दृष्ट्वाब्रवीत् सुतं राजा आशीर्भिर् अभिनन्द्य च
हे पाहून राजाने आपल्या मुलाला आशीर्वाद देत प्रेमाने स्वागत केले आणि त्याच्याशी बोलला.
कृतकृत्यो ऽसि भद्रं ते तारितो ऽहं त्वयानघ धन्यः स पुत्रो लोके ऽस्मिन् पितॄणां यस् तु तारकः
तू आपले कर्तव्य पूर्ण केलेस; तुला शुभेच्छा असो. पापरहित मुला, तुझ्यामुळे मी तारलो गेलो. या जगात तोच पुत्र धन्य असतो, जो आपल्या पित्यांना तारतो.
ततः सुरगणाः प्रोचुर् देवानां कार्यसिद्धये रामं च पुरुषश्रेष्ठं गच्छ तात यथासुखम् ततस् तद्वचनं श्रुत्वा रामस् तान् अब्रवीत् सुरान्
मग देवांच्या कार्यसिद्धीसाठी सर्व देवांनी सांगितले, 'पुरुषश्रेष्ठ राम, तु हवे तसे जा.' हे शब्द ऐकून रामाने त्या देवांना उत्तर दिले.
गुरौ पितरि मे देवाः किं कृत्यम् अवशिष्यते
'माझ्या गुरू आणि पित्याबरोबर अजून कोणते कर्तव्य बाकी आहे, हे देवहो?'
नदी न गङ्गया तुल्या न त्वया सदृशः सुतः न शिवेन समो देवो न तारेण समो मनुः
गंगा नदीसारखी दुसरी कोणतीही नदी नाही; तुझ्यासारखा दुसरा मुलगा नाही; शिवासारखा दुसरा देव नाही; आणि तारकासारखा दुसरा मनुष्य नाही.
त्वया राम गुरूणां च कार्यं सर्वम् अनुष्ठितम् तारिताः पितरो राम त्वया पुत्रेण मानद गच्छन्तु सर्वे स्वस्थानं त्वं च गच्छ यथासुखम्
राम, तुझ्यामुळे सर्व गुरूंची कर्तव्ये पूर्ण झाली आहेत; तुझ्या हातून पितरांचे तारण झाले आहे. आता सर्वजण आपल्या जागी जावोत, आणि तुही हवे तसे जा.
तद् देववचनाद् धृष्टः सीतया लक्ष्मणाग्रजः तद् दृष्ट्वा गङ्गामाहात्म्यं विस्मितो वाक्यम् अब्रवीत्
देवांचे वचन ऐकून धाडस आलेल्या लक्ष्मणाचा मोठा भाऊ राम, सीतेसह गंगेचे माहात्म्य पाहून आश्चर्यचकित झाला आणि म्हणाला—
अहो गङ्गाप्रभावो ऽयं त्रैलोक्ये नोपमीयते वयं धन्या यतो गङ्गा दृष्टास्माभिस् त्रिपावनी
अहो, गंगेचे सामर्थ्य किती मोठे आहे! त्रैलोक्यात त्यासारखे काहीच नाही. आम्ही धन्य आहोत, कारण आम्ही त्रैलोक्याला पावन करणारी गंगा पाहिली.
हर्षेण महता युक्तो देवं स्थाप्य महेश्वरम् तं षोडशभिर् ईशानम् उपचारैः प्रयत्नतः
मोठ्या आनंदाने भरून, त्याने महेश्वराची स्थापना केली आणि त्या प्रभूची सोळा उपचारांनी अत्यंत भक्तीने पूजा केली.
संपूज्यावरणैर् युक्तं षट्त्रिंशत्कलम् ईश्वरम् कृताञ्जलिपुटो भूत्वा रामस् तुष्टाव शंकरम्
रामााने सर्व अलंकारांनी सुशोभित आणि छत्तीस कलांनी युक्त अशा ईश्वराची पूजा केली आणि हात जोडून शंकराची स्तुती केली.
नमामि शंभुं पुरुषं पुराणं नमामि सर्वज्ञम् अपारभावम् नमामि रुद्रं प्रभुम् अक्षयं तं नमामि शर्वं शिरसा नमामि
मी शंभू या प्राचीन पुरुषाला वंदन करतो; मी सर्वज्ञ, अपार स्वरूप असलेल्या प्रभूला वंदन करतो. मी रुद्र या अक्षय प्रभूला वंदन करतो; मी शर्वाला डोक्याने वंदन करतो.
