इति श्रुत्वा वचस् तस्याः शक्रः सुरवरेश्वरः आदिदेशाबलां क्षामां सत्कृत्य गणिकां तथा
तिचं बोल ऐकून, देवांचा स्वामी इंद्राने त्या नाजूक, सुंदर नर्तकीचं सन्मानपूर्वक स्वागत केलं आणि तिला योग्य सूचना दिल्या.
गणिके गच्छ मे कार्यं कुरु सुन्दरि मा चिरम् कृतकृत्यागता भूयो वल्लभा मे यथा शची
नर्तकी, जा, माझं काम पूर्ण कर, सुंदरिये, वेळ वाया घालवू नकोस. यशस्वी होऊन परत आलीस तर तू मला शचीसारखी प्रिय राहशील.
इत्य् आकर्ण्य वचः शक्राद् उत्पत्य गणिका दिशः क्षणेन यमसांनिध्यम् आयाता चारुरूपिणी
इंद्राचं आदेश ऐकताच, ती नर्तकी क्षणात दिशांनी उडून, तेजस्वी रूपाने यमाच्या समोर पोहोचली.
यमान्तिकम् अनुप्राप्ता द्योतयन्ती दिशो दश सलीलं ललितं बाला जगौ हिन्दोलकङ्कलम्
ती यमाजवळ पोहोचली, तिच्या तेजाने दहा दिशाही उजळल्या, आणि ती कोमल मुलगी खेळकरपणे हिंदोळा राग गाऊ लागली.
ततश् चचाल कालस्य मनो लोलं चलाचलम् अथोन्मील्य यमो नेत्रे कामपावकपूरिते
तेव्हा काळाचं मन डोलायला लागलं, अस्थिर झालं; मग यमाने डोळे उघडले आणि त्याच्या नजरेत कामाग्नी प्रकट झाला.
तस्यां व्यापारयाम् आस श्रेयःशत्रौ महामुने ततो विलीय सा सद्यः सरित्त्वम् अगमत् तदा
त्याने तिच्याशी संबंध ठेवला, जरी ती त्याची शत्रू होती, तरी पुण्य मिळवण्यासाठी; आणि लगेचच ती विरघळून नदी झाली.
गौतम्यां तु समागम्य गणिकागणकिंकरैः गीयमाना गता स्वर्गे तस्य तीर्थप्रभावतः
गौतमीतटावर आपल्या सेविका आणि गायकांसोबत एकत्र येऊन, त्या गणिकेने तिथल्या तीर्थाच्या प्रभावामुळे स्वर्गप्राप्ती केली.
गच्छन्तीं गणिकां दृष्ट्वा विमानस्थां दिवं प्रति विस्मयं परमं प्राप्तः कालस् तरललोचनः अथादित्येन चागत्य एवम् उक्तो यमस् तदा
ती गणिका विमानात बसून स्वर्गाकडे जाताना पाहून, चंचल डोळ्यांचा काळ अत्यंत आश्चर्यचकित झाला; तेव्हा सूर्य तेथे येऊन यमाला असे म्हणाला.
कुरु पुत्र निजं कर्म प्रजानां त्वं परिक्षयम् पश्य वातं सदा वान्तं सृजन्तं वेधसं प्रजाः पर्यटन्तं त्रिलोकीं मां वहन्तीं वसुधां प्रजाः
मुला, आपलं कर्तव्य पार पाड. तुला सर्व प्राण्यांच्या अंताचा देखरेख करायची आहे. पाहा, वारा नेहमी वाहतो आणि सृष्टीकर्त्यासाठी जीव निर्माण करतो; लोक तीनही लोकांत भटकतात, आणि पृथ्वी सर्व प्राण्यांना वाहून नेते.
इति श्रुत्वा यमो वाक्यं पितुर् वचनम् अब्रवीत्
हे वडिलांचे शब्द ऐकून, यमाने त्यांच्या आज्ञेला उत्तर दिले.
एतन् न गर्हितं कर्म कुर्याम् अहम् इदं ध्रुवम् कर्मण्य् अस्मिन् महाक्रूरे समादेष्टुं न वार्हसि
हे कृत्य निंदनीय नाही; मी नक्कीच हे करीन. इतके क्रूर कर्म करण्याची आज्ञा तुम्ही मला देऊ नये.
इति श्रुत्वा च तद् वाक्यं भानुर् वचनम् अब्रवीत् किं नाम गर्हितं कर्म तव कर्तुम् अलं यम
ती वचने ऐकून, सूर्य म्हणाला: यमा, तुझ्यासाठी कोणते कृत्य निंदनीय आहे?
किं न दृष्टा त्वया यान्ती गणिका गणकिंकरैः गीयमाना दिवं सद्यो गौतमीतोयम् आप्लुता
तुला दिसले नाही का, ती गणिका आपल्या सेवकांसह, गाणे ऐकत, गौतमीमध्ये स्नान करून लगेच स्वर्गात गेली?
त्वया चात्र तपस् तीव्रं कृतं पुत्र सुदुष्करम् नैवान्तं तस्य पश्यामि तस्माद् गच्छ निजं पुरम्
मुला, तू येथे फार कठीण तप केला आहेस; पण त्याचा शेवट मला दिसत नाही. म्हणून, आता आपल्या नगरीत परत जा.
इत्य् उक्त्वा भगवान् भानुस् तत्र स्नात्वा गतो दिवम् यमो ऽपि संगमे स्नात्वा ततो निजपुरं ययौ
असे म्हणून, भगवंत सूर्य तिथे स्नान करून स्वर्गात गेला; यमानेही संगमावर स्नान करून आपल्या नगरीत परत गेला.
