नृपाणां नृपभृत्यानां तथान्येषां च देहिनाम् गृहेषु तेषाम् उत्पन्नो देव चाहं पुनः पुनः
हे देव, मी राजे, त्यांचे नोकर आणि इतर अनेक देहधारी यांच्या घरात पुन्हा पुन्हा जन्म घेतला आहे.
गतो ऽस्मि दासतां नाथ भृत्यानां बहुशो नृणाम् दरिद्रत्वं चेश्वरत्वं स्वामित्वं च तथा गतः
हे नाथा, मी अनेक लोकांचा दास झालो आहे, गरिबी, मालकीपणा आणि स्वामित्वही अनुभवले आहे.
हतो मया हताश् चान्ये घातितो घातितास् तथा दत्तं ममान्यैर् अन्येभ्यो मया दत्तम् अनेकशः
मी इतरांना मारले आहे, इतरांनी मला मारले आहे; मी मृत्यू दिला आहे, मृत्यू भोगला आहे; मी इतरांना दिले आहे आणि इतरांकडून अनेक वेळा घेतले आहे.
पितृमातृसुहृद्भ्रातृकलत्राणां कृतेन च धनिनां श्रोत्रियाणां च दरिद्राणां तपस्विनाम्
वडील, आई, मित्र, भाऊ, पत्नी, धनवान, श्रोत्रिय, गरीब आणि तपस्वी यांच्याशी संबंधित कर्मांमुळे—
उक्तं दैन्यं च विविधं त्यक्त्वा लज्जां जनार्दन देवतिर्यङ्मनुष्येषु स्थावरेषु चरेषु च
हे जनार्दन, मी देव, पशू, माणसे, स्थावर आणि जंगम प्राण्यांमध्ये, लाज सोडून, अनेक प्रकारची दीनता बोलून दाखवली आहे.
न विद्यते तथा स्थानं यत्राहं न गतः प्रभो कदा मे नरके वासः कदा स्वर्गे जगत्पते
हे प्रभो, असे एकही ठिकाण नाही जिथे मी गेलो नाही; मी कधी नरकात राहिलो, कधी स्वर्गात, हे जगन्नाथा?
कदा मनुष्यलोकेषु कदा तिर्यग्गतेषु च जलयन्त्रे यथा चक्रे घटी रज्जुनिबन्धना
मी कधी माणसांत, कधी पशूंमध्ये, जणू पाण्याच्या चाकात, दोरीने बांधलेल्या मडक्यासारखा फिरत राहिलो आहे.
याति चोर्ध्वम् अधश् चैव कदा मध्ये च तिष्ठति तथा चाहं सुरश्रेष्ठ कर्मरज्जुसमावृतः
ते वर, खाली आणि कधी मधोमध जाते; तसेच, हे सुरश्रेष्ठा, मी कर्माच्या दोरीने बांधलेला आहे.
अधश् चोर्ध्वं तथा मध्ये भ्रमन् गच्छामि योगतः एवं संसारचक्रे ऽस्मिन् भैरवे रोमहर्षणे
मी योगाच्या बळावर खाली, वर आणि मधोमध भटकतो; अशा या भयंकर संसारचक्रात, हे रोमहरषण, मी फिरत राहतो.
भ्रमामि सुचिरं कालं नान्तं पश्यामि कर्हिचित् न जाने किं करोम्य् अद्य हरे व्याकुलितेन्द्रियः
मी फार काळ भटकत आहे, कधीच शेवट दिसत नाही; आज मी काय करू, हे हरे, माझी इंद्रिये अस्वस्थ झाली आहेत.
शोकतृष्णाभिभूतो ऽहं कांदिशीको विचेतनः इदानीं त्वाम् अहं देव विह्वलः शरणं गतः
दुःख आणि तृष्णेने मी ग्रासलेला, गोंधळलेला आणि विवेकहीन झालो आहे; आता, हे देव, मी व्याकुळ होऊन तुझ्या शरण आलो आहे.