नमामि देवं परम् अव्ययं तम् उमापतिं लोकगुरुं नमामि नमामि दारिद्र्यविदारणं तं नमामि रोगापहरं नमामि
मी परम, अविनाशी देवाला वंदन करतो, उमापती, लोकांचा गुरु याला वंदन करतो. मी दारिद्र्य दूर करणाऱ्या, रोग दूर करणाऱ्या त्या देवाला वंदन करतो.
नमामि कल्याणम् अचिन्त्यरूपं नमामि विश्वोद्भवबीजरूपम् नमामि विश्वस्थितिकारणं तं नमामि संहारकरं नमामि
मी कल्याणमूर्ती, अगम्य रूप असलेल्या त्या देवाला वंदन करतो; विश्वाच्या उत्पत्तीचे बीज असलेल्या त्याला वंदन करतो. विश्वाच्या स्थितीचे कारण असलेल्या, संहार करणाऱ्या त्या प्रभूला मी वंदन करतो.
नमामि गौरीप्रियम् अव्ययं तं नमामि नित्यं क्षरम् अक्षरं तम् नमामि चिद्रूपम् अमेयभावं त्रिलोचनं तं शिरसा नमामि
मी गौरीचे प्रिय, अविनाशी त्या देवाला वंदन करतो; मी नेहमीच नित्य, क्षर आणि अक्षर या रूपातील त्याला वंदन करतो. मी चैतन्यस्वरूप, अमाप स्वरूप, त्रिनेत्री त्या प्रभूला डोक्याने वंदन करतो.
नमामि कारुण्यकरं भवस्य भयंकरं वापि सदा नमामि नमामि दातारम् अभीप्सितानां नमामि सोमेशम् उमेशम् आदौ
मी करुणामूर्ती, भवरुप भय आणणाऱ्या त्या देवाला नेहमी वंदन करतो. मी इच्छित वस्तू देणाऱ्या, सोमेश, उमेश या आद्य देवाला वंदन करतो.
नमामि वेदत्रयलोचनं तं नमामि मूर्तित्रयवर्जितं तम् नमामि पुण्यं सदसद्व्यतीतं नमामि तं पापहरं नमामि
मी त्रिवेदांचे नेत्र असलेल्या त्या देवाला वंदन करतो; मी त्रिमूर्तींपलीकडील त्याला वंदन करतो. मी पुण्यस्वरूप, सत्-असत् यापलीकडील, पापहारी त्या प्रभूला वंदन करतो.
नमामि विश्वस्य हिते रतं तं नमामि रूपाणि बहूनि धत्ते यो विश्वगोप्ता सदसत्प्रणेता नमामि तं विश्वपतिं नमामि
जो विश्वाच्या कल्याणात आनंद मानतो, अनेक रूपे धारण करतो, सर्वांचा रक्षणकर्ता आहे, सृष्टी आणि असृष्टीचा मूळ आहे, त्या विश्वपतीला मी वंदन करतो.
यज्ञेश्वरं संप्रति हव्यकव्यं तथा गतिं लोकसदाशिवो यः आराधितो यश् च ददाति सर्वं नमामि दानप्रियम् इष्टदेवम्
जो यज्ञांचा स्वामी आहे, देव-पूर्वजांना अर्पण केलेल्या हव्या-कव्यांचा स्वीकार करणारा आहे, सर्व जगांचा मंगल शिव आहे, जो पूजिला जातो आणि सर्व काही देतो, त्या दानप्रिय, प्रिय दैवताला मी वंदन करतो.
नमामि सोमेश्वरम् अस्वतन्त्रम् उमापतिं तं विजयं नमामि नमामि विघ्नेश्वरनन्दिनाथं पुत्रप्रियं तं शिरसा नमामि
सुमेच्या स्वामी, स्वतःवर स्वतंत्र नसलेला, विजयी उमा-पती, विघ्नांचा स्वामी, नंदिनाथ, आपल्या पुत्रावर प्रेम करणारा, त्याला मी डोक्याने वंदन करतो.
