ततश् च तुष्टो भगवान् आदिकर्ता त्रिलोचनः
मग त्रिनेत्र असलेला, आदिकर्ता, भगवंत प्रसन्न झाला.
दास्ये ऽहं यद् अभीष्टं वो ब्रुवन्तु सुरसत्तमाः
"मी तुम्हाला हवी ती इच्छा पूर्ण करीन—सर्वश्रेष्ठ देव आपली इच्छा सांगू द्या."
दानवेभ्यो भयं घोरं तत्रैहि वृषभध्वज जहि शत्रून् सुरान् पाहि नाथवन्तस् त्वया प्रभो
"हे वृषभध्वज, येथे ये आणि असुरांमुळे निर्माण झालेला भयंकर भीती नष्ट कर; शत्रूंना मार आणि देवांचे रक्षण कर, कारण प्रभो, तूच त्यांचा स्वामी आहेस."
निष्कारणः सुहृच् छंभो नाभविष्यद् भवान् यदि तदाकरिष्यन् किम् इव दुःखार्ताः सर्वदेहिनः
हे शंभो, जर तू कारण नसताना मित्रत्व केले नसते, तर दुःखाने त्रस्त असलेल्या सर्व जीवांनी काय केले असते?
इत्य् उक्तस् तत्क्षणात् प्रायाद् यत्र ते देवशत्रवः तत्र तद् युद्धम् अभवच् छंकरेण सुरद्विषाम्
असे म्हटल्यावर, तो ताबडतोब जिथे देवांचे शत्रू होते तिथे गेला आणि तिथे शंकर आणि देवद्वेष्टे यांच्यात युद्ध झाले.
ततस् त्रिलोचनः श्रान्तस् तमोरूपधरः शिवः ललाटाद् व्यपतंस् तस्य युध्यतः स्वेदबिन्दवः
मग त्रिनेत्र असलेला, अंधाराचा रूप धारण केलेला, लढता लढता थकल्यामुळे त्याच्या कपाळावरून घामाचे थेंब पडले.
स संहरन् दैत्यगणांस् तामसीं मूर्तिम् आश्रितः तां मूर्तिम् असुरा दृष्ट्वा मेरुपृष्ठाद् भुवं ययुः
अंधारमूर्ती धारण करून, त्याने दैत्यांचा संहार केला; ती मूर्ती पाहून असुर मेरूच्या शिखरावरून पृथ्वीवर पळाले.
स संहरन् सर्वदैत्यांस् तदागच्छद् भुवं हरः इतश् चेतश् च भीतास् ते ऽधावन् सर्वां महीम् इमाम्
हऱ्याने सर्व दैत्यांचा नाश करत पृथ्वीवर आला, आणि घाबरलेले ते सर्वजण या जगात सर्वत्र पळाले.
तथैव कोपाद् रुद्रो ऽपि शत्रूंस् तान् अनुधावति तथैव युध्यतः शंभोः पतिताः स्वेदबिन्दवः
तसेच, रुद्र रागावून त्या शत्रूंचा पाठलाग करू लागला आणि शंभू लढता लढता पुन्हा घामाचे थेंब पडले.
यत्र यत्र भुवं प्राप्तो बिन्दुर् माहेश्वरो मुने तत्र तत्र शिवाकारा मातरो जज्ञिरे ततः
मुनिवर, जिथे जिथे शंकराच्या घामाचा थेंब पृथ्वीवर पडला, तिथे तिथे शिवाच्या रूपातील मातांचे जन्म झाले.
प्रोचुर् महेश्वरं सर्वाः खादामस् त्व् असुरान् इति ततः प्रोवाच भगवान् सर्वैः सुरगणैर् वृतः
त्या सर्व मातांनी महेश्वराला सांगितले, "आम्ही असुरांना खाऊ दे," आणि मग सर्व देवगणांनी वेढलेल्या भगवंताने उत्तर दिले.
स्वर्गाद् भुवम् अनुप्राप्ता राक्षसास् ते रसातलम् अनुप्राप्तास् ततः सर्वाः शृण्वन्तु मम भाषितम्
"स्वर्गातून पृथ्वीवर आलेले राक्षस आणि जे रसातळात गेले आहेत, ते सर्व आता माझे बोलणे ऐका."
यत्र यत्र द्विषो यान्ति तत्र गच्छन्तु मातरः रसातलम् अनुप्राप्ता इदानीं मद्भयाद् द्विषः भवत्यो ऽप्य् अनुगच्छन्तु रसातलम् अनु द्विषः
"शत्रू जिथे जिथे जातील, तिथे तिथे मातांनीही जावे; जे माझ्या भीतीने रसातळात गेले आहेत, तुम्हीही त्यांच्यासोबत तिथे जा."
ताश् च जग्मुर् भुवं भित्त्वा यत्र ते दैत्यदानवाः तान् हत्वा मातरः सर्वान् देवारीन् अतिभीषणान्
मग त्या मातांनी पृथ्वी फोडून जिथे दैत्य आणि दानव होते तिथे गेल्या; आणि त्या अतिभयंकर देवशत्रूंना ठार मारून सर्वांचा नाश केला.
पुनर् देवान् उपाजग्मुः पथा तेनैव मातरः गताश् च मातरो यावद् यावच् च पुनर् आगताः
पुन्हा देवता त्या मार्गाने मातेच्या मागे गेल्या, आणि ज्या वेळेस मातांनी प्रवास केला, तितक्याच वेळात त्या परत आल्या.
