ॐ नमो वसुकर्त्रे च वसुवासप्रदाय च नमो यज्ञस्वरूपाय यज्ञेशाय च योगिने
ॐ, संपत्ती निर्माण करणाऱ्या आणि तिच्या निवासाचे दाता असलेल्या तुला नमस्कार. यज्ञस्वरूप, यज्ञाचा स्वामी आणि योगी तुला वंदन.
यतियोगकरेशाय नमो यज्ञाङ्गधारिणे संकर्षणाय च नमः प्रलम्बमथनाय च
संन्यास आणि योग प्रेरणा देणाऱ्या प्रभू, यज्ञाचे अवयव धारण करणाऱ्या तुला वंदन. संकर्षण आणि प्रलंबासुराचा वध करणाऱ्या तुला नमस्कार.
मेघघोषस्वनोत्तीर्णवेगलाङ्गलधारिणे नमो ऽस्तु ज्ञानिनां ज्ञान नारायणपरायण
मेघगर्जनेपेक्षा वेगवान नांगर धारण करणाऱ्या तुला नमस्कार. ज्ञानी लोकांमध्ये ज्ञानस्वरूप असलेल्या, नारायणभक्त तुला मी वाकतो.
न मे ऽस्ति त्वाम् ऋते बन्धुर् नरकोत्तारणे प्रभो अतस् त्वां सर्वभावेन प्रणतो नतवत्सल
प्रभो, तुझ्याशिवाय मला नरकातून तारणारा दुसरा कोणीच मित्र नाही. म्हणून मी सर्व मनाने तुला वाकतो, वंदन करणाऱ्यांवर प्रेम करणाऱ्या.
मलं यत् कायजं वापि मानसं चैव केशव न तस्यान्यो ऽस्ति देवेश क्षालकस् त्वाम् ऋते ऽच्युत
केशव, शरीरातून किंवा मनातून जे अपवित्र होते, हे देवाधिदेव, अच्युत, त्याला धुवून टाकणारा तुझ्याशिवाय दुसरा कोणी नाही.
संसर्गाणि समस्तानि विहाय त्वाम् उपस्थितः सङ्गो मे ऽस्तु त्वया सार्धम् आत्मलाभाय केशव
सर्व संबंध सोडून मी तुझ्याकडे आलो आहे. केशव, आत्मप्राप्तीसाठी माझा संग फक्त तुझ्याशीच राहो.
कष्टम् आपत् सुदुष्पारं संसारं वेद्मि केशव तापत्रयपरिक्लिष्टस् तेन त्वां शरणं गतः
केशव, हा संसार फार कठीण आणि दुःखांनी भरलेला आहे, हे मला माहीत आहे. तीन प्रकारच्या दुःखांनी त्रस्त होऊन मी तुझ्या शरण आलो आहे.
एषणाभिर् जगत् सर्वं मोहितं मायया तव आकर्षितं च लोभाद्यैर् अतस् त्वाम् अहम् आश्रितः
इच्छांनी तुझ्या मायेमुळे हे सर्व जग मोहात पडले आहे, लोभ वगैरेमुळे ओढले गेले आहे. म्हणून मी तुझ्या आश्रयाला आलो आहे.
नास्ति किंचित् सुखं विष्णो संसारस्थस्य देहिनः यथा यथा हि यज्ञेश त्वयि चेतः प्रवर्तते
विष्णू, संसारात असलेल्या देहधारकांना काहीच सुख नाही. पण, यज्ञस्वामी, जसा जसा मन तुझ्याकडे वळते, तसा तसा श्रेष्ठ आनंद मिळतो.
तथा फलविहीनं तु सुखम् आत्यन्तिकं लभेत् नष्टो विवेकशून्यो ऽस्मि दृश्यते जगद् आतुरम्
अशा प्रकारे, फळरहित परंतु अत्युच्च सुख मिळते. माझ्यात विवेक नाही, आणि हे जग मला दुःखाने भरलेले दिसते.
