एतद् वाक्यं समाकर्ण्य राक्षसेन समीरितम् शाकल्यः कृपया प्राह वरदा सा सरस्वती
राक्षसाने सांगितलेल्या या शब्दांचे ऐकून शाकल्याने दयाळूपणाने उत्तर दिले; वर देणारी सरस्वतीसुद्धा बोलली.
तवाचिराद् दैत्यपते ततः स्तुहि जनार्दनम् मनोरथफलप्राप्तौ नान्यन् नारायणस्तुतेः
लवकरच, हे दैत्याधिपती, तू जनार्दनाची स्तुती कर. तुझ्या मनोकामना पूर्ण व्हाव्यात यासाठी नारायणाची स्तुती हाच एकमेव मार्ग आहे.
किंचिद् अप्य् अस्ति लोके ऽस्मिन् कारणं शृणु राक्षस प्रसन्ना तव सा देवी मद्वाक्याच् च भविष्यति
हे राक्षसा, या जगात प्रत्येक गोष्टीला काहीतरी कारण असते, ते ऐक. ती देवी तुझ्यावर प्रसन्न झाली आहे आणि माझ्या शब्दांमुळे ते घडेल.
तथेत्य् उक्त्वा स परशुर् गङ्गां त्रैलोक्यपावनीम् स्नात्वा शुचिर् यतमना गङ्गाम् अभिमुखः स्थितः
'तसेच होवो' असे म्हणून परशुराने त्रैलोक्यशुद्धी गंगेचे स्नान केले. शुद्ध आणि एकाग्र होऊन तो गंगेच्या दिशेने उभा राहिला.
तत्रापश्यद् दिव्यरूपां दिव्यगन्धानुलेपनाम् सरस्वतीं जगद्धात्रीं शाकल्यवचने स्थिताम्
तेथे त्याने दिव्य रूप असलेली, दिव्य सुगंधाचे लेप लावलेली, जगाला धारण करणारी आणि शाकल्याच्या वचनानुसार प्रकट झालेली सरस्वती पाहिली.
जगज्जाड्यहरां विश्वजननीं भुवनेश्वरीम् ताम् उवाच विनीतात्मा परशुर् गतकल्मषः
जगातील जडत्व दूर करणारी, सर्वांची जननी आणि पृथ्वीची अधिष्ठात्री अशी तिला पाहून, पापमुक्त व नम्र मनाने परशुराने तिला संबोधले.
गुरुः शाकल्य इत्य् आह माकान्तं स्तुहि विध्वजम् तव प्रसादात् सा शक्तिर् यथा मे स्यात् तथा कुरु
गुरु शाकल्याने सांगितले, 'विलंब न करता सृष्टीकर्त्याची स्तुती कर. तुझ्या कृपेने ती शक्ती मला मिळो, असे कर.'
तथास्त्व् इति च सा प्राह परशुं श्रीसरस्वती सरस्वत्याः प्रसादेन परशुस् तं जनार्दनम्
'तसेच होवो' असे श्रीसरस्वतीने सांगितले. सरस्वतीच्या कृपेने परशुराने जनार्दनाची स्तुती केली.
तुष्टाव विविधैर् वाक्यैस् ततस् तुष्टो ऽभवद् धरिः वरं प्रादाद् राक्षसाय कृपासिन्धुर् जनार्दनः
त्याने विविध शब्दांनी हरिची स्तुती केली. मग हरि प्रसन्न झाला आणि कृपासागर जनार्दनाने त्या राक्षसाला वर दिला.
यद् यन् मनोगतं रक्षस् तत् तत् सर्वं भविष्यति
राक्षसा, तुझ्या मनात जे काही आहे ते सर्व घडेल.
शाकल्यस्य प्रसादेन गौतम्याश् च प्रसादतः सरस्वत्याः प्रसादेन नरसिंहप्रसादतः
शाकल्याची, गौतमीची, सरस्वतीची आणि नरसिंहाची कृपा मिळाल्यामुळे सर्व वर मिळाले.
