पुराणस्मृतिवेदार्थधर्मशास्त्रार्थनिश्चये स्रष्टृत्वं जगताम् इष्टं तादृग्रूपा भविष्यथ
पुराण, स्मृती, वेद आणि धर्मशास्त्र यांचा अर्थ ठरवला की, जगाच्या सृष्टीकर्त्याची भूमिका हवी असते; तुम्हीही तशाच स्वरूपाचे व्हाल.
प्रजापतित्वं तेषां वै भविष्यति शनैः क्रमात् यदा ह्य् अधर्मो भविता वेदानां च पराभवः
ते हळूहळू प्रजापतीपद मिळवतील, जेव्हा अधर्म वाढेल आणि वेदांचा क्षय होईल.
वेदानां व्यसनं तेभ्यो भाविव्यासास् ततस् तु ते यदा यदा तु धर्मस्य ग्लानिर् वेदस्य दृश्यते
वेद संकटात असतील, तेव्हा त्यांच्यात भविष्यातील व्यास जन्म घेतील; जेव्हा जेव्हा धर्माचा किंवा वेदाचा क्षय दिसेल.
तदा तदा तु ते व्यासा भविष्यन्त्य् उपकारिणः तेषां यत् तपसः स्थानं गङ्गायास् तीरम् उत्तमम्
त्या त्या वेळी, ते व्यास सर्वांच्या उपकारासाठी कार्य करतील; त्यांची तपश्चर्या गंगेच्या उत्तम तीरावर होईल.
तत्र तत्र शिवो विष्णुर् अहम् आदित्य एव च अग्निर् आपः सर्वम् इति तत्र संनिहितं सदा
त्या ठिकाणी, शंकर, विष्णू, मी, आदित्य, अग्नी आणि पाणी—हे सर्व नेहमी तिथे प्रत्येक रूपात उपस्थित असतात.
नैतेभ्यः पावनं किंचिन् नैतेभ्यस् त्व् अधिकं क्वचित् तत्तदाकारतां प्राप्तं परं ब्रह्मैव केवलम्
यांच्यापेक्षा पवित्र काहीच नाही, आणि यांच्यापेक्षा श्रेष्ठही काहीच नाही; ही रूपं प्राप्त केल्यावर, तेच एक परब्रह्म असतं.
सर्वात्मकः शिवो व्यापी सर्वभावस्वरूपधृक् विशेषतस् तत्र तीर्थे सर्वप्राण्यनुकम्पया
शिव हा सर्वांचा आत्मा, सर्वत्र व्यापलेला, सर्व भावांचा आधार आहे; विशेषतः त्या तीर्थस्थळी तो सर्व प्राण्यांवर दया म्हणून वास करतो.
सर्वैर् देवैर् अनुवृतस् तदनुग्रहकारकः धर्मव्यासास् तु ते ज्ञेया वेदव्यासास् तथैव च
सर्व देव त्याच्या मागे असतात, तो तिथे कृपा करतो; त्यांना धर्मव्यास आणि वेदव्यास असं ओळखावं.
तेषां तीर्थं तेन नाम्ना व्यपदिष्टं जगत्त्रये पापपङ्कक्षालनाम्भो मोहध्वान्तमदापहम् सर्वसिद्धिप्रदं पुंसां व्यासतीर्थम् अनुत्तमम्
त्या पवित्र ठिकाणाला त्या नावाने तिन्ही लोकांत ओळख मिळाली. त्या तीर्थाचं पाणी पापाचं डाग धुवून टाकतं, मोह आणि अहंकाराचं अंधार दूर करतं, आणि सर्व मनुष्यांना सर्व सिद्धी प्राप्त करून देतं. हे व्यासतीर्थ अतुलनीय आहे.
वञ्जरासंगमं नाम तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् ऋषिभिः सेवितं नित्यं सिद्धै राजर्षिभिस् तथा
वञ्जरासंगम नावाचं एक तीर्थ आहे, जे तिन्ही लोकांत प्रसिद्ध आहे. तिथे ऋषी, सिद्ध आणि राजर्षी नेहमी सेवा करतात.
दासत्वम् अगमत् पूर्वं नागानां गरुडः खगः मातृदास्यात् तदा दुःखपरिसंतप्तमानसः कदाचिच् चिन्तयाम् आस रहः स्थित्वा विनिश्वसन्
पूर्वी गरुड राजाला नागांची सेवा करावी लागली होती. आईची सेवा करताना त्याच्या मनात खूप दुःख होत होतं. कधी कधी तो एकांतात बसून खोल श्वास घेत विचार करत असे.
त एव धन्या लोके ऽस्मिन् कृतपुण्यास् त एव हि नान्यसेवा कृता यैस् तु न येषां व्यसनागमः
या जगात खरंच तेच धन्य आहेत ज्यांनी पुण्य केलं आहे. ज्यांच्यावर दुसऱ्याची सत्ता आलेली नाही, आणि ज्यांना दुसऱ्याची सेवा करावी लागली नाही, तेच खरे भाग्यवान आहेत.
सुखं तिष्ठन्ति गायन्ति स्वपन्ति च हसन्ति च स्वदेहप्रभवो धन्या धिग् धिग् अन्यवशे स्थितान्
स्वतःच्या कष्टावर जगणारे लोक सुखात राहतात, गातात, झोपतात आणि हसतात. असे लोक खरोखर धन्य आहेत. पण जे दुसऱ्याच्या अधीन राहतात, त्यांचं जीवन लाजिरवाणं आहे.
