नरसिंहे प्रसन्ने तु प्राप्नोत्य् अन्यांश् च वाञ्छितान् यान् यान् कामान् अभिध्यायन् भजते नरकेसरीम्
नरसींह प्रसन्न झाल्यावर, मनात ज्या ज्या इच्छा धरल्या असतील, त्या सर्व पूर्ण होतात, नरकेसरीची भक्ती केल्यावर.
तांस् तान् कामान् अवाप्नोति नरो नास्त्य् अत्र संशयः दृष्ट्वा तं देवदेवेशं भक्त्यापूज्य प्रणम्य च
त्या त्या इच्छित गोष्टी तो नक्की मिळवतो; यात काहीही शंका नाही. त्या देवाधिदेवाचे भक्तीने दर्शन घेऊन, पूजा करून, नमस्कार केल्यावर.
दशानाम् अश्वमेधानां फलं दशगुणं लभेत् पापैः सर्वैर् विनिर्मुक्तो गुणैः सर्वैर् अलंकृतः
तो दहा अश्वमेध यज्ञांच्या दहा पट अधिक फळ मिळवतो, सर्व पापांपासून मुक्त होतो आणि सर्व सद्गुणांनी शोभून राहतो.
सर्वकामसमृद्धात्मा जरामरणवर्जितः सौवर्णेन विमानेन किङ्किणीजालमालिना
सर्व इच्छा पूर्ण झालेल्या, वृद्धत्व व मृत्यू यांपासून सुटलेला, सोन्याच्या विमानात, घंटांच्या गजरात तो सुखाने राहतो.
सर्वकामसमृद्धेन कामगेन सुवर्चसा तरुणादित्यवर्णेन मुक्ताहारावलम्बिना
सर्व इच्छा पूर्ण झालेल्या, आपल्या तेजाने उजळलेला, तरुण सूर्याच्या रंगाचा, मोत्यांच्या माळांनी सजलेला असा तो असतो.
दिव्यस्त्रीशतयुक्तेन दिव्यगन्धर्वनादिना कुलैकविंशम् उद्धृत्य देववन् मुदितः सुखी
शेकडो दिव्य स्त्रिया आणि गंधर्व यांच्या संगतीने, आपल्या संपूर्ण कुळाला उध्दरून, तो देवांच्या वनात आनंदाने व सुखाने वावरतो.
स्तूयमानो ऽप्सरोभिश् च विष्णुलोकं व्रजेन् नरः भुक्त्वा तत्र वरान् भोगान् विष्णुलोके द्विजोत्तमाः
अप्सरांनी स्तुती करत असताना, तो माणूस विष्णुलोकात जातो; तेथे उत्तम सुख उपभोगून, हे श्रेष्ठ द्विजांनो, विष्णुलोकात राहतो.
गन्धर्वैर् अप्सरैर् युक्तः कृत्वा रूपं चतुर्भुजम् मनोह्लादकरं सौख्यं यावद् आभूतसंप्लवम्
गंधर्व आणि अप्सरांच्या संगतीने, चार हातांचे रूप धारण करून, मनाला आनंद देणारे सुख तो मिळवतो, सृष्टीच्या समाप्तीपर्यंत.
पुण्यक्षयाद् इहायातः प्रवरे योगिनां कुले चतुर्वेदी भवेद् विप्रो वेदवेदाङ्गपारगः वैष्णवं योगम् आस्थाय ततो मोक्षम् अवाप्नुयात्
पुण्य संपल्यावर, तो या पृथ्वीवर येतो आणि श्रेष्ठ योग्यांच्या कुळात जन्म घेतो; चारही वेद आणि वेदांग जाणणारा ब्राह्मण होतो, वैष्णव योगाचा स्वीकार करून शेवटी मोक्ष प्राप्त करतो.
