कमलैः शतपत्त्रैश् च कह्लारैः कुमुदोत्पलैः खगैर् जलचरैश् चान्यैः पुष्पैर् जलसमुद्भवैः
कमळ, शतदल, निळकमळ, कुमुद, उपळ, आणि इतर जलचर पक्षी, तसेच पाण्यातून उमलणारी फुले तिथे होती.
पर्वतैर् दीप्तशिखरैश् चारुकन्दरमण्डितैः नानावृक्षसमाकीर्णैर् नानाधातुविभूषितैः
तेथे तेजस्वी शिखरांनी युक्त पर्वत, सुंदर गुंफा, विविध वृक्षांची गर्दी, आणि अनेक प्रकारच्या खनिजांनी सजलेले डोंगर होते.
सर्वाश्चर्यमयैः शृङ्गैः सर्वभूतालयैः शुभैः सर्वौषधिसमायुक्तैर् विपुलैश् चित्रसानुभिः
त्या पर्वतांवर अद्भुत शिखरे, सर्व जीवांचे निवासस्थान, सर्व प्रकारच्या औषधींनी समृद्ध, आणि रंगीबेरंगी विस्तीर्ण उतार होते.
एवं सर्वैः समुदितैः शोभितं सुमनोहरैः ददर्श स महीपालः स्थानं त्रैलोक्यपूजितम्
अशा सर्व मनोहारी आणि सुंदर गोष्टींनी सजलेले, त्रैलोक्याने पूजलेले ते स्थान त्या राजाने पाहिले.
दशयोजनविस्तीर्णं पञ्चयोजनम् आयतम् नानाश्चर्यसमायुक्तं क्षेत्रं परमदुर्लभम्
ते क्षेत्र दहा योजन रुंद आणि पाच योजन लांब, अनेक अद्भुत गोष्टींनी युक्त, आणि अत्यंत दुर्मिळ होते.
तस्मिन् क्षेत्रवरे पुण्ये वैष्णवे पुरुषोत्तमे किं तत्र प्रतिमा पूर्वं न स्थिता वैष्णवी प्रभो
त्या पवित्र, श्रेष्ठ, वैष्णव आणि परम क्षेत्रात, प्रभो, पूर्वी वैष्णव मूर्ती का स्थापित नव्हती?
येनासौ नृपतिस् तत्र गत्वा सबलवाहनः स्थापयाम् आस कृष्णं च रामं भद्रां शुभप्रदाम्
त्या राजाने सैन्यासह तिथे जाऊन कृष्ण, राम आणि शुभ फल देणारी भद्रा का स्थापली, हे कारण काय होते?
संशयो नो महान् अत्र विस्मयश् च जगत्पते श्रोतुम् इच्छामहे सर्वं ब्रूहि तत्कारणं च नः
हे जगन्नाथा, आम्हाला येथे मोठा संदेह आणि आश्चर्य वाटते. आम्हाला सर्व काही ऐकायचे आहे—कृपया त्याचे कारणही सांग.
शृणुध्वं पूर्वसंवृत्तां कथां पापप्रणाशिनीम् प्रवक्ष्यामि समासेन श्रिया पृष्टः पुरा हरिः
आता पूर्वीची, पापांचा नाश करणारी कथा ऐका. मी ती थोडक्यात सांगतो, जी पूर्वी श्रीने विचारल्यावर हरिने सांगितली होती.
सुमेरोः काञ्चने शृङ्गे सर्वाश्चर्यसमन्विते सिद्धविद्याधरैर् यक्षैः किंनरैर् उपशोभिते
सर्व आश्चर्यांनी भरलेल्या सुवर्ण सुमेरू पर्वताच्या शिखरावर, सिद्ध, विद्याधर, यक्ष आणि किन्नरांनी ते शोभले होते.
देवदानवगन्धर्वैर् नागैर् अप्सरसां गणैः मुनिभिर् गुह्यकैः सिद्धैः सौपर्णैः समरुद्गणैः
देव, दानव, गंधर्व, नाग, अप्सरांचा समूह, ऋषी, गुह्यक, सिद्ध, सुपर्ण आणि मरुतगण तिथे होते.
अन्यैर् देवालयैः साध्यैः कश्यपाद्यैः प्रजेश्वरैः वालखिल्यादिभिश् चैव शोभिते सुमनोहरे
इतर दिव्य जीव, साध्य, कश्यप वगैरे प्रजापती, वालखिल्य आणि इतरांनी ते स्थान अतिशय सुंदर आणि मनोहारी केले होते.
कर्णिकारवनैर् दिव्यैः सर्वर्तुकुसुमोत्करैः जातरूपप्रतीकाशैर् भूषिते सूर्यसंनिभैः
त्या ठिकाणी दिव्य कर्णिकार वन, सर्व ऋतूंच्या फुलांनी भरलेली, सोन्यासारखी तेजस्वी आणि सूर्याप्रमाणे उजळलेली होती.
अन्यैश् च बहुभिर् वृक्षैः शालतालादिभिर् वनैः पुंनागाशोकसरलन्यग्रोधाम्रातकार्जुनैः
तसेच तिथे शाल, ताल आणि इतर वृक्षांची जंगले, पुंनाग, अशोक, सरळ, वट, आंबा, आम्र आणि अर्जुन वृक्ष होते.
