चारुरावविजुष्टानि किंशुकानां वनानि च पर्वतस्य नितम्बेषु सर्वेषु च विरेजिरे
किंशुक वृक्षांची सुंदर अरण्ये, त्यांच्या मोहक आवाजांनी नटलेली, पर्वताच्या प्रत्येक उतारावर उजळून निघाली होती.
तमालगुल्मैस् तस्यासीच् छोभा हिमवतस् तदा नीलजीमूतसंघातैर् निलीनैर् इव संधिषु
त्या वेळी हिमालयाची शोभा तमाळ आणि गुल्म वृक्षांनी वाढली होती, जणू काही निळ्या ढगांचे समूह पर्वताच्या कपारींमध्ये लपले आहेत.
निकामपुष्पैः सुविशालशाखैः समुच्छ्रितैश् चन्दनचम्पकैश् च प्रमत्तपुंस्कोकिलसंप्रलापैर् हिमाचलो ऽतीव तदा रराज
फुलांनी लगडलेली, रुंद फांद्या असलेली, उंच चंदन आणि चंपक वृक्ष, आणि मयूरांच्या नशेत गुंजणाऱ्या कोकिळांच्या आवाजांनी हिमालय त्या वेळी अत्यंत तेजस्वी दिसत होता.
श्रुत्वा शब्दं मृदुमदकलं सर्वतः कोकिलानां चञ्चत्पक्षाः समधुरतरं नीलकण्ठा विनेदुः तेषां शब्दैर् उपचितबलः पुष्पचापेषुहस्तः सज्जीभूतस् त्रिदशवनिता वेद्धुम् अङ्गेष्व् अनङ्गः
सर्व बाजूंनी कोकिळांच्या मृदू, मधुर आवाजांनी ऐकून, निळ्या गळ्याचे पक्षी पंख फडफडवत आणखी गोड गात होते; त्यांच्या आवाजांनी प्रेरित होऊन, पुष्पबाण हातात घेऊन मदन देवता देवांगनांच्या अंगावर बाण सोडायला सज्ज झाला.
पटुः सूर्यातपश् चापि प्रायशो ऽल्पजलाशयः देवीविवाहसमये ग्रीष्म आगाद् धिमाचलम्
सूर्याचा ताप प्रखर झाला आणि पाण्याचे साठे कमी झाले; म्हणून देवीच्या विवाहाच्या वेळी ग्रीष्म ऋतू हिमालयात आला.
स चापि तरुभिस् तत्र बहुभिः कुसुमोत्करैः शोभयाम् आस शृङ्गाणि प्रालेयाद्रेः समन्ततः
तेथे अनेक वृक्षांच्या फुलांच्या घोसांनी, त्या पर्वताच्या शिखरांना सर्वत्र सुंदरपणे सजवले होते.
तथापि च गिरौ तत्र वायवः सुमनोहराः ववुः पाटलविस्तीर्णकदम्बार्जुनगन्धिनः
तरीही त्या पर्वतावर अतिशय मनमोहक वारे वाहू लागले, जे पाटल, कदंब आणि अर्जुन वृक्षांच्या सुगंधाने भरलेले होते.
वाप्यः प्रफुल्लपद्मौघकेसरारुणमूर्तयः अभवंस् तटसंघुष्टफलहंसकदम्बकाः
तलाव फुललेल्या कमळांच्या घोसांनी आणि त्यांच्या केसरांच्या लालपणाने उजळले होते, आणि काठावर फळे खाणाऱ्या हंस व कदंब पक्ष्यांच्या आवाजांनी गूंजत होते.
तथा कुरबकाश् चापि कुसुमापाण्डुमूर्तयः सर्वेषु नगशृङ्गेषु भ्रमरावलिसेविताः
त्याचप्रमाणे, फुलांनी फिकट दिसणारे कुरबक वृक्ष, प्रत्येक पर्वतशिखरावर भ्रमरांच्या झुंडीने वेढलेले होते.
