गौतमस्य तु तद्वाक्यात् प्रागाद् गङ्गां स भार्गवः स्नात्वा भूत्वा शुचिः सम्यक् स्तुतिं चक्रे स बालकः
गौतमाच्या सांगण्यावरून तो भृगुवंशज गंगेवर गेला, स्नान करून नीट शुद्ध झाला आणि त्या मुलाने स्तुती केली.
बालो ऽहं बालबुद्धिश् च बालचन्द्रधर प्रभो नाहं जानामि ते किंचित् स्तुतिं कर्तुं नमो ऽस्तु ते
मी लहान आहे, माझे मनही बालकासारखेच आहे, चंद्रकोर धारण करणाऱ्या प्रभो, मला तुझी स्तुती कशी करावी हे माहीत नाही. तुला नमस्कार असो.
परित्यक्तस्य गुरुणा न ममास्ति सुहृत् सखा त्वं प्रभुः सर्वभावेन जगन्नाथ नमो ऽस्तु ते
गुरूने मला सोडून दिल्याने माझा मित्र किंवा सोबती कोणीच नाही. तूच माझा सर्वस्वी स्वामी आहेस, हे जगन्नाथा, तुला नमस्कार असो.
गुरुर् गुरुमतां देव महतां च महान् असि अहम् अल्पतरो बालो जगन्मय नमो ऽस्तु ते
हे देव, गुरू असणाऱ्यांचाही तू गुरू आहेस, मोठ्यांमध्येही सर्वात मोठा आहेस. मी अगदी लहान मुलगा आहे, हे सर्वत्र व्यापून असणाऱ्या, तुला नमस्कार असो.
विद्यार्थं हि सुरेशान नाहं वेद्मि भवद्गतिम् मां त्वं च कृपया पश्य लोकसाक्षिन् नमो ऽस्तु ते
विद्येसाठी, हे देवांचा स्वामी, मला तुझा मार्ग माहीत नाही. कृपया माझ्याकडे दयाळूपणे पाहा, हे साक्षीदार, तुला नमस्कार असो.
एवं तु स्तुवतस् तस्य प्रसन्नो ऽभूत् सुरेश्वरः
अशा प्रकारे त्याने स्तुती केल्यावर देवांचा स्वामी त्याच्यावर प्रसन्न झाला.
कामं वरय भद्रं ते यच् चापि सुरदुर्लभम्
तुला हवे ते वर माग, अगदी देवांनाही मिळणे कठीण असे काहीही माग.
कविर् अप्य् आह देवेशं कृताञ्जलिर् उदारधीः
त्या कवींने, हात जोडून आणि उदार मनाने, देवांचा स्वामी याला उद्देशून बोलला.
ब्रह्मादिभिश् च ऋषिभिर् या विद्या नैव गोचरा तां विद्यां नाथ याचिष्ये त्वं गुरुर् मम दैवतम्
ब्रह्मा आणि ऋषींनाही न मिळणारी जी विद्या आहे, तीच विद्या मी तुझ्याकडे मागतो, हे नाथा. तूच माझा गुरू आणि दैवत आहेस.
मृतसंजीविनीं विद्याम् अज्ञातां त्रिदशैर् अपि तां दत्तवान् सुरश्रेष्ठस् तस्मै शुक्राय याचते
देवतांनाही माहीत नसलेली मृतसंजीवनी विद्या, तीच श्रेष्ठ देवाने शुक्रमुनिला मागितल्यावर दिली.
इतरा लौकिकी विद्या वैदिकी चान्यगोचरा किं पुनः शंकरे तुष्टे विचार्यम् अवशिष्यते
इतर सर्वसामान्य विद्या आणि वैदिक विद्या इतरांना मिळू शकतात; पण शंकर प्रसन्न झाल्यावर अजून काय विचारायचे उरते?
स तु लब्ध्वा महाविद्यां प्रायात् स्वपितरं गुरुम् दैत्यानां च गुरुश् चासीद् विद्यया पूजितः कविः
ती महान विद्या मिळाल्यावर तो आपल्या वडिलांकडे आणि गुरूकडे गेला; आणि त्या कवींला विद्येमुळे मान मिळाला आणि तो दैत्यांचा गुरू झाला.
ततः कदाचित् तां विद्यां कस्मिंश्चित् कारणान्तरे कचो बृहस्पतिसुतो विद्यां प्राप्तः कवेस् तु ताम्
नंतर कधीतरी, दुसऱ्या कारणाने, बृहस्पतीचा मुलगा कच याने ती विद्या त्या कवीकडून मिळवली.
कचाद् बृहस्पतिश् चापि ततो देवाः पृथक् पृथक् अवापुर् महतीं विद्यां याम् आहुर् मृतजीविनीम्
कचाकडून बृहस्पतीने, आणि मग देवांनीही, वेगवेगळ्या प्रकारे ती मृतजीवनी म्हणून ओळखली जाणारी महान विद्या मिळवली.
यत्र सा कविना प्राप्ता विद्यापूज्य महेश्वरम् गौतम्या उत्तरे पारे शुक्रतीर्थं तद् उच्यते
जिथे त्या कवींने महेश्वराची विद्या-पूजा करून ती विद्या मिळवली, गौतमीच्या उत्तरेकडील काठी, तेच स्थळ शुक्रतीर्थ म्हणून ओळखले जाते.
मृतसंजीविनीतीर्थम् आयुरारोग्यवर्धनम् स्नानं दानं च यत् किंचित् सर्वम् अक्षयपुण्यदम्
मृतसंजीवनी तीर्थ आयुष्य आणि आरोग्य वाढवते; तिथे केलेले स्नान किंवा दान काहीही असो, ते सर्व अमर पुण्य देते.