त्राहि मां दुःखितं कृष्ण मग्नं संसारसागरे कृपां कुरु जगन्नाथ भक्तं मां यदि मन्यसे
हे कृष्णा, मी दुःखी आणि संसारसागरात बुडालो आहे, मला वाचव; हे जगन्नाथा, जर तू मला भक्त मानत असशील तर माझ्यावर कृपा कर.
त्वदृते नास्ति मे बन्धुर् यो ऽसौ चिन्तां करिष्यति देव त्वां नाथम् आसाद्य न भयं मे ऽस्ति कुत्रचित्
तुझ्याशिवाय माझा असा कोणीही नाही जो माझी काळजी घेईल; हे देव, तुला नाथ मानल्यावर मला कुठेही भीती उरलेली नाही.
जीविते मरणे चैव योगक्षेमे ऽथवा प्रभो ये तु त्वां विधिवद् देव नार्चयन्ति नराधमाः
जिवंत असताना, मृत्यूनंतर, सुखात किंवा संकटात, हे प्रभो, जे लोक तुला योग्य रीतीने पूजत नाहीत—
सुगतिस् तु कथं तेषां भवेत् संसारबन्धनात् किं तेषां कुलशीलेन विद्यया जीवितेन च
ज्यांना संसाराच्या बंधनातून सुटका झालेली नाही, त्यांना उत्तम स्थान कसे मिळेल? त्यांच्यासाठी घराणं, चांगलं वर्तन, विद्या किंवा आयुष्य याचा काय उपयोग?
येषां न जायते भक्तिर् जगद्धातरि केशवे प्रकृतिं त्व् आसुरीं प्राप्य ये त्वां निन्दन्ति मोहिताः
ज्यांच्या मनात जगाचा सृष्टीकर्ता केशव यांच्याबद्दल भक्ती उत्पन्न होत नाही, आणि जे मोहाने आसुरी स्वभाव प्राप्त करून तुला निंदतात—
पतन्ति नरके घोरे जायमानाः पुनः पुनः न तेषां निष्कृतिस् तस्माद् विद्यते नरकार्णवात्
ते पुन्हा पुन्हा जन्म घेऊन भयंकर नरकात पडतात; त्यांना नरकाच्या महासागरातून सुटका मिळत नाही.
ये दूषयन्ति दुर्वृत्तास् त्वां देव पुरुषाधमाः यत्र यत्र भवेज् जन्म मम कर्मनिबन्धनात्
जे दुष्ट, वाईट वर्तन करणारे, नीच मनुष्य तुला देव म्हणून निंदतात—माझ्या कर्मामुळे मी जिथे जिथे जन्म घेईन,
तत्र तत्र हरे भक्तिस् त्वयि चास्तु दृढा सदा आराध्य त्वां सुरा दैत्या नराश् चान्ये ऽपि संयताः
त्या त्या ठिकाणी, हे हरि, तुझ्यावर नेहमी दृढ भक्ती असो. देव, दैत्य, माणसं आणि इतरांनी संयमाने तुझी पूजा करून परम सिद्धी प्राप्त केली आहे.
अवापुः परमां सिद्धिं कस् त्वां देव न पूजयेत् न शक्नुवन्ति ब्रह्माद्याः स्तोतुं त्वां त्रिदशा हरे
ज्यांनी अशी परम सिद्धी मिळवली, असे प्रभो, तुला कोण पूजा करणार नाही? ब्रह्मा आणि इतर देवताही, हे हरि, तुला योग्यरीत्या स्तुती करू शकत नाहीत.
कथं मानुषबुद्ध्याहं स्तौमि त्वां प्रकृतेः परम् तथा चाज्ञानभावेन संस्तुतो ऽसि मया प्रभो
माणसाच्या बुद्धीने मी तुला, जो प्रकृतीपेक्षा पर आहेस, कसा स्तुती करू? तरीही अज्ञानामुळे मी तुझी स्तुती केली आहे, हे प्रभो.