बकुलाश् च नितम्बेषु विशालेषु महीभृतः उत्ससर्ज मनोज्ञानि कुसुमानि समन्ततः
पर्वताच्या विस्तीर्ण उतारांवर बकुळ वृक्षांनी सर्व दिशांना मनोहारी फुले झाडली.
इति कुसुमविचित्रसर्ववृक्षा विविधविहंगमनादरम्यदेशाः हिमगिरितनयाविवाहभूत्यै षड् उपययुर् ऋतवो मुनिप्रवीराः
अशा प्रकारे, विविध फुलांनी सजलेले सर्व वृक्ष आणि अनेक पक्ष्यांच्या गाण्याने रम्य झालेले प्रदेश, हे सहा ऋतू हिमगिरीकन्येच्या विवाहासाठी एकत्र आले, हे श्रेष्ठ मुनीहो.
तत एवं प्रवृत्ते तु सर्वभूतसमागमे नानावाद्यसमाकीर्णे अहं तत्र द्विजातयः
मग सर्व जीव एकत्र जमले आणि विविध वाद्यांचे आवाज घुमू लागले, तेव्हा मीही, हे द्विजांनो, तिथे उपस्थित होतो.
शैलपुत्रीम् अलंकृत्य योग्याभरणसंपदा पुरं प्रवेशितवांस् तां स्वयम् आदाय भो द्विजाः
शैलपुत्रीला योग्य दागिन्यांनी सजवून, मी स्वतः तिला शहरात घेऊन गेलो, हे द्विजांनो.
ततस् तु पुनर् एवेशम् अहं चैवोक्तवान् विभुम् हविर् जुहोमि वह्नौ ते उपाध्यायपदे स्थितः
नंतर मी पुन्हा प्रभूला, यजमानाच्या भूमिकेत उभा राहून, असे सांगितले: 'मी तुझ्यासाठी अग्नीत हवि अर्पण करतो.'
ददासि मह्यं यद्य् आज्ञां कर्तव्यो ऽयं क्रियाविधिः माम् आह शंकरश् चैवं देवदेवो जगत्पतिः
जर तू मला परवानगी दिलीस, तर हा विधी करायलाच हवा; असं देवांचा देव, जगाचा स्वामी शंकर मला म्हणाला.
यद् उद्दिष्टं सुरेशान तत् कुरुष्व यथेप्सितम् कर्तास्मि वचनं सर्वं ब्रह्मंस् तव जगद्विभो
हे देवांचा अधिपती, तू जसं सांगितलं आहेस, तसं तू हवं तसं कर. ब्रह्मन्, जगाचा प्रभो, मी तुझं प्रत्येक वचन पाळीन.
ततश् चाहं प्रहृष्टात्मा कुशान् आदाय सत्वरम् हस्तं देवस्य देव्याश् च योगबन्धेन युक्तवान्
मग मी आनंदाने, पटकन कुश घेतले आणि योगाच्या बंधाने देव आणि देवीचे हात एकत्र जोडले.
ज्वलनश् च स्वयं तत्र कृताञ्जलिपुटः स्थितः श्रुतिगीतैर् महामन्त्रैर् मूर्तिमद्भिर् उपस्थितैः
तिथे अग्नी स्वतः हात जोडून उभा राहिला, वेदातील गीते आणि मोठ्या मंत्रांनी, साकार स्वरूपात उपस्थित होता.
यथोक्तविधिना हुत्वा सर्पिस् तद् अमृतं हविः ततस् तं ज्वलनं सर्वं कारयित्वा प्रदक्षिणम्
जसं सांगितलं तसं मी तुपाचं, अमृतासारखं हवन केलं आणि मग त्या अग्नीला साक्षी ठेवून त्याची प्रदक्षिणा घातली.
मुक्त्वा हस्तसमायोगं सहितः सर्वदैवतैः पुत्रैश् च मानसैः सिद्धैः प्रहृष्टेनान्तरात्मना
हात सोडून, सर्व देव, मानसपुत्र आणि सिद्धांसह, मी अंतःकरणात आनंदाने होतो.