अनन्ताख्यं वासुदेवं दृष्ट्वा भक्त्या प्रणम्य च सर्वपापविनिर्मुक्तो नरो याति परं पदम्
अनंत नावाच्या वासुदेवाचे भक्तीने दर्शन घेऊन, नमस्कार केल्यावर, माणूस सर्व पापांपासून मुक्त होऊन, परमपदाला पोहोचतो.
मया चाराधितश् चासौ शक्रेण तदनन्तरम् विभीषणेन रामेण कस् तं नाराधयेत् पुमान्
माझ्या कडून, नंतर इंद्र, विभीषण आणि राम यांनीही त्याची भक्ती केली; मग असा कोणता मनुष्य आहे जो त्याची पूजा करणार नाही?
श्वेतगङ्गां नरः स्नात्वा यः पश्येच् छ्वेतमाधवम् मत्स्याख्यं माधवं चैव श्वेतद्वीपं स गच्छति
जो मनुष्य श्वेतगंगा नदीत स्नान करतो आणि श्वेत माधव, ज्याला मत्स्य माधव असेही म्हणतात, त्याचे दर्शन घेतो, तो नक्कीच श्वेतद्वीपावर पोहोचतो.
श्वेतमाधवमाहात्म्यं वक्तुम् अर्हस्य् अशेषतः विस्तरेण जगन्नाथ प्रतिमां तस्य वै हरेः
हे जगन्नाथा, तू श्वेत माधवाचे आणि त्या हरिच्या मूर्तीचे महात्म्य पूर्णपणे, सविस्तर सांगावेस.
तस्मिन् क्षेत्रवरे पुण्ये विख्याते जगतीतले श्वेताख्यं माधवं देवं कस् तं स्थापितवान् पुरा
या पृथ्वीवर प्रसिद्ध आणि पवित्र अशा त्या क्षेत्रात, श्वेत माधव नावाचा देव पूर्वी कुणी स्थापला होता?
अभूत् कृतयुगे विप्राः श्वेतो नाम नृपो बली मतिमान् धर्मविच् छूरः सत्यसंधो दृढव्रतः
कृतयुगात 'श्वेत' नावाचा एक बलवान, बुद्धिमान, धर्मज्ञ, पराक्रमी, सत्यवचन पाळणारा आणि दृढ व्रती राजा होता.
यस्य राज्ये तु वर्षाणां सहस्रं दश मानवाः भवन्त्य् आयुष्मन्तो लोका बालस् तस्मिन् न सीदति
ज्याच्या राज्यात दहा हजार वर्षे लोक दीर्घायुषी राहिले, आणि त्या जगात कोणताही बालक दुःखी झाला नाही.
वर्तमाने तदा राज्ये किंचित् काले गते द्विजाः कपालगौतमो नाम ऋषिः परमधार्मिकः
त्या राजाच्या राज्यात काही काळ गेल्यावर, कपाळगौतम नावाचा, अत्यंत धर्मनिष्ठ असा एक ऋषी होता.
सुतो ऽस्याजातदन्तश् च मृतः कालवशाद् द्विजाः तम् आदाय ऋषिर् धीमान् नृपस्यान्तिकम् आनयत्
त्याचा दात नसलेला मुलगा काळाच्या प्रभावाने मरण पावला; तेव्हा त्या बुद्धिमान ऋषीने तो मुलगा घेऊन राजाकडे आणला.
दृष्ट्वैवं नृपतिः सुप्तं कुमारं गतचेतसम् प्रतिज्ञाम् अकरोद् विप्रा जीवनार्थं शिशोस् तदा
राजाने तो मुलगा बेशुद्ध अवस्थेत पडलेला पाहून, ब्राह्मणांसमोर त्या मुलाच्या जीवासाठी एक प्रतिज्ञा केली.
यावद् बालम् अहं त्व् एनं यमस्य सदने गतम् नानये सप्तरात्रेण चितां दीप्तां समारुहे
हा मुलगा यमाच्या घरी गेला आहे, मी जर सात रात्रींच्या आत त्याला परत आणू शकलो नाही, तर मी स्वतः जळत्या चितेवर चढेन.