इति चिन्तासमाविष्टो जननीम् एत्य दुःखितः पर्यपृच्छद् अमेयात्मा वैनतेयो ऽथ मातरम्
अशा विचारांनी ग्रासलेला, अमाप मनाचा आणि दुःखी असलेला विनतेय आपल्या आईजवळ गेला आणि तिला विचारू लागला.
कस्यापराधान् मातस् त्वं पितुर् वा मम वान्यतः दासीत्वम् आप्ता वद तत्कारणं मम पृच्छतः
आई, तुझ्या, वडिलांच्या की माझ्या कुणाच्या चुकीमुळे तुला दासीचं जीवन मिळालं? मी विचारतोय, खरं कारण सांग.
साब्रवीत् पुत्रम् आत्मीयम् अरुणस्यानुजं प्रियम्
ती आपल्या प्रिय अरुणाच्या लहान भावाला, म्हणजे स्वतःच्या मुलाला, बोलू लागली.
नैव कस्यापराधो ऽस्ति स्वापराधो मयोदितः यस्या वाक्यं विपर्येति सा दासी स्यान् मयोदितम्
कुणाचाही दोष नाही; मी स्वतःच माझी चूक कबूल केली आहे. जिचं वचन फेटाळलं जातं, ती दासी होते—हे मी सांगितलं.
कद्रूश् चापि तथैवाहं सा मया संयुता ययौ कद्र्वा ममाभवद् वादश् छद्मनाहं तया जिता
मी आणि कद्रू दोघींमध्ये एक पैज लागली होती. तिच्या कपटामुळे मी हरले, आणि त्यामुळे कद्रू माझी मालकीण झाली.
विधिर् हि बलवांस् तात कां कां चेष्टां न चेष्टते एवं दासीत्वम् अगमं कद्र्वाः कश्यपनन्दन यदा दासी तु जाताहं दासो ऽभूस् त्वं द्विजन्मज
माझ्या मुला, विधी फार बलवान असतो—तो काय करणार नाही? अशा रीतीने मी कद्रूची दासी झाले, कश्यपपुत्रा. मी दासी झाले, तेव्हा तूही दास झालास, द्विजन्मा.
तूष्णीं तदा बभूवासौ गरुडो ऽतीव दुःखितः न किंचिद् ऊचे जननीं चिन्तयन् भवितव्यताम्
तेव्हा गरुड फार दुःखी झाला आणि गप्प बसला. त्याने आईला काहीच बोललं नाही, फक्त भवितव्याचा विचार करत राहिला.
कद्रूः कदाचित् सा प्राह पुत्राणां हितम् इच्छती आत्मनो भूतिम् इच्छन्ती विनतां खगमातरम्
एकदा कद्रूने, आपल्या मुलांचं भलं आणि स्वतःचं कल्याण इच्छून, पक्षीराजाची आई विनतेला बोलावलं.
पुत्रः सूर्यं नमस्कर्तुं तव यात्य् अनिवारितः अहो लोकत्रये ऽप्य् अस्मिन् धन्यासि बत दास्य् अपि
तुझा मुलगा कोणत्याही अडथळ्याशिवाय सूर्याला वंदन करायला जातो; अहो, तू दासी असूनही तिन्ही लोकांत धन्य आहेस.
स्वदुःखं गूहमाना सा कद्रूं प्राह सुविस्मिता
आपलं दुःख लपवत, आश्चर्यचकित झालेली विनता कद्रूला म्हणाली.
तव पुत्रास् तु किम् इति रविं द्रष्टुं न यान्ति च
पण तुझे मुलं सूर्याला पाहायला का जात नाहीत?
पुत्रान् मदीयान् सुभगे नय नागालयं प्रति समुद्रस्य समीपे तु तद् आस्ते शीतलं सरः
भाग्यवती, माझ्या मुलांना नागांच्या निवासस्थानी घेऊन जा. समुद्राच्या जवळ एक थंड सरोवर आहे, तिथे ते राहतात.
सुपर्णस् त्व् अवहन् नागान् कद्रूं च विनता तथा ततः प्रोवाच मुदिता वैनतेयस्य मातरम्
नंतर सुपर्णाने नाग, कद्रू आणि विनता यांना उचलून नेलं. त्यानंतर आनंदी झालेली कद्रू, विनतेच्या मुलाच्या आईला बोलली.
सुराणां नेतु निलयं गरुडो मत्सुतान् इति पुनः प्राह सर्पमाता गरुडं विनयान्वितम्
देवतांचा प्रमुख गरुडाला, सर्पांची आई नम्रपणे पुन्हा म्हणाली.
पुत्रा मे द्रष्टुम् इच्छन्ति हंसं त्रिजगतां गुरुम् नमस्कृत्वा ततः सूर्यम् एष्यन्ति निलयं मम हण्डे त्वं नय पुत्रान् मे सूर्यमण्डलम् अन्वहम्
माझ्या मुलांना तीनही जगाचा गुरु असलेल्या हंसाला भेटायचं आहे. नमस्कार करून ते सूर्याजवळ, म्हणजेच माझ्या निवासस्थानी, जातील. कृपया, रोज माझ्या मुलांना सूर्याच्या लोकात घेऊन जा.
सा वेपमाना विनता दीना कद्रूम् अभाषत
कंपणारी, दुःखी विनता कद्रूला म्हणाली.
नाहं क्षमा सर्पमातः पुत्रो मे नेष्यते सुतान् दृष्ट्वा दिनकरं देवं पुनर् एव प्रयान्तु ते
सर्पांची आई, मी हे करू शकत नाही; माझा मुलगा तुझ्या मुलांना नेणार नाही. त्यांनी सूर्यदेवाला पाहिल्यावर पुन्हा परत जावं.