ततः स दुःखसंतप्तो नालभत् संविदं क्वचित् विप्रेन्द्रं शौनकं राजा शरणं प्रत्यपद्यत
मग दुःखाने व्याकुळ झालेला तो राजा कुठेही समाधान न मिळाल्याने, श्रेष्ठ ब्राह्मण शौनक याच्या आश्रयाला गेला.
याजयाम् आस च ज्ञानी शौनको जनमेजयम् अश्वमेधेन राजानं पावनार्थं द्विजोत्तमाः
ज्ञानी शौनकाने राजाला अश्वमेध यज्ञ घडवून आणला, राजाच्या शुद्धीसाठी, हे द्विजश्रेष्ठ.
स लोहगन्धो व्यनशत् तस्यावभृथम् एत्य च स च दिव्यरथो राज्ञो वशश् चेदिपतेस् तदा
मग तो लोखंडाचा वास नाहीसा झाला; यज्ञानंतरच्या स्नानानंतर राजाचा दिव्य रथ चेदिराजाच्या ताब्यात गेला.
दत्तः शक्रेण तुष्टेन लेभे तस्माद् बृहद्रथः बृहद्रथात् क्रमेणैव गतो बार्हद्रथं नृपम्
प्रसन्न झालेल्या इंद्राने तो रथ दिला, तो बृहद्रथाने मिळवला; आणि बृहद्रथापासून तो रथ पुढे बर्हद्रथ राजाकडे गेला.
ततो हत्वा जरासंधं भीमस् तं रथम् उत्तमम् प्रददौ वासुदेवाय प्रीत्या कौरवनन्दनः
मग भीमाने जरासंधाचा वध केला आणि तो उत्तम रथ वासुदेवाला प्रेमाने दिला, कारण तो कौरवांचा आनंद होता.
सप्तद्वीपां ययातिस् तु जित्वा पृथ्वीं ससागराम् विभज्य पञ्चधा राज्यं पुत्राणां नाहुषस् तदा
ययातिने सात द्वीपांसह पृथ्वी जिंकली आणि ती राज्य पाच भागांत विभागून आपल्या पुत्रांना दिली, हे नाहुषकुळातील.
ययातिर् दिशि पूर्वस्यां यदुं ज्येष्ठं न्ययोजयत् मध्ये पुरुं च राजानम् अभ्यषिञ्चत् स नाहुषः
ययातिने आपल्या ज्येष्ठ पुत्र यदुला पूर्व दिशेला राज्य दिले आणि मध्यभागी पुरुला राजा म्हणून अभिषेक केला, हे नाहुषकुळातील.
दिशि दक्षिणपूर्वस्यां तुर्वसुं मतिमान् नृपः तैर् इयं पृथिवी सर्वा सप्तद्वीपा सपत्तना
दक्षिणपूर्व दिशेला बुद्धिमान राजाने तुर्वसुला बसवले; या सर्वांनी सात द्वीपांसह आणि नगरांसह ही पृथ्वी सांभाळली.
यथाप्रदेशम् अद्यापि धर्मेण प्रतिपाल्यते प्रजास् तेषां पुरस्तात् तु वक्ष्यामि मुनिसत्तमाः
आजही त्यांच्या वाट्याचे प्रदेश धर्माने सांभाळले जातात; त्यांच्या वंशाबद्दल मी पुढे सांगतो, हे श्रेष्ठ मुनीहो.
धनुर् न्यस्य पृषत्कांश् च पञ्चभिः पुरुषर्षभैः जरावान् अभवद् राजा भारम् आवेश्य बन्धुषु
आपले धनुष्य आणि बाण खाली ठेवून, पाच शूर पुरुषांसह, वृद्ध राजा आपली जबाबदारी नातेवाईकांकडे सोपवतो.
निक्षिप्तशस्त्रः पृथिवीं चचार पृथिवीपतिः प्रीतिमान् अभवद् राजा ययातिर् अपराजितः
शस्त्र खाली ठेवून पृथ्वीचा स्वामी पृथ्वीवर फिरू लागला; अपराजित राजा ययाति समाधानी झाला.
एवं विभज्य पृथिवीं ययातिर् यदुम् अब्रवीत् जरां मे प्रतिगृह्णीष्व पुत्र कृत्यान्तरेण वै
पृथ्वीचे असे विभाजन करून ययातिने यदुला सांगितले, 'माझ्या वृद्धत्वाचा भार तू घे, मुला, दुसऱ्या कामाच्या बदल्यात.'
तरुणस् तव रूपेण चरेयं पृथिवीम् इमाम् जरां त्वयि समाधाय तं यदुः प्रत्युवाच ह
'तुझ्या तारुण्याच्या रूपाने मी ही पृथ्वी फिरेन, आणि माझे वृद्धत्व तुझ्यावर ठेवीन.' असे म्हणून यदुने उत्तर दिले.
अनिर्दिष्टा मया भिक्षा ब्राह्मणस्य प्रतिश्रुता अनपाकृत्य तां राजन् न ग्रहीष्यामि ते जराम्
'मी एका ब्राह्मणाला आधीच काही मागणी कबूल केली आहे; ती पूर्ण न करता, राजन, मी तुझे वृद्धत्व स्वीकारणार नाही.'
