तपस्यन्तं तमो नाम बलवान् असुरो मुने गङ्गातीरं समाश्रित्य राजा धन्वन्तरिर् यतः
गंगाकाठी राजा धन्वंतरी तप करत असताना, तम नावाचा बलाढ्य असुर तिथे येऊन राहिला, हे ऐक, मुनी.
जपहोमरतो नित्यं ब्रह्मज्ञानपरायणः तं रिपुं नाशयामीति तमः प्रायाद् अथार्णवात्
सतत जप आणि होम करण्यात मग्न, ब्रह्मज्ञानात तल्लीन असलेला धन्वंतरी म्हणाला, 'मी त्या शत्रूचा नाश करीन,' आणि तम समुद्रातून निघून गेला.
नाशितो बहुशो ऽनेन राज्ञा बलवता त्व् अहम् तं रिपुं नाशयामीति तमः प्रायाद् अथार्णवात्
या बलाढ्य राजाने त्याचा अनेकदा नाश केला आहे; 'मी त्या शत्रूचा नाश करीन,' असं ठरवून तम समुद्रातून निघून गेला.
मायया प्रमदारूपं कृत्वा राजानम् अभ्यगात् नृत्यगीतवती सुभ्रूर् हसन्ती चारुदर्शना
मायेमुळे असुराने सुंदर स्त्रीचं रूप घेऊन राजाजवळ गेला. ती सुंदर भुवया असलेली, नाचत-गात, हसत, मोहक दिसत होती.
तां दृष्ट्वा चारुसर्वाङ्गीं बहुकालं नयान्विताम् शान्ताम् अनुव्रतां भक्तां कृपया चाब्रवीन् नृपः
ती सर्वांगाने सुंदर, बराच काळ तिथे राहिलेली, शांत, निष्ठावान आणि भक्त होती. राजाने तिला दयाळूपणाने विचारलं.
कासि त्वं कस्य हेतोर् वा वर्तसे गहने वने कं दृष्ट्वा हर्षसीव त्वं वद कल्याणि पृच्छते
तू कोण आहेस? या घनदाट जंगलात का राहतेस? तुला कोण भेटलं की तू इतकी आनंदी दिसतेस? हे कल्याणी, मी विचारतोय, सांग.
प्रमदा चापि तद्वाक्यं श्रुत्वा राजानम् अब्रवीत्
त्या स्त्रीने राजाचे शब्द ऐकून त्याला उत्तर दिलं.
त्वयि तिष्ठति को लोके हेतुर् हर्षस्य मे भवेत् अहम् इन्द्रस्य या लक्ष्मीस् त्वां दृष्ट्वा कामसंभृतम्
तू इथे असताना मला आनंदाचा दुसरा कोणता कारण असू शकतं? मी इंद्राची लक्ष्मी आहे; तुला पाहून माझ्या मनात कामभावना जागी झाली.
हर्षाच् चरामि पुरतो राजंस् तव पुनः पुनः अगण्यपुण्यविरहाद् अहं सर्वस्य दुर्लभा
राजा, मला खूप आनंद झाला म्हणून मी तुझ्यासमोर पुन्हा पुन्हा येत आहे. पण अनंत पुण्य नसल्यामुळे, मला सर्वांना मिळवणं फार कठीण आहे.
एतद् वचो निशम्याशु तपस् त्यक्त्वा सुदुष्करम् ताम् एव मनसा ध्यायंस् तन्निष्ठस् तत्परायणः
हे शब्द ऐकताच त्याने ती कठीण तपश्चर्या लगेच सोडली आणि मनाने फक्त तिचाच विचार करत, तिच्यावरच एकाग्र झाला.
तदेकशरणो राजा बभूव स यदा तमः अन्तर्धानं गतो ब्रह्मन् नाशयित्वा तपो बृहत्
मग तो राजा तिच्याच आश्रयाला गेला; अंधारात जाताच, हे ब्रह्मन्, त्याने मोठं तप सोडून अदृश्य झाला.
एतस्मिन्न् अन्तरे ऽहं वै वरान् दातुं समभ्यगाम् तं दृष्ट्वा विह्वलीभूतं तपोभ्रष्टं यथा मृतम्
त्या वेळी मी वर देण्यासाठी तिथे आलो; त्याला गोंधळलेला, तपातून खाली पडलेला आणि जणू काही मरणासारखा पाहिला.
तम् आश्वास्याथ विविधैर् हेतुभिर् नृपसत्तमम् तव शत्रुस् तमो नाम कृत्वा तां तपसश् च्युतिम्
मग मी त्या श्रेष्ठ राजाला वेगवेगळ्या कारणांनी धीर दिला आणि तुझ्या शत्रूचं नाव 'अंधार' ठेवलं, त्याचं तप सोडवलं.
चरितार्थो गतो राजन् न त्वं शोचितुम् अर्हसि आनन्दयन्ति प्रमदास् तापयन्ति च मानवम्
राजा, त्याचं काम पूर्ण झालं आहे, म्हणून तुला दुःख करायचं कारण नाही; स्त्रिया आनंदही देतात आणि पुरुषांना दुःखही देतात.
सर्वा एव विशेषेण किम् उ मायामयी तु सा ततः कृताञ्जली राजा माम् आह विगतभ्रमः
सर्व स्त्रिया असंच करतात, विशेषतः ती माया असलेली. मग राजा हात जोडून, गोंधळ नाहीसा झाल्यावर, मला म्हणाला.
