शोकतृष्णाभिभूतो ऽहं कांदिशीको विचेतनः इदानीं त्वाम् अहं देव विह्वलः शरणं गतः
दुःख आणि तृष्णेने मी ग्रासलेला, गोंधळलेला आणि विवेकहीन झालो आहे; आता, हे देव, मी व्याकुळ होऊन तुझ्या शरण आलो आहे.
त्राहि मां दुःखितं कृष्ण मग्नं संसारसागरे कृपां कुरु जगन्नाथ भक्तं मां यदि मन्यसे
हे कृष्णा, मी दुःखी आणि संसारसागरात बुडालो आहे, मला वाचव; हे जगन्नाथा, जर तू मला भक्त मानत असशील तर माझ्यावर कृपा कर.
त्वदृते नास्ति मे बन्धुर् यो ऽसौ चिन्तां करिष्यति देव त्वां नाथम् आसाद्य न भयं मे ऽस्ति कुत्रचित्
तुझ्याशिवाय माझा असा कोणीही नाही जो माझी काळजी घेईल; हे देव, तुला नाथ मानल्यावर मला कुठेही भीती उरलेली नाही.
जीविते मरणे चैव योगक्षेमे ऽथवा प्रभो ये तु त्वां विधिवद् देव नार्चयन्ति नराधमाः
जिवंत असताना, मृत्यूनंतर, सुखात किंवा संकटात, हे प्रभो, जे लोक तुला योग्य रीतीने पूजत नाहीत—
सुगतिस् तु कथं तेषां भवेत् संसारबन्धनात् किं तेषां कुलशीलेन विद्यया जीवितेन च
ज्यांना संसाराच्या बंधनातून सुटका झालेली नाही, त्यांना उत्तम स्थान कसे मिळेल? त्यांच्यासाठी घराणं, चांगलं वर्तन, विद्या किंवा आयुष्य याचा काय उपयोग?
येषां न जायते भक्तिर् जगद्धातरि केशवे प्रकृतिं त्व् आसुरीं प्राप्य ये त्वां निन्दन्ति मोहिताः
ज्यांच्या मनात जगाचा सृष्टीकर्ता केशव यांच्याबद्दल भक्ती उत्पन्न होत नाही, आणि जे मोहाने आसुरी स्वभाव प्राप्त करून तुला निंदतात—
पतन्ति नरके घोरे जायमानाः पुनः पुनः न तेषां निष्कृतिस् तस्माद् विद्यते नरकार्णवात्
ते पुन्हा पुन्हा जन्म घेऊन भयंकर नरकात पडतात; त्यांना नरकाच्या महासागरातून सुटका मिळत नाही.
ये दूषयन्ति दुर्वृत्तास् त्वां देव पुरुषाधमाः यत्र यत्र भवेज् जन्म मम कर्मनिबन्धनात्
जे दुष्ट, वाईट वर्तन करणारे, नीच मनुष्य तुला देव म्हणून निंदतात—माझ्या कर्मामुळे मी जिथे जिथे जन्म घेईन,
तत्र तत्र हरे भक्तिस् त्वयि चास्तु दृढा सदा आराध्य त्वां सुरा दैत्या नराश् चान्ये ऽपि संयताः
त्या त्या ठिकाणी, हे हरि, तुझ्यावर नेहमी दृढ भक्ती असो. देव, दैत्य, माणसं आणि इतरांनी संयमाने तुझी पूजा करून परम सिद्धी प्राप्त केली आहे.
अवापुः परमां सिद्धिं कस् त्वां देव न पूजयेत् न शक्नुवन्ति ब्रह्माद्याः स्तोतुं त्वां त्रिदशा हरे
ज्यांनी अशी परम सिद्धी मिळवली, असे प्रभो, तुला कोण पूजा करणार नाही? ब्रह्मा आणि इतर देवताही, हे हरि, तुला योग्यरीत्या स्तुती करू शकत नाहीत.
कथं मानुषबुद्ध्याहं स्तौमि त्वां प्रकृतेः परम् तथा चाज्ञानभावेन संस्तुतो ऽसि मया प्रभो
माणसाच्या बुद्धीने मी तुला, जो प्रकृतीपेक्षा पर आहेस, कसा स्तुती करू? तरीही अज्ञानामुळे मी तुझी स्तुती केली आहे, हे प्रभो.