तावद् देवाः स्थिता आसन् गौतमीतीरम् आश्रिताः प्रस्थानात् तत्र मातॄणां सुराणां च प्रतिष्ठितेः
देवता गौतमीच्या काठी थांबल्या, आणि त्या जागेतून माता आणि देवता दोघेही निघून गेल्यावरच त्यांनी तिथे आसरा घेतला.
प्रतिष्ठानं तु तत् क्षेत्रं पुण्यं विजयवर्धनम् मातॄणां यत्र चोत्पत्तिर् मातृतीर्थं पृथक् पृथक्
ती जागा म्हणजे एक पवित्र क्षेत्र आहे, विजय वाढवणारी, जिथे मातांचा जन्म झाला; प्रत्येक मातेचा घाट वेगळा आहे.
तत्र तत्र बिलान्य् आसन् रसातलगतानि च सुरास् ताभ्यो वरान् प्रोचुर् लोके पूजां यथा शिवः
त्या ठिकाणी, वेगवेगळ्या जागी पाताळात जाणारी भूयारे होती; देवतांनी मातांना वर दिला की, त्यांना जगात शंकरासारखी पूजा मिळेल.
प्राप्नोति तद्वन् मातृभ्यः पूजा भवतु सर्वदा इत्य् उक्त्वान्तर्दधुर् देवा आसंस् तत्रैव मातरः
"मातांना नेहमी शंकरासारखीच पूजा मिळो," असे म्हणून देवता अदृश्य झाल्या आणि त्या ठिकाणी माता राहिल्या.
यत्र यत्र स्थिता देव्यो मातृतीर्थं ततो विदुः सुराणाम् अपि सेव्यानि किं पुनर् मानुषादिभिः
जिथे जिथे त्या देवी राहतात, तिथे तिथे मातेचा घाट ओळखला जातो; तिथे देवतांनीही सेवा करावी, मग माणसांनी आणि इतरांनी तर नक्कीच करावी.
तेषु स्नानम् अथो दानं पितॄणां चैव तर्पणम् सर्वं तद् अक्षयं ज्ञेयं शिवस्य वचनं यथा
त्या ठिकाणी स्नान, दान आणि पितरांना तर्पण — हे सर्व अक्षय मानावे, जसे शंकराने सांगितले आहे.
यस् त्व् इदं शृणुयान् नित्यं स्मरेद् अपि पठेत् तथा आख्यानं मातृतीर्थानाम् आयुष्मान् स सुखी भवेत्
जो कोणी हे मातेच्या घाटांचे कथन नेहमी ऐकतो, आठवतो किंवा म्हणतो, तो दीर्घायुषी आणि सुखी होतो.
इदम् अप्य् अपरं तीर्थं देवानाम् अपि दुर्लभम् ब्रह्मतीर्थम् इति ख्यातं भुक्तिमुक्तिप्रदं नृणाम्
इथे आणखी एक तीर्थ आहे, जे देवतांनाही दुर्मिळ आहे; ते ब्रह्मतीर्थ म्हणून प्रसिद्ध आहे आणि माणसांना भोग आणि मुक्ती देणारे आहे.
स्थितेषु देवसैन्येषु प्रविष्टेषु रसातलम् दैत्येषु च मुनिश्रेष्ठ तथा मातृषु तान् अनु
देवतांची सेना स्थिर होती, दैत्य पाताळात गेले, आणि श्रेष्ठ मुनी, त्या मागे माताही गेल्या.
मदीयं पञ्चमं वक्त्रं गर्दभाकृति भीषणम् तद् वक्त्रं देवसैन्येषु मयि तिष्ठत्य् उवाच ह
माझे पाचवे तोंड, जे गाढवाच्या भयंकर रूपात होते, ते देवतांच्या सैन्यात मी उभा असताना बोलले.
हे दैत्याः किं पलायन्ते न भयं वो ऽस्तु सत्वरम् आगच्छन्तु सुरान् सर्वान् भक्षयिष्ये क्षणाद् इति
"हे दैत्यांनो, का पळता? तुम्हाला भीती वाटू नये. लवकर या — मी सर्व देवतांना क्षणात गिळून टाकीन!"
निवारयन्तं माम् एवं भक्षणायोद्यतं तथा तं दृष्ट्वा विबुधाः सर्वे वित्रस्ता विष्णुम् अब्रुवन्
माझ्याकडून असे गिळण्यासाठी रोखले जाताना पाहून, सर्व देवता घाबरून विष्णूला म्हणाले.
त्राहि विष्णो जगन्नाथ ब्रह्मणो ऽस्य मुखं लुन चक्रधृग् विबुधान् आह च्छेद्मि चक्रेण वै शिरः
"विष्णू, जगाच्या नाथा, वाचवा! हे ब्रह्माचे तोंड आहे. चक्रधारी, आम्ही सर्व देवता म्हणतो, मी चक्राने त्याचे डोके छाटीन."
किं तु तच् छिन्नम् एवेदं संहरेत् सचराचरम् मन्त्रं ब्रूमो ऽत्र विबुधाः श्रूयतां सर्वम् एव हि
"पण जर ते डोके छाटले, तर ते सर्व चराचर गिळून टाकेल. चला, आपण इथे एक मंत्र म्हणू या, हे देवहो — सर्व ऐका."
त्रिनेत्रः कशिरश् छेत्ता स च धत्ते न संशयः मया च शंभुः सर्वैश् च स्तुतः प्रोक्तस् तथैव च
"त्रिनेत्रीच गाढवाच्या डोक्याचा छेदक आहे, आणि तोच ते उचलून घेईल — यात शंका नाही. मी शंभू, सर्वांनी स्तुती केली आणि आवाहन केले आहे."