किं करोमि कथं ब्रह्मंस् तपसः पारम् आप्नुयाम्
मी काय करू, ब्रह्मन्? आणि कशा प्रकारे मला तपश्चर्येचं अंतिम फळ मिळेल?
ततस् तस्योत्तरं प्रादां देवदेवं जनार्दनम् स्तुहि सर्वप्रयत्नेन ततः सिद्धिम् अवाप्स्यसि
मग मी त्याला असं उत्तर दिलं: सर्व प्रयत्नांनी जनार्दनाचं स्तवन कर; मग तुला सिद्धी मिळेल.
स ह्य् अशेषजगत्स्रष्टा वेदवेद्यः पुरातनः सर्वार्थसिद्धिदः पुंसां नान्यो ऽस्ति भुवनत्रये
कारण तोच सर्व जगाचा निर्माता आहे, प्राचीन आहे, वेदांनी जाणायचा आहे, सर्व पुरुषांना सर्व काही मिळवून देणारा आहे; या तिन्ही जगात दुसरा कोणी नाही.
स जगाम नगश्रेष्ठं हिमवन्तं नृपोत्तमः कृताञ्जलिपुटो भूत्वा विष्णुं तुष्टाव भक्तितः
मग तो श्रेष्ठ राजा हिमालय या श्रेष्ठ पर्वताकडे गेला; हात जोडून, भक्तीने विष्णूचं स्तवन करू लागला.
जय विष्णो जयाचिन्त्य जय जिष्णो जयाच्युत जय गोपाल लक्ष्मीश जय कृष्ण जगन्मय
विजय असो, विष्णू! विजय असो, अगम्य! विजय असो, विजयी! विजय असो, अचल! विजय असो, गवळण्या, लक्ष्मीचे स्वामी! विजय असो, कृष्णा, सर्व विश्वरूपा!
जय भूतपते नाथ जय पन्नगशायिने जय सर्वग गोविन्द जय विश्वकृते नमः
विजय असो, सर्व जीवांचे स्वामी! विजय असो, सर्पावर विश्रांती घेणारा! विजय असो, सर्वत्र असणारा गोविंदा! विजय असो, विश्वाचा निर्माता! नमस्कार!
जय विश्वभुजे देव जय विश्वधृते नमः जयेश सदसत् त्वं वै जय माधव धर्मिणे
विजय असो, विश्वाला धारण करणारा देव! विजय असो, विश्वाचा आधार! विजय असो, विजयाचा स्वामी, जो सत आणि असत दोन्ही आहे! विजय असो, धर्मी माधव!
जय कामद काम त्वं जय राम गुणार्णव जय पुष्टिद पुष्टीश जय कल्याणदायिने
विजय असो, इच्छा पूर्ण करणारा, तूच इच्छा आहेस! विजय असो, राम, गुणांचा सागर! विजय असो, पोषण देणारा, समृद्धीचा स्वामी! विजय असो, कल्याण देणारा!
जय भूतप भूतेश जय मानविधायिने जय कर्मद कर्म त्वं जय पीताम्बरच्छद
विजय असो, जीवांचा स्वामी, सर्व भूतांचा स्वामी! विजय असो, मानवाचा निर्माता! विजय असो, कर्म देणारा, तूच कर्म आहेस! विजय असो, पिवळ्या वस्त्रधारी!
जय सर्वेश सर्वस् त्वं जय मङ्गलरूपिणे जय सत्त्वाधिनाथाय जय वेदविदे नमः
विजय असो, सर्वांचा स्वामी, तूच सर्व आहेस! विजय असो, मंगलमूर्ती! विजय असो, सत्त्वाचे अधिपती! वेद जाणणाऱ्याला नमस्कार!
जय जन्मद जन्मिस्थ परमात्मन् नमो ऽस्तु ते जय मुक्तिद मुक्तिस् त्वं जय भुक्तिद केशव
विजय असो, जन्माचा कारण, जन्मात वास करणारा, परमात्मा! तुला नमस्कार! विजय असो, मुक्ती देणारा, तूच मुक्ती आहेस! विजय असो, भोग देणारा, केशवा!
जय लोकद लोकेश जय पापविनाशन जय वत्सल भक्तानां जय चक्रधृते नमः
जय हो, लोकांचा स्वामी! जय हो, सर्व प्राण्यांच्या अधिपती! पापांचा नाश करणारा, भक्तांवर प्रेम करणारा, चक्रधारी प्रभो, तुला माझा नमस्कार.
जय मानद मानस् त्वं जय लोकनमस्कृत जय धर्मद धर्मस् त्वं जय संसारपारग
जय हो, मान देणारा आणि मनस्वी! जय हो, सर्व लोकांनी वंदन केलेला! धर्म देणारा आणि स्वतः धर्म असलेला, संसाराच्या पार नेणारा, तुला जय असो.
जय अन्नद अन्नं त्वं जय वाचस्पते नमः जय शक्तिद शक्तिस् त्वं जय जैत्रवरप्रद
जय हो, अन्न देणारा आणि स्वतः अन्न असलेला! वाणीचा स्वामी, तुला नमस्कार. शक्ती देणारा आणि शक्तीच असलेला, जय हो! विजय आणि वर देणारा, तुला जय असो.
जय यज्ञद यज्ञस् त्वं जय पद्मदलेक्षण जय दानद दानं त्वं जय कैटभसूदन
जय हो, यज्ञ देणारा आणि स्वतः यज्ञ असलेला! कमळासारख्या डोळ्यांनो, तुला जय असो. दान देणारा आणि दानच असलेला, तुला जय असो. कैटभाचा संहार करणारा, तुला जय असो.