वृत्त उद्वाहकाले तु प्रणम्य च वृषध्वजम् योगेनैव तयोर् विप्रास् तद् उमापरमेशयोः
लग्नाच्या वेळी, ब्राह्मणांनी योगाने वृषध्वजाला, त्या उमापरमेश्वर दांपत्याला वंदन केलं.
उद्वाहः स परो वृत्तो यं देवा न विदुः क्वचित् इति वः सर्वम् आख्यातं स्वयंवरम् इदं शुभम् उद्वाहश् चैव देवस्य शृणुध्वं परमाद्भुतम्
ते परम लग्न घडलं, जे देवांनाही कुठेच माहीत नाही. मी तुम्हाला हे सगळं शुभ स्वयंवर आणि देवाचं अद्भुत लग्न सांगितलं — ऐका.
अथ वृत्ते विवाहे तु भवस्यामिततेजसः प्रहर्षम् अतुलं गत्वा देवाः शक्रपुरोगमाः तुष्टुवुर् वाग्भिर् आद्याभिः प्रणेमुस् ते महेश्वरम्
मग, अमाप तेजाचा भवाचं लग्न झाल्यावर, इंद्रासह सर्व देवांना अपूर्व आनंद झाला. त्यांनी उत्तम शब्दांनी त्याचं स्तवन केलं आणि महेश्वराला वंदन केलं.
नमः पर्वतलिङ्गाय पर्वतेशाय वै नमः नमः पवनवेगाय विरूपायाजिताय च नमः क्लेशविनाशाय दात्रे च शुभसंपदाम्
पर्वतचिन्ह असणाऱ्या, पर्वताधिपतीस वंदन. वाऱ्यासारख्या वेगवान, विकृत आणि अजिंक्य अशा, क्लेशांचा नाश करणाऱ्या, शुभ संपत्ती देणाऱ्या तुला वंदन.
नमो नीलशिखण्डाय अम्बिकापतये नमः नमः पवनरूपाय शतरूपाय वै नमः
नीळ कोंबडा असणाऱ्या, अंबिकेचे स्वामी तुला वंदन. वाऱ्याच्या रूपातील, शंभर रूप असणाऱ्या तुला वंदन.
नमो भैरवरूपाय विरूपनयनाय च नमः सहस्रनेत्राय सहस्रचरणाय च
भैरवरूप असणाऱ्या, विचित्र डोळ्याच्या तुला वंदन. हजार डोळे, हजार पाय असणाऱ्या तुला वंदन.
नमो देववयस्याय वेदाङ्गाय नमो नमः विष्टम्भनाय शक्रस्य बाह्वोर् वेदाङ्कुराय च
देवतांचा सखा, वेदांचे अंग असणाऱ्या तुला वंदन. इंद्राला रोखणाऱ्या, वेदाच्या अंकुरासारख्या बाहू असणाऱ्या तुला वंदन.
चराचराधिपतये शमनाय नमो नमः सलिलाशयलिङ्गाय युगान्ताय नमो नमः
चराचरांचा स्वामी, शांत करणारा तुला वंदन. पाण्याचं चिन्ह असणाऱ्या, युगाचा अंत करणाऱ्या तुला वंदन.
नमः कपालमालाय कपालसूत्रधारिणे नमः कपालहस्ताय दण्डिने गदिने नमः
कपालांची माळ घालणाऱ्या, कपालसूत्र धारण करणाऱ्या तुला वंदन. हातात कपाल, दंड आणि गदा धारण करणाऱ्या तुला वंदन.
नमस् त्रैलोक्यनाथाय पशुलोकरताय च नमः खट्वाङ्गहस्ताय प्रमथार्तिहराय च
त्रैलोक्याचा स्वामी, पशुलोकात रमणारा तुला वंदन. खट्वांग हातात असणाऱ्या, प्रमथांचा दुःख दूर करणाऱ्या तुला वंदन.