तस्य होताभवत् त्व् अग्निर् हव्यवाहन एव च एवं सत्त्रे तु संपूर्ण इष्टिं माहेश्वरीं पुनः
त्यांच्यासाठी अग्नी हौतार झाला आणि हव्य वाहणारा झाला. त्या यज्ञात त्यांनी पुन्हा महेश्वर याग पूर्ण केला.
कृत्वैश्वर्यम् अगाद् विप्रः सर्वत्र गतिम् एव च इन्द्रस्य भवनं रम्यं स्वर्गलोकं रसातलम्
यज्ञ करून त्या विप्राने ऐश्वर्य मिळवले आणि सर्वत्र जाण्याची शक्ती मिळवली—इंद्राचे रम्य भवन, स्वर्गलोक आणि पाताळ देखील.
स्वेच्छया याति विप्रेन्द्रः प्रभावात् तपसः शुभात् स कदाचिद् दिवं गत्वा इन्द्रलोकम् अगात् पुनः
स्वेच्छेने, तपश्चर्येच्या पुण्यामुळे, तो श्रेष्ठ ब्राह्मण कधी कधी स्वर्गात जात असे आणि पुन्हा इंद्रलोकात पोहोचत असे.
तत्रापश्यत् सहस्राक्षं सुरैः परिवृतं शुभैः स्तूयमानं सिद्धसाध्यैः प्रेक्षन्तं नृत्यम् उत्तमम् शृण्वानं मधुरं गीतम् अप्सरोभिश् च वीजितम्
तेथे त्याने हजार डोळ्यांचा इंद्र पाहिला, सुंदर देवांनी वेढलेला, सिद्ध आणि साध्य देवांनी स्तुती केली जात असलेला, उत्तम नृत्य पाहणारा, मधुर गीते ऐकणारा आणि अप्सरांनी पंखा घालणारा.
उपोपविष्टैः सुरनायकैस् तैः संपूज्यमानं महदासनस्थम् जयन्तम् अङ्के विनिधाय सूनुं शच्या युतं प्राप्तरतिं महिष्ठम्
त्याने पाहिले की, देवांचे प्रमुख तिथे बसलेले आहेत आणि ते इंद्राचे मोठ्या सन्मानाने पूजन करत आहेत. इंद्र मोठ्या आसनावर बसला आहे, त्याचा मुलगा जयंत त्याच्या मांडीवर आहे, शची सोबत आहे आणि तो अत्यंत आनंदात आहे.
सतां शरण्यं वरदं महेन्द्रं समीक्ष्य विप्राधिपतिर् महात्मा विमोहितो ऽसौ मुनिर् इन्द्रलक्ष्म्या समीहयाम् आस तद् इन्द्रराज्यम्
सज्जनांचे आश्रयस्थान आणि वर देणारा महेंद्र पाहून, तो महान आत्मा ब्राह्मणांचा प्रमुख इंद्राच्या तेजाने चकित झाला आणि त्याला इंद्रपदाची इच्छा निर्माण झाली.
संपूजितो देवगणैर् यथावत् स्वम् आश्रमं वै पुनर् आजगाम समीक्ष्य तां शक्रपुरीं सुरम्यां रत्नैर् युतां पुण्यगुणैः सुपूर्णाम्
देवतांच्या समूहांनी योग्य प्रकारे सन्मान केला आणि मग त्याने ती सुंदर, रत्नांनी भरलेली, पुण्यगुणांनी परिपूर्ण अशी शक्राची पुरी पाहून पुन्हा आपल्या आश्रमात परतला.
स्वम् आश्रमं निष्प्रभहेमवर्ज्यं समीक्ष्य विप्रो विरमं जगाम समीहमानः सुरराज्यम् आशु प्रियां तदोवाच महात्रिपुत्रः
आपला आश्रम तेज आणि सोन्याविना फिका वाटू लागला. त्यामुळे तो ब्राह्मण उदास झाला, देवांचे राज्य मिळवण्याची तीव्र इच्छा त्याला झाली आणि मग महात्रिपुत्राने आपल्या प्रियेला सांगितले.
भोक्तुं न शक्तो ऽस्मि फलानि मूलान्य् अनुत्तमान्य् अप्य् अतिसंस्कृतानि स्मृत्वामृतं पुण्यतमं च तत्र भक्ष्यं च भोज्यं च वरासनानि
आता मला उत्तम फळे आणि मुळे, अगदी छान तयार केलेली असली तरी, खायला आवडत नाहीत. कारण तिथे मिळणारे अमृत, पुण्यवान अन्न, चविष्ट पदार्थ आणि सुंदर आसने आठवली की मन इथे लागत नाही.