पापिष्ठो ऽपि तदा रक्षः परशुर् दिवम् एयिवान् सर्वतीर्थाङ्घ्रिपद्मस्य प्रसादाच् छार्ङ्गधन्वनः
पापी असतानाही राक्षस परशुर सर्व तीर्थांच्या कमलपादांचा आणि शार्ङ्गधन्व्याच्या कृपेने स्वर्गात गेला.
ततः प्रभृति तत् तीर्थं सारस्वतम् इति श्रुतम् तत्र स्नानेन दानेन विष्णुलोके महीयते
त्या वेळेपासून त्या पवित्र स्थळाला 'सारस्वत' असे नाव मिळाले. तिथे स्नान आणि दान केल्याने माणसाला विष्णूच्या लोकात मान मिळतो.
वाग्जवैष्णवशाकल्यपरशुप्रभवाणि हि बहून्य् अभूवंस् तीर्थानि तस्मिन् वै श्वेतपर्वते
त्या श्वेत पर्वतावर वाग, वैष्णव, शकळ आणि परशू यांच्या उत्पत्तीमुळे अनेक तीर्थस्थळे निर्माण झाली.
चिच्चिकातीर्थम् इत्य् उक्तं सर्वरोगविनाशनम् सर्वचिन्ताप्रहरणं सर्वशान्तिकरं नृणाम्
'चिच्चिका' हे त्या तीर्थाचे नाव आहे. ते सर्व रोग नाहीसे करणारे, सर्व चिंता दूर करणारे आणि लोकांना पूर्ण शांतता देणारे आहे.
तस्य स्वरूपं वक्ष्यामि शुभ्रे तस्मिन् नगोत्तमे गङ्गाया उत्तरे पारे यत्र देवो गदाधरः
मी आता त्याचे खरे स्वरूप सांगतो: त्या शुभ्र आणि उत्तम पर्वतावर, गंगेच्या उत्तरेकडील काठी, जिथे गदाधर देव राहतो.
चिच्चिकः पक्षिराट् तत्र भेरुण्डो यो ऽभिधीयते सदा वसति तत्रैव मांसाशी श्वेतपर्वते
तिथे चिच्चिका नावाचा पक्षीराज, ज्याला 'भेरुंड' म्हणतात, तो नेहमीच मांसाहारी असून श्वेत पर्वतावर वास करतो.
नानापुष्पफलाकीर्णैः सर्वर्तुकुसुमैर् नगैः सेविते द्विजमुख्यैश् च गौतम्या चोपशोभिते
त्या ठिकाणी विविध फुले आणि फळांनी भरलेली झाडे, सर्व ऋतूंमध्ये फुलणारी वृक्ष, श्रेष्ठ ब्राह्मणांची सेवा आणि गौतमी नदीच्या सौंदर्याने ते स्थान शोभून दिसते.
सिद्धचारणगन्धर्वकिंनरामरसंकुले तत्समीपे नगः कश्चिद् द्विपदां च चतुष्पदाम्
त्या परिसरात सिद्ध, चारण, गंधर्व, किन्नर आणि अप्सरा यांनी गर्दी केली आहे; जवळच एक पर्वत आहे, जो दोन पायांचे आणि चार पायांचे प्राणी यांना आश्रय देतो.
रोगार्तिक्षुत्तृषाचिन्तामरणानां न भाजनम् एवं गुणान्विते शैले नानामुनिगणावृते
अशा गुणांनी भरलेल्या आणि विविध ऋषींच्या समूहांनी वेढलेल्या त्या पर्वतावर रोग, दुःख, भूक, तहान, चिंता किंवा मृत्यू यांना स्थानच नाही.