तत् क्षमस्वापराधं मे यदि ते ऽस्ति दया मयि कृतापराधे ऽपि हरे क्षमां कुर्वन्ति साधवः
म्हणून, जर तुझ्या मनात माझ्यावर दया असेल तर माझ्या अपराधाला क्षमा कर. हे हरि, सज्जन लोक अपराध झाल्यावरही क्षमा करतात.
तस्मात् प्रसीद देवेश भक्तस्नेहं समाश्रितः स्तुतो ऽसि यन् मया देव भक्तिभावेन चेतसा साङ्गं भवतु तत् सर्वं वासुदेव नमो ऽस्तु ते
म्हणून, हे देवेश, कृपा कर. मी भक्ती आणि प्रेमाने तुझ्या आश्रयाला आलो आहे. मी ज्या भक्तिभावाने तुझी स्तुती केली, ते सर्व पूर्ण होऊ दे. हे वासुदेव, तुला नमस्कार असो.
इत्थं स्तुतस् तदा तेन प्रसन्नो गरुडध्वजः ददौ तस्मै मुनिश्रेष्ठाः सकलं मनसेप्सितम्
त्यावेळी त्याने अशी स्तुती केल्यावर, गरुडध्वज भगवान प्रसन्न झाले आणि त्या श्रेष्ठ ऋषिला त्याच्या मनातील सर्व इच्छा पूर्ण करून दिल्या.
यः संपूज्य जगन्नाथं प्रत्यहं स्तौति मानवः स्तोत्रेणानेन मतिमान् स मोक्षं लभते ध्रुवम्
जो कोणी जगन्नाथाची पूजा करून, दररोज या स्तोत्राने भक्तीने स्तुती करतो, तो नक्कीच मुक्ती प्राप्त करतो.
त्रिसंध्यं यो जपेद् विद्वान् इदं स्तोत्रवरं शुचिः धर्मं चार्थं च कामं च मोक्षं च लभते नरः
जो विद्वान आणि शुद्ध मनाचा मनुष्य दिवसातील तिन्ही संध्याकाळी हे उत्तम स्तोत्र जपतो, त्याला धर्म, अर्थ, काम आणि मोक्ष मिळतो.
यः पठेच् छृणुयाद् वापि श्रावयेद् वा समाहितः स लोकं शाश्वतं विष्णोर् याति निर्धूतकल्मषः
जो कोणी एकाग्रतेने हे वाचतो, ऐकतो किंवा इतरांना ऐकवतो, तो सर्व पापांपासून मुक्त होऊन विष्णूच्या शाश्वत लोकात जातो.
धन्यं पापहरं चेदं भुक्तिमुक्तिप्रदं शिवम् गुह्यं सुदुर्लभं पुण्यं न देयं यस्य कस्यचित्
हे स्तोत्र धन्य, पापांचा नाश करणारे, भोग आणि मोक्ष देणारे, मंगल, गुप्त, अत्यंत दुर्मिळ आणि पुण्यकारी आहे; ते कुणालाही देऊ नये.
न नास्तिकाय मूर्खाय न कृतघ्नाय मानिने न दुष्टमतये दद्यान् नाभक्ताय कदाचन
हे नास्तिक, मूर्ख, कृतघ्न, गर्विष्ठ, वाईट मनाचा किंवा अभक्त अशा कोणालाही कधीही देऊ नये.
दातव्यं भक्तियुक्ताय गुणशीलान्विताय च विष्णुभक्ताय शान्ताय श्रद्धानुष्ठानशालिने
हे भक्तीने युक्त, चांगल्या स्वभावाचा, विष्णूभक्त, शांत आणि श्रद्धेने आचरण करणाऱ्या व्यक्तीलाच द्यावे.
इदं समस्ताघविनाशहेतुः कारुण्यसंज्ञं सुखमोक्षदं च अशेषवाञ्छाफलदं वरिष्ठं स्तोत्रं मयोक्तं पुरुषोत्तमस्य
हे पुरुषोत्तमाचे श्रेष्ठ स्तोत्र, सर्व पापांचा नाश करणारे, करुणा म्हणून ओळखले जाणारे, सुख आणि मोक्ष देणारे, सर्व इच्छा पूर्ण करणारे मी सांगितले आहे.
