कद्रूः कदाचित् सा प्राह पुत्राणां हितम् इच्छती आत्मनो भूतिम् इच्छन्ती विनतां खगमातरम्
एकदा कद्रूने, आपल्या मुलांचं भलं आणि स्वतःचं कल्याण इच्छून, पक्षीराजाची आई विनतेला बोलावलं.
पुत्रः सूर्यं नमस्कर्तुं तव यात्य् अनिवारितः अहो लोकत्रये ऽप्य् अस्मिन् धन्यासि बत दास्य् अपि
तुझा मुलगा कोणत्याही अडथळ्याशिवाय सूर्याला वंदन करायला जातो; अहो, तू दासी असूनही तिन्ही लोकांत धन्य आहेस.
स्वदुःखं गूहमाना सा कद्रूं प्राह सुविस्मिता
आपलं दुःख लपवत, आश्चर्यचकित झालेली विनता कद्रूला म्हणाली.
तव पुत्रास् तु किम् इति रविं द्रष्टुं न यान्ति च
पण तुझे मुलं सूर्याला पाहायला का जात नाहीत?
पुत्रान् मदीयान् सुभगे नय नागालयं प्रति समुद्रस्य समीपे तु तद् आस्ते शीतलं सरः
भाग्यवती, माझ्या मुलांना नागांच्या निवासस्थानी घेऊन जा. समुद्राच्या जवळ एक थंड सरोवर आहे, तिथे ते राहतात.
सुपर्णस् त्व् अवहन् नागान् कद्रूं च विनता तथा ततः प्रोवाच मुदिता वैनतेयस्य मातरम्
नंतर सुपर्णाने नाग, कद्रू आणि विनता यांना उचलून नेलं. त्यानंतर आनंदी झालेली कद्रू, विनतेच्या मुलाच्या आईला बोलली.
सुराणां नेतु निलयं गरुडो मत्सुतान् इति पुनः प्राह सर्पमाता गरुडं विनयान्वितम्
देवतांचा प्रमुख गरुडाला, सर्पांची आई नम्रपणे पुन्हा म्हणाली.
पुत्रा मे द्रष्टुम् इच्छन्ति हंसं त्रिजगतां गुरुम् नमस्कृत्वा ततः सूर्यम् एष्यन्ति निलयं मम हण्डे त्वं नय पुत्रान् मे सूर्यमण्डलम् अन्वहम्
माझ्या मुलांना तीनही जगाचा गुरु असलेल्या हंसाला भेटायचं आहे. नमस्कार करून ते सूर्याजवळ, म्हणजेच माझ्या निवासस्थानी, जातील. कृपया, रोज माझ्या मुलांना सूर्याच्या लोकात घेऊन जा.
सा वेपमाना विनता दीना कद्रूम् अभाषत
कंपणारी, दुःखी विनता कद्रूला म्हणाली.
नाहं क्षमा सर्पमातः पुत्रो मे नेष्यते सुतान् दृष्ट्वा दिनकरं देवं पुनर् एव प्रयान्तु ते
सर्पांची आई, मी हे करू शकत नाही; माझा मुलगा तुझ्या मुलांना नेणार नाही. त्यांनी सूर्यदेवाला पाहिल्यावर पुन्हा परत जावं.
विनता स्वसुतं प्राह विहगानाम् अधीश्वरम् नमस्कर्तुम् अथेच्छन्ति नागाः स्वामित्वम् आगताः
विनताने आपल्या मुलाला, पक्ष्यांचा अधिपती, सांगितलं: नागांना नमस्कार करायची इच्छा आहे, कारण त्यांनी स्वामित्व मिळवलं आहे.
भास्वन्तम् इत्य् उवाचेयं मां सर्पजननी हठात् तथेत्य् उक्त्वा स गरुडो माम् आरोहन्तु पन्नगाः
सर्पांची आई मला म्हणाली, 'आपल्याला तेजस्वी सूर्यापर्यंत ने.' गरुडाने 'तसं होऊ दे' असं म्हणून सर्पांना आपल्या अंगावर चढू दिलं.
तदारूढं सर्पसैन्यं गरुडं विहगाधिपम् शनैः शनैर् उपगमद् यत्र देवो दिवाकरः ते दह्यमानास् तीक्ष्णेन भानुतापेन विव्यथुः
तेव्हा सर्पांची फौज पक्ष्यांचा राजा गरुडावर चढली आणि हळूहळू जिथे सूर्यदेव आहेत तिथे गेली. सूर्याच्या प्रखर तापाने ते होरपळले आणि थरथर कापू लागले.
निवर्तस्व महाप्राज्ञ पतंगाय नमो नमः अलं सूर्यस्य सदनं दग्धाः सूर्यस्य तेजसा यामस् त्वया वा गरुड विहाय त्वाम् अथापि वा
महाज्ञानी, परत जा; सूर्यपक्ष्याला पुन्हा पुन्हा नमस्कार असो. सूर्याच्या निवासाची आता गरज नाही; आम्ही सूर्याच्या तेजाने जळून निघालो आहोत. आम्ही तुझ्यासोबत जाऊ, गरुडा, किंवा तुला सोडूनही जाऊ शकतो.