इच्छेयम् इन्द्रत्वम् अहं महात्मन् कुरुष्व शीघ्रं पदम् ऐन्द्रम् अत्र ब्रूषे ऽन्यथा चेन् मदुदीरितं त्वं भस्मीकरोम्य् एव न संशयो ऽत्र
मला इंद्रपद हवे आहे, हे महात्मा! लवकरच मला इथे इंद्रपद दे. मी सांगितले त्याप्रमाणे न केल्यास, मी तुला नक्कीच राख करून टाकीन—यात शंका नाही.
तदत्रिवाक्यात् त्वरितः प्रजानां स्रष्टा विभुर् विश्वकर्मा तदैव चकार मेरुं च पुरीं सुराणां कल्पद्रुमान् कल्पलतां च धेनुम्
मग अत्रीच्या वचनावर, विश्वकर्मा या सर्वांचा सर्जक, लगेचच मेरू पर्वत, देवांची पुरी, कल्पवृक्ष, कल्पलता आणि कामधेनू निर्माण केली.
चकार वज्रादिविभूषितानि गृहाणि शुभ्राण्य् अतिचित्रितानि चकार सर्वावयवानवद्यां शचीं स्मरस्येव विहारशालाम्
त्याने वज्र आणि इतर रत्नांनी सजवलेली, अत्यंत सुंदर अशी घरे बनवली; सर्व अंगांनी निर्दोष अशी शची निर्माण केली आणि कामदेवाच्या रमणगृहासारखी एक विहारशाळा उभारली.
सभां सुधर्माणम् अहो क्षणेन तथा चकाराप्सरसो मनोज्ञाः चकार चोच्चैःश्रवसं गजं च वज्रादि चास्त्राणि सुरान् अशेषान्
त्याने क्षणातच सुधर्मा सभा, मनोहारी अप्सरा, उच्चैःश्रवा हत्ती, वज्रासारखी अस्त्रे आणि सर्व देवतांना निर्माण केले.
निवार्यमाणः प्रिययात्रिपुत्रः शचीसमाम् आत्मवधूं चकार तदात्रिपुत्रो ऽत्रिमुखैः समेतो वज्रादिरूपं च चकार चास्त्रम्
आपल्या प्रियेकडून रोखले गेले तरी अत्रीपुत्राने शचीसमान पत्नी निर्माण केली; मग अत्रीच्या मुखांनी एकत्र येऊन वज्र आणि इतर अस्त्रे तयार केली.
नृत्यादि गीतादि च सर्वम् एव चकार शक्रस्य पुरे च दृष्टम् तत् सर्वम् आसाद्य तदा मुनीन्द्रः प्रहृष्टचेताः सुतरां बभूव
इंद्राच्या पुरीत जसे नृत्य आणि गीते पाहिली, तसे सर्व काही त्याने निर्माण केले. हे सर्व मिळाल्यावर तो ऋषीप्रमुख मनापासून अत्यंत आनंदी झाला.
आपातरम्येष्व् अपि कस्य नाम भवत्य् अपेक्षा नहि गोचरेषु श्रुत्वा च दैत्या दनुजाः समेता रक्षांसि कोपेन युतानि सद्यः
अशा अत्यंत रम्य ठिकाणी कोणाला काहीचीही इच्छा राहील का? दिसणाऱ्या गोष्टींचीही नाही. पण हे ऐकून, दैत्य, दानव आणि राक्षस एकत्र आले आणि रागाने भरून त्वरित—
स्वर्गं परित्यज्य कुतो हरिर् भुवं समागतो न्व् एष मिथः सुखाय तस्माद् वयं याम इतो नु योद्धुं वृत्रस्य हन्तारम् अदीर्घसत्त्रम्
स्वर्ग सोडून हा हरि पृथ्वीवर का आला? परस्पर सुखासाठी का? म्हणून चला, आपण इथून जाऊन वज्रधारी, वृत्राचा संहार करणाऱ्या, ज्याचे यज्ञ अल्प होते, त्याच्याशी युद्ध करूया.
ततः समागत्य तदात्रिपुत्रं संवेष्टयाम् आसुर् अथासुरास् ते संवेष्टयित्वा पुरम् अत्रिपुत्र कृतं तथा चेन्द्रपुराभिधानम्
मग त्या असुरांनी अत्रीपुत्राला वेढले आणि अत्रीपुत्राने तयार केलेली पुरीही वेढली. त्या पुरीला त्यांनी इंद्रपुरी असे नाव दिले.
यो जात एव प्रथमो मनस्वान् देवो देवान् क्रतुना पर्यभूषत् यस्य शुष्माद् रोदसी अभ्यसेतां नृम्णस्य मह्ना स जनास इन्द्रः
जो प्रथम जन्मला, मनाने दृढ, यज्ञाने देवांनाही मागे टाकणारा, ज्याच्या सामर्थ्याने आकाश आणि पृथ्वी टिकून आहेत, ज्याच्या पराक्रमामुळे तो लोकांत इंद्र म्हणून ओळखला जातो.
