मया चाराधितश् चासौ शक्रेण तदनन्तरम् विभीषणेन रामेण कस् तं नाराधयेत् पुमान्
माझ्या कडून, नंतर इंद्र, विभीषण आणि राम यांनीही त्याची भक्ती केली; मग असा कोणता मनुष्य आहे जो त्याची पूजा करणार नाही?
श्वेतगङ्गां नरः स्नात्वा यः पश्येच् छ्वेतमाधवम् मत्स्याख्यं माधवं चैव श्वेतद्वीपं स गच्छति
जो मनुष्य श्वेतगंगा नदीत स्नान करतो आणि श्वेत माधव, ज्याला मत्स्य माधव असेही म्हणतात, त्याचे दर्शन घेतो, तो नक्कीच श्वेतद्वीपावर पोहोचतो.
श्वेतमाधवमाहात्म्यं वक्तुम् अर्हस्य् अशेषतः विस्तरेण जगन्नाथ प्रतिमां तस्य वै हरेः
हे जगन्नाथा, तू श्वेत माधवाचे आणि त्या हरिच्या मूर्तीचे महात्म्य पूर्णपणे, सविस्तर सांगावेस.
तस्मिन् क्षेत्रवरे पुण्ये विख्याते जगतीतले श्वेताख्यं माधवं देवं कस् तं स्थापितवान् पुरा
या पृथ्वीवर प्रसिद्ध आणि पवित्र अशा त्या क्षेत्रात, श्वेत माधव नावाचा देव पूर्वी कुणी स्थापला होता?
अभूत् कृतयुगे विप्राः श्वेतो नाम नृपो बली मतिमान् धर्मविच् छूरः सत्यसंधो दृढव्रतः
कृतयुगात 'श्वेत' नावाचा एक बलवान, बुद्धिमान, धर्मज्ञ, पराक्रमी, सत्यवचन पाळणारा आणि दृढ व्रती राजा होता.
यस्य राज्ये तु वर्षाणां सहस्रं दश मानवाः भवन्त्य् आयुष्मन्तो लोका बालस् तस्मिन् न सीदति
ज्याच्या राज्यात दहा हजार वर्षे लोक दीर्घायुषी राहिले, आणि त्या जगात कोणताही बालक दुःखी झाला नाही.
वर्तमाने तदा राज्ये किंचित् काले गते द्विजाः कपालगौतमो नाम ऋषिः परमधार्मिकः
त्या राजाच्या राज्यात काही काळ गेल्यावर, कपाळगौतम नावाचा, अत्यंत धर्मनिष्ठ असा एक ऋषी होता.
सुतो ऽस्याजातदन्तश् च मृतः कालवशाद् द्विजाः तम् आदाय ऋषिर् धीमान् नृपस्यान्तिकम् आनयत्
त्याचा दात नसलेला मुलगा काळाच्या प्रभावाने मरण पावला; तेव्हा त्या बुद्धिमान ऋषीने तो मुलगा घेऊन राजाकडे आणला.
दृष्ट्वैवं नृपतिः सुप्तं कुमारं गतचेतसम् प्रतिज्ञाम् अकरोद् विप्रा जीवनार्थं शिशोस् तदा
राजाने तो मुलगा बेशुद्ध अवस्थेत पडलेला पाहून, ब्राह्मणांसमोर त्या मुलाच्या जीवासाठी एक प्रतिज्ञा केली.
यावद् बालम् अहं त्व् एनं यमस्य सदने गतम् नानये सप्तरात्रेण चितां दीप्तां समारुहे
हा मुलगा यमाच्या घरी गेला आहे, मी जर सात रात्रींच्या आत त्याला परत आणू शकलो नाही, तर मी स्वतः जळत्या चितेवर चढेन.
एवम् उक्त्वासितैः पद्मैः शतैर् दशशतादिकैः संपूज्य च महादेवं राजा विद्यां पुनर् जपेत्
असे म्हणून, शंभर आणि हजारो पांढऱ्या कमळांनी महादेवाची पूजा करून, राजाने पुन्हा मंत्राचा जप केला.
अतिभक्तिं तु संचिन्त्य नृपस्य जगदीश्वरः सांनिध्यम् अगमत् तुष्टो श्मीत्य् उवाच सहोमया
राजाची ती अपार भक्ती पाहून, जगाचा स्वामी प्रसन्न झाला आणि स्वतः उमा बरोबर तेथे आला.
श्रुत्वैवं गिरम् ईशस्य विलोक्य सहसा हरम् भस्मदिग्धं विरूपाक्षं शरत्कुन्देन्दुवर्चसम्
ईश्वराची ती वचने ऐकून आणि अचानक भस्म लावलेला, वेगळ्या डोळ्यांचा, शरद ऋतूतील कुंद आणि चंद्रासारखा तेजस्वी असा हराला पाहून,
शार्दूलचर्मवसनं शशाङ्काङ्कितमूर्धजम् महीं निपत्य सहसा प्रणम्य स तदाब्रवीत्
वाघाच्या कातडीचे वस्त्र घातलेला, केसात चंद्रकोर असलेला, तो लगेच पृथ्वीवर पडला, नमस्कार केला आणि मग बोलू लागला.