पारिजाताम्रखदिरनीपबिल्वकदम्बकैः धवखादिरपालाशशीर्षामलकतिन्दुकैः
पारिजात, आंबा, खैर, अनिप, बेल, कदंब, धवा, खैर, पळस, शिरिष, आवळा आणि तिंडू या झाडांनी,
नारिङ्गकोलबकुललोध्रदाडिमदारुकैः सर्जैश् च कर्णैस् तगरैः शिशिभूर्जवनिम्बकैः
नारिंगी, कोळ, बकुळ, लोध्र, डाळिंब, दारु, सरळ, कर्ण, तगर, शिशी, भूर्ज आणि वनिंब या झाडांनी,
अन्यैश् च काञ्चनैश् चैव फलभारैश् च नामितैः नानाकुसुमगन्धाढ्यैर् भूषिते पुष्पपादपैः
इतर सोन्यासारख्या झाडांनी, फळांच्या ओझ्याने वाकलेल्या, आणि विविध सुगंधी फुलांनी सजलेल्या,
मालतीयूथिकामल्लीकुन्दबाणकुरुण्टकैः पाटलागस्त्यकुटजमन्दारकुसुमादिभिः
मालती, जुई, मल्लिका, कुंद, बाण, कुरुंटक, पाटळ, अगस्त्य, कुडज, मंदार आणि इतर फुलांनी,
अन्यैश् च विविधैः पुष्पैर् मनसः प्रीतिदायकैः नानाविहगसंघैश् च कूजद्भिर् मधुरस्वरैः
इतर अनेक प्रकारच्या, मनाला आनंद देणाऱ्या फुलांनी, आणि गोड आवाजात कूजन करणाऱ्या विविध पक्ष्यांच्या थव्यांनी,
पुंस्कोकिलरुतैर् दिव्यैर् मत्तबर्हिणनादितैः एवं नानाविधैर् वृक्षैः पुष्पैर् नानाविधैस् तथा
पुरुष कोकिळांच्या दिव्य आवाजांनी आणि मस्त झालेल्या मोरांच्या आरोळ्यांनी, अशा अनेक प्रकारच्या झाडांनी आणि फुलांनी,
खगैर् नानाविधैश् चैव शोभिते सुरसेविते तत्र स्थितं जगन्नाथं जगत्स्रष्टारम् अव्ययम्
अनेक प्रकारच्या पक्ष्यांनी शोभलेले, देवांनी सेविलेले, तिथे जगाचा स्वामी, जगाचा सृष्टीकर्ता, अविनाशी असा भगवान उभा होता,
सर्वलोकविधातारं वासुदेवाख्यम् अव्ययम् प्रणम्य शिरसा देवी लोकानां हितकाम्यया पप्रच्छेमं महाप्रश्नं पद्मजा तम् अनुत्तमम्
सर्व लोकांचा सृष्टीकर्ता, वासुदेव नावाचा अविनाशी, त्याला देवीने सर्व लोकांच्या हितासाठी डोके टेकवून, कमळातून जन्मलेल्या त्या श्रेष्ठाला हा महान प्रश्न विचारला,
ब्रूहि त्वं सर्वलोकेश संशयं मे हृदि स्थितम् मर्त्यलोके महाश्चर्ये कर्मभूमौ सुदुर्लभे
सर्व लोकांचे स्वामी, माझ्या मनात असलेला जो संशय आहे, या मर्त्य लोकांच्या अद्भुत आणि दुर्मिळ कर्मभूमीबद्दल, तो सांग,
लोभमोहग्रहग्रस्ते कामक्रोधमहार्णवे येन मुच्येत देवेश अस्मात् संसारसागरात्
लोभ, मोह आणि ग्रहांनी ग्रासलेले, काम आणि क्रोध यांच्या मोठ्या समुद्रात बुडालेले, या संसाराच्या समुद्रातून कोणत्या उपायाने, हे देवाधिदेव, मुक्त होता येईल?
आचक्ष्व सर्वदेवेश प्रणतां यदि मन्यसे त्वदृते नास्ति लोके ऽस्मिन् वक्ता संशयनिर्णये
सर्व देवांचे स्वामी, मी तुझ्या चरणी नतमस्तक आहे, तू मला योग्य समजशील तर सांग, कारण तुझ्याशिवाय या जगात कोणताही संशय दूर करणारा नाही.
श्रुत्वैवं वचनं तस्या देवदेवो जनार्दनः प्रोवाच परया प्रीत्या परं सारामृतोपमम्
अशी तिची वचने ऐकून, देवांचा देव जनार्दन, अत्यंत प्रेमाने, परमोच्च सार आणि अमृतासारखी वचने बोलला.
सुखोपास्यः सुसाध्यश् च ऽभिरामश् च सुसत्फलः आस्ते तीर्थवरे देवि विख्यातः पुरुषोत्तमः
तो सहज उपास्य, सहज प्राप्त होणारा, मनाला आनंद देणारा आणि उत्तम फल देणारा आहे; तो परम पुरुष या श्रेष्ठ तीर्थस्थानी, देवी, सर्वत्र प्रसिद्ध आहे.
न तेन सदृशः कश्चित् त्रिषु लोकेषु विद्यते कीर्तनाद् यस्य देवेशि मुच्यते सर्वपातकैः
त्यासारखा कोणीही तिन्ही लोकांत नाही; त्याचे कीर्तन केल्याने, हे देवेशी, सर्व पापांतून मुक्ती मिळते.
न विज्ञातो ऽमरैः सर्वैर् न दैत्यैर् न च दानवैः मरीच्याद्यैर् मुनिवरैर् गोपितं मे वरानने
तो सर्व अमर, दैत्य, दानव आणि मरीच्यादी ऋषी यांना देखील ज्ञात नाही; तो मी, सुंदर मुखवाली, लपवून ठेवला आहे.
तत् ते ऽहं संप्रवक्ष्यामि तीर्थराजं च सांप्रतम् भावेनैकेन सुश्रोणि शृणुष्व वरवर्णिनि
म्हणून मी तुला आता या तीर्थराजाबद्दल सांगतो; एकचित्ताने ऐक, सुंदर अंगवाली.