भूतहापि ततः शङ्कां तत्याज च महामुने तथा दृष्ट्वा यमं यान्तं चक्रे चक्रं प्रयाणकम्
म्हणूनच, प्राण्यांचा संहार करणाऱ्यानेही शंका सोडली, हे महर्षे; यम जाताना पाहून त्याने प्रवासासाठी आपले चक्र फिरवले.
भगवान् यत्र गोविन्दो वनमालाविभूषितः इति यः शृणुयान् मर्त्यः पठेद् वापि समाहितः
जिथे भगवंत गोविंद वनमाळा धारण करून वास करतो, जो मन लावून हे ऐकतो किंवा वाचतो,
आपदस् तस्य नश्यन्ति दीर्घम् आयुर् अवाप्नुयात्
त्याच्या सर्व आपत्ती नाहीशा होतात आणि त्याला दीर्घायुष्य मिळते.
अहल्यासंगमं चेह तीर्थं त्रैलोक्यपावनम् शृणु सम्यङ् मुनिश्रेष्ठ तत्र वृत्तम् इदं यथा
आता, हे श्रेष्ठ मुनी, अहल्यासंगम या तीनही लोकांना पावन करणाऱ्या तीर्थाबद्दल आणि तिथे घडलेल्या घटनेबद्दल नीट ऐक.
कौतुकेनातिमहता मया पूर्वं मुनीश्वर सृष्टा कन्या बहुविधा रूपवत्यो गुणान्विताः
माझ्या मनात फार मोठ्या कुतूहलाने, हे मुनीश्वरा, मी पूर्वी अनेक कन्या निर्माण केल्या, ज्या विविध रूपांनी आणि गुणांनी युक्त होत्या.
तासाम् एकां श्रेष्ठतमां निर्ममे शुभलक्षणाम् तां बालां चारुसर्वाङ्गीं दृष्ट्वा रूपगुणान्विताम्
त्यांच्यातील एक श्रेष्ठ, शुभलक्षणांनी युक्त कन्या मी घडवली; ती सुंदर अंगांची, रूपगुणांनी युक्त बालिका पाहून,
को वास्याः पोषणे शक्त इति मे बुद्धिर् आविशत् न दैत्यानां सुराणां च न मुनीनां तथैव च
माझ्या मनात विचार आला—हिच्या पालनपोषणाची क्षमता कोणाकडे आहे? ती ना दैत्यांकडे, ना देवांकडे, ना मुनींकडे आहे.
नास्त्य् अस्याः पोषणे शक्तिर् इति मे बुद्धिर् अन्वभूत् गुणज्येष्ठाय विप्राय तपोयुक्ताय धीमते
माझ्या मनात आले की, हिच्या पालनासाठी कुणी समर्थ नाही, फक्त गुणांनी श्रेष्ठ, तपस्वी आणि बुद्धिमान ब्राह्मणच हे करू शकतो.
सर्वलक्षणयुक्ताय वेदवेदाङ्गवेदिने गौतमाय महाप्राज्ञाम् अददां पोषणाय ताम्
सर्व शुभलक्षणांनी युक्त, वेद आणि वेदांग जाणणाऱ्या, महाप्राज्ञ गौतम ऋषींना मी तिचे पालन करण्यासाठी ती कन्या दिली.
पालयस्व मुनिश्रेष्ठ यावद् आप्स्यति यौवनम् यौवनस्थां पुनः साध्वीम् आनयेथा ममान्तिकम्
मुनिश्रेष्ठा, तू तिची काळजी घे, जोपर्यंत ती तारुण्यात येत नाही. जेव्हा ती तरुणी होईल, तेव्हा ती सद्गुणी माझ्याकडे परत आण.
एवम् उक्त्वा गौतमाय प्रादां कन्यां सुमध्यमाम् ताम् आदाय मुनिश्रेष्ठ तपसा हतकल्मषः
असं म्हणून मी गौतमाला ती सुडौल कण्य देऊन टाकली. ती घेऊन, तपाने पावन झालेला तो मुनिश्रेष्ठ तिथून निघून गेला.
तां पोषयित्वा विधिवद् अलंकृत्य ममान्तिकम् निर्विकारो मुनिश्रेष्ठो ह्य् अहल्याम् आनयत् तदा
त्याने तिला योग्य प्रकारे वाढवून, सुंदरपणे सजवून, कोणताही बदल न होता, अहल्येला माझ्याकडे आणलं.
तां दृष्ट्वा विबुधाः सर्वे शक्राग्निवरुणादयः मम देया सुरेशान इत्य् ऊचुस् ते पृथक् पृथक्
तिला पाहून सर्व देव — इंद्र, अग्नी, वरुण आणि इतर — प्रत्येकाने वेगवेगळं सांगितलं, 'हे देवाधिदेव, ती मला दे.'
तथैव मुनयः साध्या दानवा यक्षराक्षसाः तान् सर्वान् आगतान् दृष्ट्वा कन्यार्थम् अथ संगतान्
त्याचप्रमाणे ऋषी, साध्य, दानव, यक्ष, राक्षस हे सगळेही त्या कन्येसाठी एकत्र तिथे आले.
इन्द्रस्य तु विशेषेण महांश् चाभूत् तदा ग्रहः गौतमस्य तु माहात्म्यं गाम्भीर्यं धैर्यम् एव च
पण विशेषतः इंद्राला मोठी इच्छा झाली; तरीही गौतमाचं मोठेपण, गांभीर्य आणि धैर्य सगळ्यांना दिसलं.