जरायां बहवो दोषाः पानभोजनकारिताः तस्माज् जरां न ते राजन् ग्रहीतुम् अहम् उत्सहे
'वृद्धत्वात अनेक दोष असतात, जे खाण्या-पिण्यामुळे होतात; म्हणून, राजन, मी तुझे वृद्धत्व स्वीकारू शकत नाही.'
सन्ति ते बहवः पुत्रा मत्तः प्रियतरा नृप प्रतिग्रहीतुं धर्मज्ञ पुत्रम् अन्यं वृणीष्व वै
'राजन, तुला माझ्यापेक्षा अधिक प्रिय असे अनेक पुत्र आहेत; धर्म जाणणाऱ्या, दुसऱ्या पुत्राची निवड कर.'
स एवम् उक्तो यदुना राजा कोपसमन्वितः उवाच वदतां श्रेष्ठो ययातिर् गर्हयन् सुतम्
यदुने असे बोलल्यावर राजा रागावला; वक्त्यांमध्ये श्रेष्ठ ययातिने आपल्या पुत्राला दोष देत बोलले.
क आश्रमस् तवान्यो ऽस्ति को वा धर्मो विधीयते माम् अनादृत्य दुर्बुद्धे यद् अहं तव देशिकः
'तुला दुसरा कोणता आश्रम आहे, किंवा तुला कोणता धर्म सांगितला आहे, जो तू मला दुर्लक्षित करतोस, मूर्खा, मी तुझा गुरु असताना?'
एवम् उक्त्वा यदुं विप्राः शशापैनं स मन्युमान् अराज्या ते प्रजा मूढ भवित्रीति न संशयः
असे यदुला सांगून, ब्राह्मणहो, रागाने त्याने शाप दिला, 'मूर्खा, तुझ्या प्रजेंवर तुझे राज्य राहणार नाही, यात शंका नाही.'
द्रुह्यं च तुर्वसुं चैवाप्य् अनुं च द्विजसत्तमाः एवम् एवाब्रवीद् राजा प्रत्याख्यातश् च तैर् अपि
द्रुह्य, तुर्वसु आणि अनु यांनाही, हे श्रेष्ठ द्विजांनो, राजाने तसेच सांगितले, पण त्यांनीही नकार दिला.
शशाप तान् अतिक्रुद्धो ययातिर् अपराजितः यथावत् कथितं सर्वं मयास्य द्विजसत्तमाः
अत्यंत रागावून अपराजित ययातिने त्यांना शाप दिला, जसे मी तुम्हाला सर्व सांगितले, हे श्रेष्ठ ब्राह्मणहो.
एवं शप्त्वा सुतान् सर्वांश् चतुरः पुरुपूर्वजान् तद् एव वचनं राजा पुरुम् अप्य् आह भो द्विजाः
अशा प्रकारे आपल्या चार मोठ्या पुत्रांना शाप देऊन, राजाने तेच शब्द पुरुलाही सांगितले, हे ब्राह्मणहो.
तरुणस् तव रूपेण चरेयं पृथिवीम् इमाम् जरां त्वयि समाधाय त्वं पुरो यदि मन्यसे
तुला मान्य असेल तर, मी तुझ्या तारुण्याच्या रूपात या पृथ्वीवर फिरेन; आणि माझं वार्धक्य तुझ्यावर ठेवीन.
स जरां प्रतिजग्राह पितुः पुरुः प्रतापवान् ययातिर् अपि रूपेण पुरोः पर्यचरन् महीम्
पुरूने आपल्या वडिलांचं वार्धक्य आनंदाने स्वीकारलं, आणि ययातीनं पुरूचं तारुण्य घेऊन पृथ्वीवर मुक्तपणे फिरला.
स मार्गमाणः कामानाम् अन्तं नृपतिसत्तमः विश्वाच्या सहितो रेमे वने चैत्ररथे प्रभुः
तो श्रेष्ठ राजा, इच्छा संपवण्यासाठी, विश्वाचीसोबत चैत्ररथ वनात आनंदाने रमला.
यदा च तृप्तः कामेषु भोगेषु च नराधिपः तदा पुरोः सकाशाद् वै स्वां जरां प्रत्यपद्यत
राजा जेव्हा भोग आणि सुखांनी तृप्त झाला, तेव्हा त्याने आपलं वार्धक्य पुन्हा पुरूकडे परत दिलं.
यत्र गाथा मुनिश्रेष्ठा गीताः किल ययातिना याभिः प्रत्याहरेत् कामान् सर्वशो ऽङ्गानि कूर्मवत्
मुनिश्रेष्ठा, तिथे ययातीनं अशा गाथा गायल्या, ज्यामुळे माणूस सर्व इच्छा कासवाप्रमाणे अंगात ओढून घेऊ शकतो.
न जातु कामः कामानाम् उपभोगेन शाम्यति हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते
इच्छा कधीच भोगांनी शांत होत नाही; जशी तुपाने वाढणारी आग, तशीच ती पुन्हा पुन्हा वाढते.
यत् पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः नालम् एकस्य तत् सर्वम् इति कृत्वा न मुह्यति
पृथ्वीवर असलेलं सर्व तांदूळ, ज्वारी, सोनं, जनावरे आणि स्त्रिया — हे सर्व मिळूनही, एकाच माणसासाठी पुरेसं होत नाही.
यदा भावं न कुरुते सर्वभूतेषु पापकम् कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा
जो माणूस कोणत्याही जीवावर मनाने, वाणीने किंवा कृतीने पाप करत नाही, तोच खरा ब्रह्मस्वरूप होतो.