जनकानां यज्ञसदो जनस्थानं प्रकीर्तितम् चतुर्योजनविस्तीर्णं स्मरणात् सर्वपापनुत्
जनकांच्या यज्ञशाळेला 'जनस्थान' असं म्हणतात, ते चार योजन विस्तारलेलं आहे. त्याचं स्मरण केल्याने सर्व पाप नष्ट होतात.
तत्र स्नानेन दानेन पितॄणां तर्पणेन तु तीर्थस्य स्मरणाद् वापि गमनाद् भक्तिसेवनात्
तिथे स्नान, दान, पितरांना तर्पण, तीर्थाचं स्मरण, तिथे जाणं किंवा भक्तीने सेवा केल्याने,
सर्वान् कामान् अवाप्नोति मुक्तिं च समवाप्नुयात्
सर्व इच्छा पूर्ण होतात आणि मुक्तीही मिळते.
अरुणा वरुणा चैव नद्यौ पुण्यतरे शुभे तयोश् च संगमः पुण्यो गङ्गायां मुनिसत्तम
अरुणा आणि वरुणा या दोन नद्या फार पवित्र आणि शुभ आहेत. त्यांचा संगम गंगेत, हे मुनीश्रेष्ठ, अत्यंत पुण्यदायक आहे.
तदुत्पत्तिं शृणुष्वेह सर्वपापविनाशिनीम् कश्यपस्य सुतो ज्येष्ठ आदित्यो लोकविश्रुतः
सर्व पापांचा नाश करणाऱ्या त्या गोष्टीची उत्पत्ती मी सांगतो, ऐक. कश्यपांचा ज्येष्ठ पुत्र, जो सूर्य म्हणून सर्व लोकांत प्रसिद्ध आहे.
त्रैलोक्यचक्षुस् तीक्ष्णांशुः सप्ताश्वो लोकपूजितः तस्य पत्नी उषा ख्याता त्वाष्ट्री त्रैलोक्यसुन्दरी
तो तीनही लोकांचा डोळा आहे, त्याच्या तेजस्वी किरणांनी सर्वत्र प्रकाश पसरतो, सात घोड्यांच्या रथावर तो बसतो आणि सर्व लोक त्याची पूजा करतात. त्याची पत्नी उषा, त्वष्टाचा कन्या, तीनही लोकांत सुंदर म्हणून प्रसिद्ध आहे.
भर्तुः प्रतापतीव्रत्वम् असहन्ती सुमध्यमा चिन्तयाम् आस किं कृत्यं मम स्याद् इति भामिनी
पतीच्या प्रखर तापाला सहन करू न शकणारी, कमनीय कटी असलेली ती तेजस्विनी मनात विचार करू लागली, 'माझे काय करावे?'
तस्याः पुत्रौ महाराज्ञौ मनुर् वैवस्वतो यमः यमुना च नदी पुण्या शृणु विस्मयकारणम्
तिचे पुत्र म्हणजे महान राजा वैवस्वत मनु आणि यम, आणि पुण्यवान यमुना नदी. आता ऐक, हे सर्व कसे घडले ते सांगतो.
साकरोद् आत्मनश् छायाम् आत्मरूपेण यत्नतः ताम् अब्रवीत् ततश् चोषा त्वं च मत्सदृशी भव
तिने स्वतःच्या रूपाची सावली स्वतःच्या स्वरूपात काळजीपूर्वक निर्माण केली. मग उषेने तिला सांगितले, 'तू माझ्यासारखी हो.'
भर्तारं त्वम् अपत्यानि पालयस्व ममाज्ञया यावद् आगमनं मे स्यात् पत्युस् तावत् प्रिया भव
'माझ्या आज्ञेने, माझ्या पतीची आणि मुलांची काळजी घे. मी परत येईपर्यंत, पतीसाठी प्रिय पत्नी राहा.'