तत् क्षमस्वापराधं मे यदि ते ऽस्ति दया मयि कृतापराधे ऽपि हरे क्षमां कुर्वन्ति साधवः
म्हणून, जर तुझ्या मनात माझ्यावर दया असेल तर माझ्या अपराधाला क्षमा कर. हे हरि, सज्जन लोक अपराध झाल्यावरही क्षमा करतात.
तस्मात् प्रसीद देवेश भक्तस्नेहं समाश्रितः स्तुतो ऽसि यन् मया देव भक्तिभावेन चेतसा साङ्गं भवतु तत् सर्वं वासुदेव नमो ऽस्तु ते
म्हणून, हे देवेश, कृपा कर. मी भक्ती आणि प्रेमाने तुझ्या आश्रयाला आलो आहे. मी ज्या भक्तिभावाने तुझी स्तुती केली, ते सर्व पूर्ण होऊ दे. हे वासुदेव, तुला नमस्कार असो.
इत्थं स्तुतस् तदा तेन प्रसन्नो गरुडध्वजः ददौ तस्मै मुनिश्रेष्ठाः सकलं मनसेप्सितम्
त्यावेळी त्याने अशी स्तुती केल्यावर, गरुडध्वज भगवान प्रसन्न झाले आणि त्या श्रेष्ठ ऋषिला त्याच्या मनातील सर्व इच्छा पूर्ण करून दिल्या.
यः संपूज्य जगन्नाथं प्रत्यहं स्तौति मानवः स्तोत्रेणानेन मतिमान् स मोक्षं लभते ध्रुवम्
जो कोणी जगन्नाथाची पूजा करून, दररोज या स्तोत्राने भक्तीने स्तुती करतो, तो नक्कीच मुक्ती प्राप्त करतो.
त्रिसंध्यं यो जपेद् विद्वान् इदं स्तोत्रवरं शुचिः धर्मं चार्थं च कामं च मोक्षं च लभते नरः
जो विद्वान आणि शुद्ध मनाचा मनुष्य दिवसातील तिन्ही संध्याकाळी हे उत्तम स्तोत्र जपतो, त्याला धर्म, अर्थ, काम आणि मोक्ष मिळतो.
यः पठेच् छृणुयाद् वापि श्रावयेद् वा समाहितः स लोकं शाश्वतं विष्णोर् याति निर्धूतकल्मषः
जो कोणी एकाग्रतेने हे वाचतो, ऐकतो किंवा इतरांना ऐकवतो, तो सर्व पापांपासून मुक्त होऊन विष्णूच्या शाश्वत लोकात जातो.
धन्यं पापहरं चेदं भुक्तिमुक्तिप्रदं शिवम् गुह्यं सुदुर्लभं पुण्यं न देयं यस्य कस्यचित्
हे स्तोत्र धन्य, पापांचा नाश करणारे, भोग आणि मोक्ष देणारे, मंगल, गुप्त, अत्यंत दुर्मिळ आणि पुण्यकारी आहे; ते कुणालाही देऊ नये.
न नास्तिकाय मूर्खाय न कृतघ्नाय मानिने न दुष्टमतये दद्यान् नाभक्ताय कदाचन
हे नास्तिक, मूर्ख, कृतघ्न, गर्विष्ठ, वाईट मनाचा किंवा अभक्त अशा कोणालाही कधीही देऊ नये.
दातव्यं भक्तियुक्ताय गुणशीलान्विताय च विष्णुभक्ताय शान्ताय श्रद्धानुष्ठानशालिने
हे भक्तीने युक्त, चांगल्या स्वभावाचा, विष्णूभक्त, शांत आणि श्रद्धेने आचरण करणाऱ्या व्यक्तीलाच द्यावे.