कारुण्यं यदि मे दृष्ट्वा प्रसन्नो ऽसि प्रभो यदि कालस्य वशम् आपन्नो बालको द्विजपुत्रकः
माझ्या या करुणेने जर तू प्रसन्न झाला असशील, प्रभो, आणि ब्राह्मणाचा हा मुलगा जर काळाच्या अधीन गेला असेल,
जीवत्व् एष पुनर् बाल इत्य् एवं व्रतम् आहितम् अकस्माच् च मृतं बालं नियम्य भगवन् स्वयम् यथोक्तायुष्यसंयुक्तं क्षेमं कुरु महेश्वर
हा मुलगा पुन्हा जिवंत राहावा, हीच माझी प्रतिज्ञा आहे. भगवन्, हा मुलगा अचानक मेला असला तरी, तुझ्या कृपेने त्याला ठरवलेले आयुष्य आणि सुख दे, हे महेश्वरा.
श्वेतस्यैतद् वचः श्रुत्वा मुदं प्राप हरस् तदा कालम् आज्ञापयाम् आस सर्वभूतभयंकरम्
श्वेताचे हे बोलणे ऐकून हर प्रसन्न झाला आणि सर्व जीवांना भय देणाऱ्या काळाला त्याने आज्ञा केली.
नियम्य कालं दुर्धर्षं यमस्याज्ञाकरं द्विजाः बालं संजीवयाम् आस मृत्योर् मुखगतं पुनः
यमाच्या आज्ञेचे पालन करणाऱ्या, रोखता न येणाऱ्या काळाला थांबवून, हराने मृत्यूच्या तोंडात गेलेल्या त्या मुलाला पुन्हा जिवंत केले.
कृत्वा क्षेमं जगत् सर्वं मुनेः पुत्रं स तं द्विजाः देव्या सहोमया देवस् तत्रैवान्तरधीयत
संपूर्ण जगाचा कल्याण करून, त्या देवाने आपल्या शक्तीसह आणि देवीसह, त्या ऋषीच्या पुत्रासमोर तिथेच अदृश्य झाला.
एवं संजीवयाम् आस मुनेः पुत्रं नृपोत्तमः
राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्या राजाने, त्या ऋषीच्या पुत्राला पुन्हा जिवंत केले.
देवदेव जगन्नाथ त्रैलोक्यप्रभवाव्यय ब्रूहि नः परमं तथ्यं श्वेताख्यस्य च सांप्रतम्
देवतांचे देव, जगाचा स्वामी, तीनही लोकांचा नाश न होणारा आणि मूळ असलेला प्रभो, श्वेत नावाच्या त्या पुरुषाबद्दलचे श्रेष्ठ सत्य आम्हाला आता सांग.
शृणुध्वं मुनिशार्दूलाः सर्वसत्त्वहितावहम् प्रवक्ष्यामि यथातथ्यं यत् पृच्छथ ममानघाः
हे ऋषिश्रेष्ठांनो, सर्व जीवांच्या हितासाठी तुम्ही विचारता तसे मी खरेखुरे सांगतो, नीट ऐका.
माधवस्य च माहात्म्यं सर्वपापप्रणाशनम् यच् छ्रुत्वाभिमतान् कामान् ध्रुवं प्राप्नोति मानवः
माधवाचे माहात्म्य सर्व पापांचा नाश करते; ते ऐकून मनुष्य आपल्या मनातील सर्व इच्छा नक्कीच पूर्ण करतो.
श्रुतवान् ऋषिभिः पूर्वं माधवाख्यस्य भो द्विजाः शृणुध्वं तां कथां दिव्यां भयशोकार्तिनाशिनीम्
हे द्विजांनो, पूर्वी मी ऋषींनी सांगितलेली माधव नावाच्या परमेश्वराची दिव्य कथा ऐकली आहे; ती भीती, दु:ख आणि क्लेश दूर करणारी गोष्ट नीट ऐका.
स कृत्वा राज्यम् एकाग्र्यं वर्षाणां च सहस्रशः विचार्य लौकिकान् धर्मान् वैदिकान् नियमांस् तथा
त्याने हजारो वर्षे एकाग्रतेने राज्य केले आणि लोकधर्म, वैदिक धर्म तसेच योग्य नियम यांचा विचार केला.
केशवाराधने विप्रा निश्चितं व्रतम् आस्थितः स गत्वा परमं क्षेत्रं सागरं दक्षिणाश्रयम्
केशवाची उपासना करण्याचा दृढ संकल्प करून, त्याने दक्षिणेकडील समुद्राच्या पवित्र तीरावर गेला.
तटे तस्मिञ् शुभे रम्ये देशे कृष्णस्य चान्तिके श्वेतो ऽथ कारयाम् आस प्रासादं शुभलक्षणम्
त्या सुंदर आणि शुभ किनाऱ्यावर, कृष्णाच्या जवळ, श्वेताने एक सुंदर आणि शुभ लक्षणांनी युक्त असा प्रासाद बांधला.
धन्वन्तरशतं चैकं देवदेवस्य दक्षिणे ततः श्वेतेन विप्रेन्द्राः श्वेतशैलमयेन च
मग देवताधिपतीच्या दक्षिणेला, श्वेत नावाच्या त्या श्रेष्ठ ब्राह्मणाने श्वेतशैलापासून शंभर खांबांचा सभामंडप उभारला.
कृतः स भगवाञ् श्वेतो माधवश् चन्द्रसंनिभः प्रतिष्ठां विधिवच् चक्रे यथोद्दिष्टां स्वयं तु सः
त्या पुण्यवान श्वेताने, चंद्रासारखा तेजस्वी असलेल्या माधवाची, स्वतः शिकलेल्या विधीनुसार प्रतिष्ठापना केली.
दत्त्वा दानं द्विजातिभ्यो दीनानाथतपस्विनाम् अथानन्तरतो राजा माधवस्य च संनिधौ
ब्राह्मण, गरीब, अनाथ आणि तपस्वी यांना दान दिल्यावर, त्या राजाने मग माधवाच्या सान्निध्यात—