गोविन्द त्राहि संसारान् माम् उद्धर्तुं त्वम् अर्हसि मग्नस्य मोहसलिले निरुत्तारे भवार्णवे उद्धर्ता पुण्डरीकाक्ष त्वाम् ऋते ऽन्यो न विद्यते
गोविंदा, मला संसारातून वाचव. मी मोहाच्या अथांग सागरात बुडालो आहे, तुलाच मला तारता येईल. पुण्डरीकाक्ष, तुझ्याशिवाय दुसरा कोणीच तारणारा नाही.
इत्थं स्तुतस् ततस् तेन राज्ञा श्वेतेन भो द्विजाः तस्मिन् क्षेत्रवरे दिव्ये विख्याते पुरुषोत्तमे
अशा प्रकारे त्या श्वेत राजाने त्या प्रसिद्ध आणि दिव्य पुरुषोत्तम क्षेत्रात स्तुती केली, हे द्विजांनो.
भक्तिं तस्य तु संचिन्त्य देवदेवो जगद्गुरुः आजगाम नृपस्याग्रे सर्वैर् देवैर् वृतो हरिः
त्याच्यावरील भक्तीचा विचार करून, देवांचा देव, जगाचा गुरु असलेल्या हरिने, सर्व देवतांसह त्या राजाच्या समोर प्रकट झाला.
नीलजीमूतसंकाशः पद्मपत्त्रायतेक्षणः दधत् सुदर्शनं धीमान् कराग्रे दीप्तमण्डलम्
तो काळ्या मेघासारखा दिसत होता, त्याच्या डोळ्यांची पापडी कमळाच्या पाकळ्यांसारखी रुंद होती, बुद्धिमान, आणि त्याच्या बोटांच्या टोकावर तेजस्वी सुदर्शन चक्र धरलेले होते.
क्षीरोदजलसंकाशो विमलश् चन्द्रसंनिभः रराज वामहस्ते ऽस्य पाञ्चजन्यो महाद्युतिः
त्याचे रूप क्षीरसागरासारखे शुभ्र आणि निर्मळ होते, चंद्रासारखे उजळ; त्याच्या डाव्या हातात तेजस्वी आणि मोठा पाञ्चजन्य शंख चमकत होता.
पक्षिराजध्वजः श्रीमान् गदाशार्ङ्गासिधृक् प्रभुः उवाच साधु भो राजन् यस्य ते मतिर् उत्तमा यद् इष्टं वर भद्रं ते प्रसन्नो ऽस्मि तवानघ
गरुडध्वज धारण केलेला, श्रीमंत, गदा, धनुष्य आणि तलवार हातात असलेला तो प्रभू म्हणाला: 'राजा, छान केलेस! तुझी बुद्धी उत्तम आहे. तुला जे हवे ते माग. तुला शुभेच्छा असो, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे, पापरहित राजा.'
श्रुत्वैवं देवदेवस्य वाक्यं तत् परमामृतम् प्रणम्य शिरसोवाच श्वेतस् तद्गतमानसः
देवांचा देव अशी ती अमृतासारखी वाणी ऐकून, श्वेताने पूर्ण मनाने त्याला वंदन केले आणि नम्रपणे डोकं झुकवून बोलला.
यद्य् अहं भगवन् भक्तः प्रयच्छ वरम् उत्तमम् आब्रह्मभवनाद् ऊर्ध्वं वैष्णवं पदम् अव्ययम्
भगवंत, मी जर तुझा भक्त असेन, तर मला सर्वोच्च वर दे — ब्रह्मलोकापेक्षाही वर असलेले, कधीही नष्ट न होणारे तुझे वैष्णव स्थान.
विमलं विरजं शुद्धं संसारासङ्गवर्जितम् तत् पदं गन्तुम् इच्छामि त्वत्प्रसादाज् जगत्पते
हे जगाच्या अधिपती, तुझ्या कृपेने मला ते निर्मळ, निरपेक्ष, शुद्ध आणि संसाराच्या बंधनांपासून मुक्त असे स्थान गाठायचे आहे.
यत् पदं विबुधाः सर्वे मुनयः सिद्धयोगिनः नाभिगच्छन्ति यद् रम्यं परं पदम् अनामयम्
जे स्थान सर्व देव, ऋषी आणि सिद्ध योगींना देखील मिळत नाही, जे अत्यंत रम्य, सर्वोच्च आणि सर्व दुःखांपासून मुक्त आहे.