नाख्यातव्यं त्वया क्वापि अपत्यानां तथा प्रिये तथेत्य् आह च सा छाया निर्जगाम गृहाद् उषा
'हे कुणालाही सांगू नकोस, विशेषतः मुलांबद्दल, प्रिय सखी.' छाया म्हणाली, 'तसेच होईल,' आणि उषा घरातून निघून गेली.
इत्य् उक्त्वा सा जगामाशु शान्तं रूपम् अभीप्सती सा गत्वोषा गृहं त्वष्टुः पित्रे सर्वं न्यवेदयत् त्वष्टापि चकितः प्राह तां सुतां सुतवत्सलः
असे सांगून, शांत रूप मिळविण्याच्या इच्छेने ती त्वरित निघाली. उषा आपल्या वडिलांच्या, त्वष्टाच्या घरी गेली आणि सर्व काही सांगितले. त्वष्टा, आपल्या मुलीवर प्रेम करणारा आणि घाबरलेला, तिला म्हणाला.
नैतद् युक्तं भर्तृमत्या यत् स्वैरेण प्रवर्तनम् अपत्यानां कथं वृत्तिर् भर्तुर् वा सवितुस् तव बिभेमि भद्रे शिष्टो ऽहं भर्तुर् गेहं पुनर् व्रज
'संसारिणी स्त्रीने असे स्वतंत्रपणे वागणे योग्य नाही. तुझ्या मुलांचे आणि सूर्य पतीचे काय होईल? मला भीती वाटते, कन्ये. मी तुझा वडील आहे, पण तू पुन्हा पतीच्या घरी जा.'
एवम् उक्ता तु पित्रा सा नेत्य् उक्त्वा वै पुनः पुनः उत्तरं च कुरोर् देशं जगाम तपसे त्वरा
वडिलांनी असे सांगितल्यावर तिने वारंवार नकार दिला आणि मग ती घाईने कुरूंच्या उत्तरेकडील प्रदेशात तप करण्यासाठी गेली.
तत्र तेपे तपस् तीव्रं वडवारूपधारिणी दुष्प्रेक्षं तं स्वकं कान्तं ध्यायन्ती निश्चला उषा
तेथे उषा घोडीचे रूप घेऊन कठोर तप करीत राहिली. तिचे मन आपल्या प्रिय सूर्यावर एकाग्र होते, पण त्याला पाहू शकत नव्हती.
एतस्मिन्न् अन्तरे तात छाया चोषास्वरूपिणी पत्यौ सा वर्तयाम् आस अपत्यान्य् अथ जज्ञिरे
या दरम्यान, छाया उषेच्या रूपात पतीसोबत राहू लागली आणि त्यांना मुले झाली.
सावर्णिश् च शनिश् चैव विष्टिर् या दुष्टकन्यका सा छाया वर्तयाम् आस वैषम्येणैव नित्यशः
सावर्णी, शनि आणि दुष्ट कन्या विष्टी हे छायेची मुले. छाया नेहमीच त्यांच्यावर पक्षपात करायची.
स्वेष्व् अपत्येषु चोषाया यमस् तत्र चुकोप ह वैषम्येणाथ वर्तन्तीं छायां तां मातरं तदा
उषेच्या मुलांमध्ये, यम छायावर रागावला कारण ती नेहमीच पक्षपात करायची.
ताडयाम् आस पादेन दक्षिणाशापतिर् यमः पुत्रदौर्जन्यसंक्षोभाच् छाया वैवस्वतं यमम्
दक्षिण दिशेचा अधिपती यम छायेला मुलावर अन्याय केल्यामुळे पायाने मारला.
शशाप पाप ते पादो विशीर्यतु ममाज्ञया विशीर्णचरणो दुःखाद् रुदन् पितरम् अभ्यगात् सवित्रे तं तु वृत्तान्तं न्यवेदयद् अशेषतः
छायाने शाप दिला, 'अरे पापी, माझ्या आज्ञेने तुझा पाय गळून जावो!' त्याचा पाय सुकून गेला, आणि तो वेदनेने रडत वडिलांकडे, सूर्याजवळ गेला आणि सर्व काही सांगितले.