नाहं हरिर् नैव शची मदीया नेयं पुरी नैव वनं तद् ऐन्द्रम् स एव चेन्द्रो वृत्रहन्ता स वज्री सहस्राक्षो गोत्रभिद् वज्रबाहुः
मी हरि नाही, शची माझी पत्नी नाही, ही पुरी किंवा वन इंद्राचे नाही. तोच खरा इंद्र—वृत्राचा संहार करणारा, वज्रधारी, हजार डोळ्यांचा, शत्रूंचा भेद करणारा, वज्रासारखे भुज असलेला.
अहं तु विप्रो वेदविद् ब्रह्मवृन्दैः समाविष्टो गौतमीतीरसंस्थः यत्रायत्यां नाद्य वा सौख्यहेतुस् तच् चाकार्षं कर्म दुर्दैवयोगात्
मी वेद जाणणारा ब्राह्मण असून, ब्राह्मणांच्या सभेत वावरत होतो आणि गौतमीच्या काठी राहत होतो. तिथे, सुखासाठी, भविष्यात किंवा आज, मी जे कर्म केलं ते दुर्दैवामुळेच केलं.
संहरस्वेदम् आत्रेय यद् इन्द्रस्य विडम्बनम् क्षेमस् ते भविता सत्यं नान्यथा मुनिसत्तम
आत्रेय, तू इंद्राचा घाम दूर केला, तो फक्त नक्कल होती. ऋषिश्रेष्ठा, तुझं कल्याण नक्कीच होईल, यात शंका नाही.
तदात्रेयो ऽब्रवीद् वाक्यं यथा वक्ष्यन्ति माम् इह करोम्य् एव महाभागाः सत्येनाग्निं समालभे
मग आत्रेय म्हणाला, 'इथे तुम्ही माझ्याबद्दल जे सांगाल, ते मी नक्की करीन, हे महाभागांनो. सत्याच्या साक्षीने मी अग्नीला साक्षी धरतो.'
एवम् उक्त्वा स दैतेयांस् त्वष्टारं पुनर् अब्रवीत्
असं म्हणून त्याने दैत्यांना संबोधलं आणि पुन्हा त्वष्ट्यालाही बोलला.
यत् कृतं त्व् अत्र मत्प्रीत्याऐ ऐन्द्रं त्वष्टः पदं त्वया संहरस्व पुनः शीघ्रं रक्ष मां ब्राह्मणं मुनिम्
त्वष्ट्या, तू माझ्या प्रेमापोटी इथे इंद्रपद दिलंस, ते आता लवकर परत घे आणि मला, या ब्राह्मण ऋषिला, वाचव.
पुनर् देहि पदं मह्यम् आश्रमं मृगपक्षिणः वृक्षांश् च वारि यत्रासीन् न मे दिव्यैः प्रयोजनम् सर्वम् अक्रमम् आयातं न सुखाय मनीषिणाम्
माझं पूर्वीचं आश्रम, तिथले हरिण, पक्षी, झाडं आणि पाणी, हे सगळं मला पुन्हा मिळू दे. मला या दैवी गोष्टींची गरज नाही. जे काही विपरीत घडलं, त्यात शहाण्यांना सुख नाही.
तथेत्य् उक्त्वा प्रजानाथस् त्वष्टा संहृतवांस् तदा दैत्याश् च जग्मुः स्वस्थानं कृत्वा देशम् अकण्टकम्
'तसं होवो' असं म्हणून सृष्टीचे अधिपती त्वष्ट्याने ते वर मागे घेतलं. दैत्यांनीही आपापल्या जागी परत जाऊन देश निर्भय केला.
त्वष्टा चापि ययौ स्थानं स्वकं संप्रहसन्न् इव आत्रेयो ऽपि तदा शिष्यैः संवृतः सह भार्यया
त्वष्ट्याही हसत हसत आपल्या स्थानी गेला. आत्रेय आपल्या शिष्यांसह आणि पत्नीबरोबर तिथेच राहिला.
गौतमीतीरम् आश्रित्य तपोनिष्ठो ऽखिलैर् वृतः वर्तमाने महायज्ञे लज्जितो वाक्यम् अब्रवीत्
गौतमीच्या काठी, तपश्चर्येला समर्पित होऊन, सर्वांच्या वेढ्यात, मोठा यज्ञ सुरू असताना, तो लाजून म्हणाला—
अहो मोहस्य महिमा ममापि भ्रान्तचित्तता किं महेन्द्रपदं लब्धं किं मयात्र पुरा कृतम्
अरे, मोहाचं हे सामर्थ्य! माझं मनही भरकटलं. मला महेंद्रपद मिळवून काय उपयोग? मी आधी काय केलं?