ये तं सुसूक्ष्मं विमला मुरारिं ध्यायन्ति नित्यं पुरुषं पुराणम् ते मुक्तिभाजः प्रविशन्ति विष्णुं मन्त्रैर् यथाज्यं हुतम् अध्वराग्नौ
जे शुद्ध मनाचे लोक नेहमी त्या सूक्ष्म, निर्मळ, प्राचीन, मुरारि पुरुषाचे ध्यान करतात, ते मुक्तीचे अधिकारी होतात आणि मंत्रांनी यज्ञाग्नीत टाकलेल्या आहुतीप्रमाणे विष्णूत विलीन होतात.
एकः स देवो भवदुःखहन्ता परः परेषां न ततो ऽस्ति चान्यत् द्रष्टा स पाता स तु नाशकर्ता विष्णुः समस्ताखिलसारभूतः
एकटाच तो देव आहे, जो जन्ममृत्यूच्या दुःखाचा नाश करतो; तो सर्वात श्रेष्ठ आहे, आणि त्याच्या पलीकडे दुसरा कोणी नाही. तो पाहणारा, रक्षण करणारा आणि नाश करणारा आहे; विष्णूच सर्व जगाचा सार आहे.
किं विद्यया किं स्वगुणैश् च तेषां यज्ञैश् च दानैश् च तपोभिर् उग्रैः येषां न भक्तिर् भवतीह कृष्णे जगद्गुरौ मोक्षसुखप्रदे च
ज्ञान, आपले गुण, यज्ञ, दान किंवा कठोर तप — याचा काय उपयोग, जर कृष्णा या जगाच्या गुरूवर आणि मोक्ष व आनंद देणाऱ्या देवावर येथे भक्तीच नसली?
लोके स धन्यः स शुचिः स विद्वान् मखैस् तपोभिः स गुणैर् वरिष्ठः ज्ञाता स दाता स तु सत्यवक्ता यस्यास्ति भक्तिः पुरुषोत्तमाख्ये
या जगात तोच धन्य, तोच पवित्र, तोच ज्ञानी, तोच यज्ञ, तप आणि गुणात श्रेष्ठ आहे; तोच जाणणारा, देणारा आणि सत्य बोलणारा — ज्याच्या मनात पुरुषोत्तमावर भक्ती आहे.
स्तुत्वैवं मुनिशार्दूलाः प्रणम्य च सनातनम् वासुदेवं जगन्नाथं सर्वकामफलप्रदम्
अशा प्रकारे स्तुती करून आणि सनातन वासुदेव, जगाचा स्वामी, सर्व इच्छांचे फल देणारा याला नमस्कार करून, ऋषीगणांनी त्याची पूजा केली.
चिन्ताविष्टो महीपालः कुशान् आस्तीर्य भूतले वस्त्रं च तन्मना भूत्वा सुष्वाप धरणीतले
किंग चिंतेने भरलेला होता; त्याने भूमीवर कुशाचे गवत पसरले, मन त्या गवतावर केंद्रित केले आणि पृथ्वीवर झोपला.
कथं प्रत्यक्षम् अभ्येति देवदेवो जनार्दनः मम चार्तिहरो देवस् तदासाव् इति चिन्तयन्
तो विचार करत होता, 'देवांचा देव जनार्दन माझ्या समोर कसा प्रकट होईल? माझ्या दुःखाचा नाश करणारा देव आता कसा दिसेल?'
सुप्तस्य तस्य नृपतेर् वासुदेवो जगद्गुरुः आत्मानं दर्शयाम् आस शङ्खचक्रगदाभृतम्
राजा झोपलेला असताना, वासुदेव, जगाचा गुरू, शंख, चक्र आणि गदा घेऊन स्वतःला त्याला दाखवला.
स ददर्श तु सप्रेम देवदेवं जगद्गुरुम् शङ्खचक्रधरं देवं गदाचक्रोग्रपाणिनम्
त्याने भक्तीने देवांचा देव, जगाचा गुरू, शंख आणि चक्र धारण केलेला देव, हातात गदा आणि चक्र असलेला तेजस्वी देव पाहिला.