नेयं माता सुरश्रेष्ठ यया शप्तो ऽहम् ईदृशः अपत्येषु विरुद्धेषु जननी नैव कुप्यते
'हे देवश्रेष्ठ, ज्याने मला असा शाप दिला ती माझी खरी आई नाही. आई आपल्या मुलांवर कधीच रागावत नाही, जरी ते तिच्याविरुद्ध वागले तरी.'
यद् बाल्याद् अब्रवं किंचिद् अथवा दुष्कृतं कृतम् नैव कुप्यति सा माता तस्मान् नेयं ममाम्बिका
'लहानपणी मी काही चुकीचे बोललो किंवा केले असले, तरी खरी आई कधीच रागावत नाही. म्हणूनच ही माझी आई नाही.'
यद् अपत्यकृतं किंचित् साध्व् असाधु यथा तथा मात्य् अस्यां सर्वम् अप्य् एतत् तस्मान् मातेति गीयते
अपत्याने जे काही केलं, ते चांगलं असो वा वाईट, सगळ्याचं श्रेय आईलाच जातं; म्हणून तिला 'आई' असं म्हणतात.
प्रधक्ष्यन्तीव मां तात नित्यं पश्यति चक्षुषा वक्त्य् अग्निकालसदृशा वाचा नेयं मदम्बिका
बाळा, ती नेहमी मला अशा नजरेने पाहते जणू काही मला जाळून टाकेल, आणि तिची बोलण्याची भाषा अग्नीप्रमाणे कडक आहे—ही माझी खरी आई नाही.
तत् पुत्रवचनं श्रुत्वा सविताचिन्तयत् ततः इयं छाया नास्य माता उषा माता तु सान्यतः
मुलाचं हे बोलणं ऐकून सवितानं विचार केला: 'ही छाया ह्याची आई नाही; उषाच त्याची खरी आई आहे, पण ती दुसरीकडे आहे.'
मम शान्तिम् अभीप्सन्ती देशे ऽन्यस्मिंस् तपोरता उत्तरे च कुरौ त्वाष्ट्री वडवारूपधारिणी
माझ्या शांततेसाठी, दुसऱ्या प्रदेशात, उत्तर कुरू देशात, तपश्चर्येला वाहून घेतलेली त्वष्टृकन्या, घोडीचं रूप घेऊन राहते.
तत्रास्ते सा इति ज्ञात्वा जगामेशो दिवाकरः यत्र सा वर्तते कान्ता अश्वरूपः स्वयं तदा
ती तिथे आहे हे कळल्यावर, प्रभू दिवाकर तिथे गेला जिथे त्याची प्रिया घोडीच्या रूपात वसत होती, आणि तो स्वतःही घोडा झाला.
तां दृष्ट्वा वडवारूपां पर्यधावद् धयाकृतिः कामातुरं हयं दृष्ट्वा श्रुत्वा वै हेषितस्वनम्
तिला घोडीच्या रूपात पाहून, तोही घोड्याच्या रूपात तिच्यामागे धावू लागला; वासनेने पछाडलेल्या त्या घोड्याचा हिणका ऐकून आणि पाहून—
उषा पतिव्रतोपेता पतिध्यानपरायणा हयधर्षणसंभीता को न्व् अयं चेत्य् अजानती
उषा, पतीव्रता आणि पतीच्या ध्यानात मग्न, त्या घोड्याच्या धाडसाने घाबरली, कारण तिला तो कोण आहे हे माहीत नव्हतं.
अपलायत् पतौ प्राप्ते दक्षिणाभिमुखी त्वरा को नु मे रक्षको ऽत्र स्याद् ऋषयो वाथवा सुराः
पती जवळ येताच ती घाईने दक्षिणेकडे पळाली, मनात विचार करत, 'इथे मला कोण वाचवेल—कदाचित ऋषी किंवा देव?'