इन्द्रतीर्थम् इति ख्यातं ब्रह्महत्याविनाशनम् स्मरणाद् अपि पापौघक्लेशसंघविनाशनम्
इंद्रतीर्थ म्हणून जे प्रसिद्ध आहे, ते ब्रह्महत्येचं पाप नाहीसं करतं. फक्त त्याचं स्मरण केलं तरी पापांचा आणि दुःखांचा मोठा डोंगर नाहीसा होतो.
पुरा वृत्रवधे वृत्ते ब्रह्महत्या तु नारद शचीपतिं चानुगता तां दृष्ट्वा भीतवद् धरिः
पूर्वी, नारद, जेव्हा वृत्राचा वध झाला, तेव्हा ब्रह्महत्येचं पाप शचीपतीच्या मागे लागलं. तिला पाहून हरि घाबरल्यासारखा झाला.
इन्द्रस् ततो वृत्रहन्ता इतश् चेतश् च धावति यत्र यत्र त्व् असौ याति हत्या सापीन्द्रगामिनी
मग वृत्रहंता इंद्र इकडे तिकडे पळू लागला. तो जिथे जाईल तिथे ब्रह्महत्येचं पाप त्याच्या मागेच जाई.
स महत् सर आविश्य पद्मनालम् उपागमत् तत्रासौ तन्तुवद् भूत्वा वासं चक्रे शचीपतिः
तो एका मोठ्या सरोवरात गेला आणि कमळाच्या देठाजवळ पोहोचला. तिथे तो धाग्यासारखा रूप घेऊन शचीपती तिथेच राहिला.
सरस्तीरे ऽपि हत्यासीद् दिव्यं वर्षसहस्रकम् एतस्मिन्न् अन्तरे देवा निरिन्द्रा ह्य् अभवन् मुने
त्या सरोवराच्या काठीसुद्धा ते पाप दैवी हजार वर्षं तसंच राहिलं. या दरम्यान, मुनी, देवांना इंद्राशिवाय राहावं लागलं.
मन्त्रयाम् आसुर् अव्यग्राः कथम् इन्द्रो भवेद् इति तत्राहम् अवदं देवान् हत्यास्थानं प्रकल्प्य च
देव सगळे शांतपणे विचार करत होते, 'इंद्र पुन्हा कसा होईल?' तेव्हा मी देवांना सांगितलं आणि त्या पापासाठी एक जागा ठरवली.
इन्द्रस्य पावनार्थाय गौतम्याम् अभिषिच्यताम् यत्राभिषिक्तः पूतात्मा पुनर् इन्द्रो भविष्यति
इंद्राचं शुद्धीकरण व्हावं म्हणून त्याला गौतमीमध्ये अभिषेक करायला सांगितलं; जिथे त्याचा अभिषेक होईल, तिथे त्याचं मन शुद्ध होईल आणि तो पुन्हा इंद्र होईल.
तथा ते निश्चयं कृत्वा गौतमीं शीघ्रम् आगमन् तत्र स्नातं सुरपतिं देवाश् च ऋषयस् तथा
असं ठरवून ते सगळे लवकरच गौतमी नदीकडे गेले. तिथे देवांचा राजा, देव आणि ऋषी सगळ्यांनी एकत्र स्नान केलं.
अभिषेक्तुकामास् ते सर्वे शचीकान्तं च तस्थिरे अभिषिच्यमानम् इन्द्रं तं प्रकोपाद् गौतमो ऽब्रवीत्
सगळेजण शचीच्या प्रिय इंद्राचा अभिषेक करायला उभे राहिले. तेव्हा इंद्राचा अभिषेक होत असताना गौतम ऋषी रागावून बोलले.
अभिषेक्ष्यन्ति पापिष्ठं महेन्द्रं गुरुतल्पगम् तान् सर्वान् भस्मसात् कुर्यां शीघ्रं यान्त्व् असुरारयः
'हे पापी, गुरुपत्नीला स्पर्श केलेल्या महेंद्राचा अभिषेक करणार आहेत. मी सगळ्यांना क्षणात भस्म करू शकतो; म्हणून असुरांचे शत्रू लवकर निघून जा.'
तद् ऋषेर् वचनं श्रुत्वा परिहृत्य च गौतमीम् नर्मदाम् अगमन् सर्व इन्द्रम् आदाय सत्वराः
ऋषींचं बोलणं ऐकून त्यांनी गौतमी सोडली आणि सगळ्यांनी इंद्राला घेऊन पटकन नर्मदेकडे प्रस्थान केलं.
उत्तरे नर्मदातीरे अभिषेकाय तस्थिरे अभिषेक्ष्यमाणम् इन्द्रं तं माण्डव्यो भगवान् ऋषिः
नर्मदेच्या उत्तर काठावर सगळेजण अभिषेकासाठी उभे राहिले. तिथे इंद्राचा अभिषेक होत असताना पूज्य मांडव्य ऋषी—
अब्रवीद् भस्मसात् कुर्यां यदि स्याद् अभिषेचनम् पूजयाम् आसुर् अमरा माण्डव्यं युक्तिभिः स्तवैः
—म्हणाले, 'इथे अभिषेक झाला तर मी त्याला भस्म करीन.' अमरांनी मांडव्य ऋषींची समजूत काढली आणि त्यांची स्तुती केली.
अयम् इन्द्रः सहस्राक्षो यस्मिन् देशे ऽभिषिच्यते तत्रातिदारुणं विघ्नं मुने समुपजायते
'मुनी, या सहस्त्र नेत्र असलेल्या इंद्राचा ज्या प्रदेशात अभिषेक होईल, तिथे फार मोठं विघ्न येतं.'