पठन् दक्षकृतं स्तोत्रं सर्वपापैः प्रमुच्यते मृतश् च गणसायुज्यं पूज्यमानः सुरासुरैः
जो कोणी दक्षाने रचलेलं स्तोत्र वाचतो, तो सर्व पापांपासून मुक्त होतो; आणि मृत्यूनंतर त्याला शिवाच्या गणांमध्ये स्थान मिळतं, देव आणि दैत्य सुद्धा त्याचा सन्मान करतात.
वृषेण विनियुक्तेन विमानेन विराजते आभूतसंप्लवस्थायी रुद्रस्यानुचरो भवेत्
तो वृषभाने ओढल्या जाणाऱ्या दिव्य रथात बसून तेजस्वी दिसतो, आणि सृष्टीच्या अंतापर्यंत तिथेच राहतो, रुद्राचा सेवक होतो.
इत्य् आह भगवान् व्यासः पराशरसुतः प्रभुः नैतद् वेदयते कश्चिन् नैतच् छ्राव्यं च कस्यचित्
भगवान व्यास, पराशरांचे पुत्र, असे म्हणाले की, हे कुणालाही माहीत नाही आणि हे कुणालाही सांगू नये.
श्रुत्वेमं परमं गुह्यं ये ऽपि स्युः पापयोनयः वैश्याः स्त्रियश् च शूद्राश् च रुद्रलोकम् अवाप्नुयुः
हे परम गुप्त ज्ञान जरी पापी कुळात जन्मलेले, वैश्य, स्त्रिया किंवा शूद्र यांनी ऐकलं, तरी ते रुद्रलोक प्राप्त करतात.
श्रावयेद् यश् च विप्रेभ्यः सदा पर्वसु पर्वसु रुद्रलोकम् अवाप्नोति द्विजो वै नात्र संशयः
जो कोणी हे नेहमी ब्राह्मणांना पवित्र वेळी ऐकवतो, तो द्विज नक्कीच रुद्रलोक मिळवतो—यात काहीच शंका नाही.
श्रुत्वैवं वै मुनिश्रेष्ठाः कथां पापप्रणाशिनीम् रुद्रक्रोधोद्भवां पुण्यां व्यासस्य वदतो द्विजाः
रुद्राच्या क्रोधातून उत्पन्न झालेली, पापांचा नाश करणारी ही कथा ऐकून, श्रेष्ठ ऋषी आणि द्विज व्यासांच्या वाणीत आनंदले.
पार्वत्याश् च तथा रोषं क्रोधं शंभोश् च दुःसहम् उत्पत्तिं वीरभद्रस्य भद्रकाल्याश् च संभवम्
त्यांनी पार्वतीचा राग, शंभूचा असह्य क्रोध, वीरभद्राचा जन्म आणि भद्रकाळीचा उदय यांचं वर्णन ऐकलं.
दक्षयज्ञविनाशं च वीर्यं शंभोस् तथाद्भुतम् पुनः प्रसादं देवस्य दक्षस्य सुमहात्मनः
त्यांनी दक्षयज्ञाचा नाश, शंभूचं अद्भुत सामर्थ्य आणि पुन्हा महान आत्म्याचा दक्षाचा कृपाविष्कार ऐकला.
यज्ञभागं च रुद्रस्य दक्षस्य च फलं क्रतोः हृष्टा बभूवुः संप्रीता विस्मिताश् च पुनः पुनः
त्यांनी रुद्राचा यज्ञातील भाग, दक्षाच्या यज्ञाचं फळ ऐकलं; पुन्हा पुन्हा ते आनंदित, संतुष्ट आणि आश्चर्यचकित झाले.
पप्रच्छुश् च पुनर् व्यासं कथाशेषं तथा द्विजाः पृष्टः प्रोवाच तान् व्यासः क्षेत्रम् एकाम्रकं पुनः
द्विजांनी पुन्हा व्यासांना उर्वरित कथेबद्दल विचारलं; विचारल्यावर व्यासांनी त्यांना पुन्हा एकाम्र क्षेत्राचं वर्णन केलं.