पूर्वदेशाधिपः कश्चित् पवमान इति श्रुतः क्षत्रधर्मरतः श्रीमान् देवब्राह्मणपालकः
पूर्व दिशेचा एक राजा होता, ज्याचे नाव पवमान असे होते. तो क्षत्रिय धर्मात रमणारा, श्रीमंत आणि देव- ब्राह्मणांचा रक्षक होता.
बलेन महता युक्तः सपुरोधा वनं ययौ रेमे स्त्रीभिर् मनोज्ञाभिर् नृत्यवादित्रजैः सुखैः
मोठ्या बळाने युक्त, आपल्या पुरोहितांसह तो वनात गेला. तिथे सुंदर स्त्रियांमध्ये रमला आणि नृत्य, वाद्य आणि सुखाचा आनंद घेतला.
स च एवं धनुष्पाणिर् मृगयाशीलिभिर् वृतः एवं भ्रमन् कदाचित् स श्रान्तो द्रुमम् उपागतः
तो धनुष्य हातात घेऊन, शिकार करणाऱ्या आपल्या साथीदारांसह भटकत असताना, एकदा थकून एका झाडाजवळ गेला.
गौतमीतीरसंभूतं नानापक्षिगणैर् वृतम् आश्रमाणां गृहपतिं धर्मज्ञम् इव सेवितम्
गौतमीच्या काठी उगवलेले ते झाड, विविध पक्ष्यांनी वेढलेले होते आणि धर्म जाणणाऱ्या गृहस्थ ऋषीप्रमाणे त्याची सेवा होत होती.
तम् आश्रित्य नगश्रेष्ठं पवमानो नृपोत्तमः स विश्रान्तो जनवृत ईक्षां चक्रे नगोत्तमम्
त्या उत्तम झाडाखाली आश्रय घेऊन, राजा पवमान आपल्या लोकांसह तिथे विसावला आणि त्या उत्तम पर्वताकडे पाहू लागला.
तत्रापश्यद् द्विजं स्थूलं द्विमुखं शोभनाकृतिम् चिन्ताविष्टं तथा श्रान्तं तम् अपृच्छन् नृपोत्तमः
तिथे त्याने एक मोठा, दोन तोंड असलेला, सुंदर आकाराचा पक्षी पाहिला, जो विचारात गुंतलेला आणि थकलेला होता; त्या राजाने त्याला विचारले.
को भवान् द्विमुखः पक्षी चिन्तावान् इव लक्ष्यसे नैवात्र कश्चिद् दुःखार्तः कस्मात् त्वं दुःखम् आगतः
तू कोण आहेस, दोन तोंड असलेला पक्षी? तू खूप विचारात दिसतोस. इथे कुणीही दुःखाने ग्रासलेला नाही, मग तुला दुःख कशामुळे आले?
ततः प्रोवाच नृपतिं पवमानं शनैः शनैः समाश्वस्तमनाः पक्षी चिच्चिको निःश्वसन् मुहुः
मग हळूहळू आणि थोडे शांत मनाने, चिच्चिका नावाचा पक्षी वारंवार उसासे टाकत राजा पवमानाला बोलू लागला.
मत्तो भयं न चान्येषां मम वान्योपपादितम् नानापुष्पफलाकीर्णं मुनिभिः परिसेवितम्
मला कुणाची भीती नाही, आणि कुणीही मला त्रास दिलेला नाही; हे पर्वत विविध फुले आणि फळांनी सजलेले असून, ऋषींच्या सेवेत आहे.
पश्येयं शून्यम् एवाद्रिं ततः शोचामि माम् अहम् न लभामि सुखं किंचिन् न तृप्यामि कदाचन निद्रां प्राप्नोमि न क्वापि न विश्रान्तिं न निर्वृतिम्
तरीही मला हा पर्वत ओसाड वाटतो, म्हणून मी स्वतःसाठी दुःखी होतो; मला कुठेच सुख मिळत नाही, मी कधीच तृप्त होत नाही, मला कुठेही झोप लागत नाही, ना विश्रांती मिळते, ना समाधान.