एवम् उक्त्वासितैः पद्मैः शतैर् दशशतादिकैः संपूज्य च महादेवं राजा विद्यां पुनर् जपेत्
असे म्हणून, शंभर आणि हजारो पांढऱ्या कमळांनी महादेवाची पूजा करून, राजाने पुन्हा मंत्राचा जप केला.
अतिभक्तिं तु संचिन्त्य नृपस्य जगदीश्वरः सांनिध्यम् अगमत् तुष्टो श्मीत्य् उवाच सहोमया
राजाची ती अपार भक्ती पाहून, जगाचा स्वामी प्रसन्न झाला आणि स्वतः उमा बरोबर तेथे आला.
श्रुत्वैवं गिरम् ईशस्य विलोक्य सहसा हरम् भस्मदिग्धं विरूपाक्षं शरत्कुन्देन्दुवर्चसम्
ईश्वराची ती वचने ऐकून आणि अचानक भस्म लावलेला, वेगळ्या डोळ्यांचा, शरद ऋतूतील कुंद आणि चंद्रासारखा तेजस्वी असा हराला पाहून,
शार्दूलचर्मवसनं शशाङ्काङ्कितमूर्धजम् महीं निपत्य सहसा प्रणम्य स तदाब्रवीत्
वाघाच्या कातडीचे वस्त्र घातलेला, केसात चंद्रकोर असलेला, तो लगेच पृथ्वीवर पडला, नमस्कार केला आणि मग बोलू लागला.
कारुण्यं यदि मे दृष्ट्वा प्रसन्नो ऽसि प्रभो यदि कालस्य वशम् आपन्नो बालको द्विजपुत्रकः
माझ्या या करुणेने जर तू प्रसन्न झाला असशील, प्रभो, आणि ब्राह्मणाचा हा मुलगा जर काळाच्या अधीन गेला असेल,
जीवत्व् एष पुनर् बाल इत्य् एवं व्रतम् आहितम् अकस्माच् च मृतं बालं नियम्य भगवन् स्वयम् यथोक्तायुष्यसंयुक्तं क्षेमं कुरु महेश्वर
हा मुलगा पुन्हा जिवंत राहावा, हीच माझी प्रतिज्ञा आहे. भगवन्, हा मुलगा अचानक मेला असला तरी, तुझ्या कृपेने त्याला ठरवलेले आयुष्य आणि सुख दे, हे महेश्वरा.
श्वेतस्यैतद् वचः श्रुत्वा मुदं प्राप हरस् तदा कालम् आज्ञापयाम् आस सर्वभूतभयंकरम्
श्वेताचे हे बोलणे ऐकून हर प्रसन्न झाला आणि सर्व जीवांना भय देणाऱ्या काळाला त्याने आज्ञा केली.
नियम्य कालं दुर्धर्षं यमस्याज्ञाकरं द्विजाः बालं संजीवयाम् आस मृत्योर् मुखगतं पुनः
यमाच्या आज्ञेचे पालन करणाऱ्या, रोखता न येणाऱ्या काळाला थांबवून, हराने मृत्यूच्या तोंडात गेलेल्या त्या मुलाला पुन्हा जिवंत केले.
कृत्वा क्षेमं जगत् सर्वं मुनेः पुत्रं स तं द्विजाः देव्या सहोमया देवस् तत्रैवान्तरधीयत
संपूर्ण जगाचा कल्याण करून, त्या देवाने आपल्या शक्तीसह आणि देवीसह, त्या ऋषीच्या पुत्रासमोर तिथेच अदृश्य झाला.
एवं संजीवयाम् आस मुनेः पुत्रं नृपोत्तमः
राजांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या त्या राजाने, त्या ऋषीच्या पुत्राला पुन्हा जिवंत केले.