नमामि देवं भवदुःखशोक विनाशनं चन्द्रधरं नमामि नमामि गङ्गाधरम् ईशम् ईड्यम् उमाधवं देववरं नमामि
जो देव जन्मदुःख व शोक नष्ट करतो, चंद्र धारण करणारा आहे, गंगा धारण करणारा, स्तुतीस पात्र असलेला, उमा-पती, देवांत श्रेष्ठ, त्या ईश्वराला मी वंदन करतो.
नमाम्य् अजादीशपुरंदरादि सुरासुरैर् अर्चितपादपद्मम् नमामि देवीमुखवादनानाम् ईक्षार्थम् अक्षित्रितयं य ऐच्छत्
ज्याचे चरणकमल इंद्र व इतर देव-दानव पूजतात, ज्याने देवींच्या मुखांचे दर्शन मिळावे म्हणून तीन अविनाशी डोळ्यांची इच्छा केली, त्या प्रभूला मी वंदन करतो.
पञ्चामृतैर् गन्धसुधूपदीपैर् विचित्रपुष्पैर् विविधैश् च मन्त्रैः अन्नप्रकारैः सकलोपचारैः संपूजितं सोमम् अहं नमामि
पंचामृत, सुगंधी लेप, धूप, दिवे, सुंदर फुले, विविध मंत्र, अन्नप्रकार आणि सर्व उपचारांनी ज्याची पूजा केली जाते, त्या सोमाला मी वंदन करतो.
ततः स भगवान् आह रामं शंभुः सलक्ष्मणम् वरान् वृणीष्व भद्रं ते रामः प्राह वृषध्वजम्
त्यावेळी भगवंत शंभू लक्ष्मणासह रामाला म्हणाले, 'तू इच्छित असलेले वर माग, तुझे कल्याण होवो.' रामाने वृषध्वजाला उत्तर दिले.
स्तोत्रेणानेन ये भक्त्या तोष्यन्ति त्वां सुरोत्तम तेषां सर्वाणि कार्याणि सिद्धिं यान्तु महेश्वर
हे महादेव, जे भक्तीने या स्तोत्राने तुला संतुष्ट करतात, त्यांच्या सर्व कामांना यश लाभो.
येषां च पितरः शंभो पतिता नरकार्णवे तेषां पिण्डादिदानेन पूता यान्तु त्रिविष्टपम्
हे शंभू, ज्यांच्या पितरांनी नरकाच्या समुद्रात पडले आहे, त्यांच्या पिंडदानाने ते शुद्ध होवोत आणि स्वर्गात जावोत.
जन्मप्रभृति पापानि मनोवाक्कायिकं त्व् अघम् अत्र तु स्नानमात्रेण तत् सद्यो नाशम् आप्नुयात्
जन्मापासून मन, वाणी आणि शरीराने जे पाप केले असतील, येथे केवळ स्नानाने ते सर्व क्षणात नष्ट होतात.
अत्र ये भक्तितः शंभो ददत्य् अर्थिभ्य अण्व् अपि सर्वं तद् अक्षयं शंभो दातॄणां फलकृद् भवेत्
हे शंभू, येथे भक्तीने गरजूला अगदी लहान गोष्ट दिली तरी, ती सर्व अमर्यादित होते आणि दात्याला फळ मिळते.
एवम् अस्त्व् इति तं रामं शंकरो हृषितो ऽब्रवीत् गते तस्मिन् सुरश्रेष्ठे रामो ऽप्य् अनुचरैः सह
‘तसेच होवो’ असे म्हणत आनंदाने शंकराने रामाला सांगितले. त्या श्रेष्ठ देवाचा निरोप झाल्यावर, रामही आपल्या अनुयायांसह निघाला.
गौतमी यत्र चोत्पन्ना शनैस् तं देशम् अभ्यगात् ततः प्रभृति तत् तीर्थं रामतीर्थम् उदाहृतम्
जिथे गौतमी नदी उत्पन्न झाली, तिथे तो हळूहळू गेला; तेव्हापासून ते तीर्थ रामतीर्थ म्हणून ओळखले जाऊ लागले.
दयालोर् अपतत् तत्र लक्ष्मणस्य कराच् छरः तद् बाणतीर्थम् अभवत् सर्वापद्विनिवारणम्
तेथे लक्ष्मणाच्या हातून करुणेने एक बाण पडला; ते बाणतीर्थ झाले, सर्व आपत्ती दूर करणारे.