यास्यसि परमं स्थानं राज्यामृतम् उपास्य च सर्वांल् लोकान् अतिक्रम्य मम लोकं गमिष्यसि
तू ते परम स्थान प्राप्त करशील, राजसत्तेचे अमृत उपभोगशील, सर्व लोकांना मागे टाकून अखेरीस माझ्या लोकात पोहोचशील.
कीर्तिस् तवात्र राजेन्द्र त्रींल् लोकांश् च गमिष्यति सांनिध्यं मम चैवात्र सर्वदैव भविष्यति
राजेंद्र, तुझी कीर्ती तिन्ही लोकांत पसरली जाईल आणि माझे सान्निध्य इथे तुझ्यासोबत सदैव राहील.
श्वेतगङ्गेति गास्यन्ति सर्वे ते देवदानवाः कुशाग्रेणापि राजेन्द्र श्वेतगाङ्गेयम् अम्बु च
सर्व देव आणि दैत्य तुला 'श्वेतगंगा' म्हणून गौरव करतील; अगदी कुशाच्या एका पात्यावरसुद्धा, राजेंद्र, श्वेतगंगेचे पाणी गौरवले जाईल.
स्पृष्ट्वा स्वर्गं गमिष्यन्ति मद्भक्ता ये समाहिताः यस् त्व् इमां प्रतिमां गच्छेन् माधवाख्यां शशिप्रभाम्
जे माझे भक्त एकाग्रतेने या पाण्याचा स्पर्श करतील, ते स्वर्गात जातील; आणि जो कोणी या माधव नावाच्या, चंद्रासारख्या तेजस्वी मूर्तीला भेटेल,
शङ्खगोक्षीरसंकाशाम् अशेषाघविनाशिनीम् तां प्रणम्य सकृद् भक्त्या पुण्डरीकनिभेक्षणाम्
शंख आणि गायीच्या दूधासारखी शुभ्र, सर्व पापांचा नाश करणारी, कमळासारख्या डोळ्यांची ती मूर्ती, जो भक्त एकदाच श्रद्धेने वंदन करतो,
विहाय सर्वलोकान् वै मम लोके महीयते मन्वन्तराणि तत्रैव देवकन्याभिर् आवृतः
तो सर्व लोकांना मागे टाकून माझ्या लोकात सन्मानित होतो, तिथे देवकन्यांनी वेढलेला, संपूर्ण मन्वंतरभर तिथेच राहतो.
गीयमानश् च मधुरं सिद्धगन्धर्वसेवितः भुनक्ति विपुलान् भोगान् यथेष्टं मामकैः सह
सिद्ध गंधर्वांच्या सेवेत, गोड गाण्यांनी गौरवला जाऊन, तो माझ्या लोकांसह मनाप्रमाणे विपुल सुखांचा उपभोग घेतो.
च्युतस् तस्माद् इहागत्य मनुष्यो ब्राह्मणो भवेत् वेदवेदाङ्गविच् छ्रीमान् भोगवांश् चिरजीवितः
तिथून खाली पडून इथे आल्यावर, तो मनुष्य जन्म घेतो, ब्राह्मण होतो, वेद आणि वेदांगांचा जाणकार, श्रीमंत, सुखी आणि दीर्घायुषी असतो.
गजाश्वरथयानाढ्यो धनधान्यावृतः शुचिः रूपवान् बहुभाग्यश् च पुत्रपौत्रसमन्वितः
हत्ती, घोडे, रथ, वाहने, धनधान्याने समृद्ध, शुद्ध, देखणा, अत्यंत भाग्यवान, आणि मुलाबाळांसह असतो.
पुरुषोत्तमं पुनः प्राप्य वटमूले ऽथ सागरे त्यक्त्वा देहं हरिं स्मृत्वा ततः शान्तपदं व्रजेत्
पुन्हा एकदा पुरुषोत्तम प्राप्त करून, वटवृक्षाखाली किंवा समुद्रकिनारी, शरीर सोडून आणि हरिचे स्मरण करून, तो शांत पदाला पोहोचतो.