयम् यस्मिन् दृष्टे भवक्लेशा न दृश्यन्ते पुनर् नरैः
जो न सांगितलेल्या दुःखाची जाणीव ठेवतो, जो करुणेचा आणि दयाळूपणाचा सागर आहे—त्याचं दर्शन झाल्यावर माणसांना पुन्हा संसारदुःख दिसत नाही.
दृष्ट्वैव तं दिवं यास्ये प्रसादात् तव सुव्रत
तुझ्या कृपेने, हे सदाचरणी, त्याचं दर्शन झाल्यावर मी स्वर्गात जाईन.