ब्रह्मप्रोक्तां कथां पुण्यां श्रुत्वा तु ऋषिपुंगवाः प्रशशंसुस् तदा हृष्टा रोमाञ्चिततनूरुहाः
ब्रह्मदेवांनी सांगितलेली पुण्य कथा ऐकून, श्रेष्ठ ऋषी आनंदित झाले, त्यांच्या अंगावर रोमांच उभे राहिले आणि त्यांनी त्या कथेला स्तुती केली.
अहो देवस्य माहात्म्यं त्वया शंभोः प्रकीर्तितम् दक्षस्य च सुरश्रेष्ठ यज्ञविध्वंसनं तथा
अहो! शंभूच्या महात्म्याचं आणि दक्षाच्या यज्ञविध्वंसाचं वर्णन तू केलंस, हे खरोखर अद्भुत आहे.
एकाम्रकं क्षेत्रवरं वक्तुम् अर्हसि सांप्रतम् श्रोतुम् इच्छामहे ब्रह्मन् परं कौतूहलं हि नः
आता तू एकाम्र या उत्तम क्षेत्राबद्दल सांगावंस, आम्हाला ते ऐकायचं आहे, कारण आमचं कुतूहल खूप वाढलं आहे.
तेषां तद् वचनं श्रुत्वा लोकनाथश् चतुर्मुखः प्रोवाच शंभोस् तत् क्षेत्रं भूतले दुष्कृतच्छदम्
त्यांचं बोलणं ऐकून, चार मुखांचा ब्रह्मदेव म्हणाला—शंभूचं ते क्षेत्र पृथ्वीवर पापांचा नाश करणारं आहे.
शृणुध्वं मुनिशार्दूलाः प्रवक्ष्यामि समासतः सर्वपापहरं पुण्यं क्षेत्रं परमदुर्लभम्
हे ऋषिश्रेष्ठांनो, ऐका—मी तुम्हाला थोडक्यात ते क्षेत्र सांगतो, जे सर्व पापं दूर करतं आणि अत्यंत दुर्मिळ आहे.
लिङ्गकोटिसमायुक्तं वाराणसीसमं शुभम् एकाम्रकेति विख्यातं तीर्थाष्टकसमन्वितम्
ते क्षेत्र कोट्यवधी लिंगांनी सजलेलं आहे, वाराणसीसारखं पवित्र, एकाम्र नावाने प्रसिद्ध, आणि आठ तीर्थांनी युक्त आहे.
एकाम्रवृक्षस् तत्रासीत् पुरा कल्पे द्विजोत्तमाः नाम्ना तस्यैव तत् क्षेत्रम् एकाम्रकम् इति श्रुतम्
पूर्वी त्या क्षेत्रात एकाम्र नावाचं झाड होतं, म्हणून त्या क्षेत्राला 'एकाम्र' असं नाव पडलं.
हृष्टपुष्टजनाकीर्णं नरनारीसमन्वितम् विद्वांसगण भूयिष्ठं धनधान्यादिसंयुतम्
ते क्षेत्र आनंदी आणि समृद्ध लोकांनी, पुरुष-महिलांनी, विद्वानांच्या समूहांनी आणि धनधान्याने भरलेलं आहे.
गृहगोपुरसंबाधं त्रिकचाद्वारभूषितम् नानावणिक्समाकीर्णं नानारत्नोपशोभितम्
ती नगरी घरांनी आणि दरवाज्यांनी गच्च भरलेली होती, तिथे तीन कमानींच्या सुंदर प्रवेशद्वारांनी शोभलेली होती, वेगवेगळ्या व्यापाऱ्यांनी गजबजलेली आणि विविध रत्नांनी उजळलेली होती.
पुराट्टालकसंयुक्तं रथिभिः समलंकृतम् राजहंसनिभैः शुभ्रैः प्रासादैर् उपशोभितम्
त्या नगरीत उंच मनोरे आणि गच्ची बांधलेल्या होत्या, रथांनी सजवलेली होती, आणि राजहंसासारख्या शुभ्र राजवाड्यांनी तिची शोभा वाढली होती.