एवं नागैर् उच्यमान आदित्यं दर्शयामि वः इत्य् उक्त्वा गगनं शीघ्रं जगामादित्यसंमुखः
नागांनी असं म्हटल्यावर गरुड म्हणाला, 'मी तुम्हाला सूर्य दाखवतो.' असं म्हणून तो लगेच आकाशातून सूर्याच्या दिशेने गेला.
दग्धभोगा निपेतुस् ते द्वीपं तं वीरणं प्रति बहवः शतसाहस्राः पीडिता दग्धविग्रहाः
त्यांची शरीरे जळून गेली आणि ते सर्व वीराण बेटावर पडले; शेकडो हजारो सर्प जळून, वेदनांनी त्रस्त झाले.
पुत्राणाम् आर्तसंनादं पतितानां महीतले आश्वासितुं समायाता तान् सा कद्रूः सुविह्वला
माझ्या मुलांच्या वेदनायुक्त किंकाळ्या पृथ्वीवर पडल्यावर ऐकून, कद्रू फारच घाबरून त्यांना धीर द्यायला आली.
उवाच विनतां कद्रूस् तव पुत्रो ऽतिदुष्कृतम् कृतवान् अतिदुर्मेधा येषां शान्तिर् न विद्यते
कद्रूने विनतेला सांगितले: तुझ्या मुलाने फार मोठा अन्याय केला आहे, खूपच दुष्टपणा केला आहे, ज्यांना कधीच शांती मिळणार नाही.
नान्यथा कर्तुम् आयाति स्वामिवाक्यं फणीश्वरः स काश्यपो बृहत्तेजा यद्य् अत्र स्याद् अनामयम्
यापेक्षा वेगळं काही करता येत नाही; सर्पांचा स्वामी आपल्या मालकाचं ऐकतोच. जर तेजस्वी कश्यप इथे असते, तर काहीही वाईट घडलं नसतं.
भवेच् चैवं कथं शान्तिः पुत्राणां मम भामिनि कद्र्वास् तद् वचनं श्रुत्वा विनता ह्य् अतिभीतवत्
माझ्या मुलांना कशी शांती मिळेल, हे सांग, सुंदरिनी? कद्रूचं हे बोलणं ऐकून विनता फारच घाबरली.
पुत्रम् आह महात्मानं गरुडं विहगाधिपम्
तिने आपल्या महात्मा, पक्ष्यांचा राजा गरुड या मुलाला बोलावलं.
नेदं युक्ततरं पुत्र भूषणं विनयेन हि वर्तितुं युक्तम् इत्य् उक्तं वैपरीत्यं न युज्यते
हे पुत्रा, हे योग्य नाही; नेहमी नम्रतेने वागणं योग्य आहे, मिरवणं नाही. असं वागणं चूक आहे; उलटं वागणं शोभत नाही.
नामित्रेष्व् अपि कर्तव्यं सद्भिर् जिह्मं कदाचन श्रोत्रिये चान्त्यजे वापि समं चन्द्रः प्रकाशते
सज्जनांनी कधीच, अगदी शत्रूंशीही, कपट करू नये. शिकल्यानांनाही किंवा अगदी नीच माणसांनाही, चंद्र समान प्रकाश देतो.
कुर्वन्त्य् अनिष्टं कपटैस् त एव मम पुत्रक प्रसह्य कर्तुं ये साक्षाद् अशक्ताः पुरुषाधमाः
जे थेटपणे काही करू शकत नाहीत, तेच कपटाने वाईट कृत्य करतात, पुत्रा. जे दुर्बल, नीच माणसं आहेत, तेच जबरदस्तीने वागतात.
विनता च ततः प्राह कद्रूं तां सर्पमातरम्
मग विनता म्हणाली, 'कद्रू, सर्पांची आई!'
किं कृत्वा शान्तिर् अभ्येति पुत्राणां ते करोमि तत् जरया तु गृहीतास् ते वद शान्तिं करोमि तत्
तुझ्या मुलांना शांतता मिळावी म्हणून मी काय करावं? ते सांग, मी ते नक्की करीन. वयामुळे त्यांना त्रास होतोय, त्यांना शांतता मिळावी म्हणून मी काहीही करीन.
कद्रूर् अप्य् आह विनतां रसातलगतं पयः तेनाभिषेचितानां मे पुत्राणां शान्तिर् एष्यति
कद्रू म्हणाली, 'रसायातलातील पाणी माझ्या मुलांवर शिंपडलं तर त्यांना शांतता मिळेल.'
कद्र्वास् तद् वचनं श्रुत्वा रसातलगतं पयः क्षणेनैव समानीय नागांस् तान् अभ्यषेचयत् ततः प्रोवाच गरुडो मघवानं शतक्रतुम्
कद्रूचं बोलणं ऐकून विनता क्षणातच रसायातलातील पाणी घेऊन आली आणि त्या नागांवर शिंपडलं. त्यानंतर गरुडाने शतक्रीती असलेल्या मघवानाला सांगितलं.
मेघाश् चाप्य् अत्र वर्षन्तु त्रैलोक्यस्योपकारिणः
तीनही लोकांच्या भल्यासाठी इथे मेघांनी पाऊस पाडावा.
तथा ववर्ष पर्जन्यो नागानाम् अभवच् छिवम् रसातलभवं गाङ्गं नागसंजीवनं पयः
मग पर्जन्याने पाऊस पाडला आणि नागांना कल्याण मिळालं; रसायातलातून आलेलं गंगाजल नागांना पुन्हा जिवंत करणारं ठरलं.