मार्गगद्वारसंयुक्तं सितप्राकारशोभितम् रक्षितं शस्त्रसंघैश् च परिखाभिर् अलंकृतम्
रस्ते आणि प्रवेशद्वारे असलेली, शुभ्र तटबंदीने सजलेली, शस्त्रधारी सैनिकांनी राखलेली आणि खंदकांनी वेढलेली होती.
सितरक्तैस् तथा पीतैः कृष्णश्यामैश् च वर्णकैः समीरणोद्धताभिश् च पताकाभिर् अलंकृतम्
ती नगरी पांढऱ्या, लाल, पिवळ्या, काळ्या आणि गडद रंगांच्या झेंड्यांनी, वाऱ्यात फडफडणाऱ्या, सजवली गेली होती.
नित्योत्सवप्रमुदितं नानावादित्रनिस्वनैः वीणावेणुमृदङ्गैश् च क्षेपणीभिर् अलंकृतम्
तेथे नेहमी उत्सवांचा आनंद भरलेला असे, विविध वाद्यांच्या गजरात—वीणा, बासरी, मृदंग आणि झांजांनी—ती नगरी नादमय झाली होती.
देवतायतनैर् दिव्यैः प्राकारोद्यानमण्डितैः पूजाविचित्ररचितैः सर्वत्र समलंकृतम्
ती नगरी सर्वत्र दिव्य देवळांनी, तटबंदी आणि बगिच्यांनी सजलेली होती, आणि पूजेच्या सुंदर मांडण्यांनी तिची शोभा वाढली होती.
स्त्रियः प्रमुदितास् तत्र दृश्यन्ते तनुमध्यमाः हारैर् अलंकृतग्रीवाः पद्मपत्त्रायतेक्षणाः
तेथे आनंदी, सडपातळ बांध्याच्या स्त्रिया दिसत, त्यांच्या गळ्यात हारांची शोभा होती आणि त्यांचे डोळे कमळाच्या पाकळीसारखे लांब होते.
पीनोन्नतकुचाः श्यामाः पूर्णचन्द्रनिभाननाः स्थिरालकाः सुकपोलाः काञ्चीनूपुरनादिताः
त्यांचे स्तन भरदार आणि उंच होते, रंग सावळा, चेहरा पूर्ण चंद्रासारखा तेजस्वी, केस घनदाट, गाल सुंदर आणि कंबरपट्टा व पैंजणांच्या निनादाने त्या सजल्या होत्या.
सुकेश्यश् चारुजघनाः कर्णान्तायतलोचनाः सर्वलक्षणसंपन्नाः सर्वाभरणभूषिताः
त्यांचे केस सुंदर, कंबर आकर्षक, डोळे कानापर्यंत पोहोचणारे, सर्व शुभ लक्षणांनी युक्त आणि सर्व दागिन्यांनी मढवलेल्या होत्या.
दिव्यवस्त्रधराः शुभ्राः काश्चित् काञ्चनसंनिभाः हंसवारणगामिन्यः कुचभारावनामिताः
काही दिव्य आणि शुभ्र वस्त्रे परिधान केलेल्या, काही सोन्यासारख्या झळाळणाऱ्या, हंस आणि हत्तीच्या चालीसारख्या चालणाऱ्या, आणि त्यांच्या स्तनांच्या भाराने किंचित वाकलेल्या होत्या.
दिव्यगन्धानुलिप्ताङ्गाः कर्णाभरणभूषिताः मदालसाश् च सुश्रोण्यो नित्यं प्रहसिताननाः
त्यांचे अंग दिव्य सुवासिक तेलांनी लावलेले, कानात दागिने, आनंदाने अलसायलेल्या, सुडौल कंबर आणि नेहमी हसऱ्या चेहऱ्याच्या होत्या.
ईषद्विस्पष्टदशना बिम्बौष्ठा मधुरस्वराः ताम्बूलरञ्जितमुखा विदग्धाः प्रियदर्शनाः
त्यांचे दात किंचित दिसणारे, ओठ बिंब फळासारखे लाल, आवाज गोड, तोंड तांबूलाने रंगलेले, चतुर आणि मनाला भावणाऱ्या होत्या.