पत्नीरूपं समास्थाय जगत्कारणम् आगता नमस् तुभ्यं महादेव देव्या वै सहिताय च
ती देवी पत्नीच्या रूपाने येऊन जगाच्या सृष्टीचे कारण झाली आहे. महादेव, तुला आणि देवीला माझा नमस्कार.
प्रसादात् तव देवेश नियोगाच् च मया प्रजाः देवाद्यास् तु इमाः सृष्टा मूढास् त्वद्योगमायया
देवांचा स्वामी, तुझ्या कृपेने आणि आज्ञेने मी या सगळ्या प्रजांचा, देवांचा आणि इतरांचा, निर्माण केला; पण तुझ्या योगमायेने ते सगळे भ्रमित झाले आहेत.
कुरु प्रसादम् एतेषां यथापूर्वं भवन्त्व् इमे तत एवम् अहं विप्रा विज्ञाप्य परमेश्वरम्
त्यांना पूर्वीसारखे होण्यासाठी कृपा कर. म्हणून, हे ऋषीजनांनो, मी परमेश्वराला हे सांगितले.
स्तम्भितान् सर्वदेवांस् तान् इदं चाहं तदोक्तवान् मूढाश् च देवताः सर्वा नैनं बुध्यत शंकरम्
मी सर्व देवांना, जे तिथे स्तब्ध झाले होते, हे सांगितले; पण त्या वेळी सगळ्या देवता गोंधळलेल्या होत्या आणि शंकराला ओळखू शकल्या नाहीत.
गच्छध्वं शरणं शीघ्रम् एनम् एव महेश्वरम् सार्धं मयैव देवेशं परमात्मानम् अव्ययम्
लवकर या महेश्वराकडे, माझ्यासोबत, शरण जा. तोच देवांचा स्वामी, सर्वोच्च आणि अविनाशी आत्मा आहे.
ततस् ते स्तम्भिताः सर्वे तथैव त्रिदिवौकसः प्रणेमुर् मनसा शर्वं भावशुद्धेन चेतसा
मग ते सर्व स्तब्ध झालेले स्वर्गवासी देव मनानेच शर्वाला, शुद्ध भावनेने, वंदन करू लागले.
अथ तेषां प्रसन्नो ऽभूद् देवदेवो महेश्वरः यथापूर्वं चकाराशु देवतानां तनूस् तदा
नंतर देवांचा देव महेश्वर त्यांच्यावर प्रसन्न झाला आणि लगेच देवतांची पूर्वीसारखी देहस्थिती परत केली.
तत एवं प्रवृत्ते तु सर्वदेवनिवारणे वपुश् चकार देवेशस् त्र्यक्षं परमम् अद्भुतम्
सर्व देवांची स्तब्धता दूर होत असताना, देवांचा स्वामीने एक अद्भुत, तीन डोळ्यांचा रूप प्रकट केले.
तेजसा तस्य ते ध्वस्ताश् चक्षुः सर्वे न्यमीलयन् तेभ्यः स परमं चक्षुः स्ववपुर्दृष्टिशक्तिमत्
त्याच्या तेजाने सगळे चकित झाले आणि त्यांनी डोळे मिटले; मग त्याने त्यांना स्वतःच्या रूपाचे दर्शन घेण्याची दिव्यदृष्टी दिली.
प्रादात् परमदेवेशम् अपश्यंस् ते तदा विभुम् ते दृष्ट्वा परमेशानं तृतीयेक्षणधारिणम्
त्याने त्यांना परमदेवाचे दर्शन दिले; तेव्हा त्यांनी सर्वव्यापी, तिसरा डोळा असलेला परमेश्वर पाहिला.
शक्राद्या मेनिरे देवाः सर्व एव सुरेश्वराः तस्य देवी तदा हृष्टा समक्षं त्रिदिवौकसाम्
इंद्रासह सर्व देव आणि स्वर्गातील सर्व देवाधिपती त्याच्याकडे पाहू लागले; त्या वेळी देवी सुद्धा स्वर्गवासी देवांच्या समोर आनंदित झाली.
पादयोः स्थापयाम् आस स्रङ्मालाम् अमितद्युतिः साधु साध्व् इति ते होचुः सर्वे देवाः पुनर् विभुम्
तीने त्याच्या पायांवर एक सुंदर फुलांची माळ ठेवली, जी अमाप तेजाने झळकत होती. सर्व देवांनी पुन्हा 'छान, छान!' असे म्हणून त्या प्रभूचे कौतुक केले.
सह देव्या नमश् चक्रुः शिरोभिर् भूतलाश्रितैः अथास्मिन्न् अन्तरे विप्रास् तम् अहं दैवतैः सह
त्या देवीसह सर्वांनी पृथ्वीला मस्तक टेकून वंदन केले; आणि त्या क्षणी, हे ब्राह्मणहो, मी देवतांसह त्याला संबोधले.
हिमवन्तं महाशैलम् उक्तवांश् च महाद्युतिम् श्लाघ्यः पूज्यश् च वन्द्यश् च सर्वेषां त्वं महान् असि
मी हिमालय या तेजस्वी आणि महान पर्वताला म्हटले, 'तू सर्वांचा गौरव आहेस, पूज्य आहेस, वंदनीय आहेस; सर्वांमध्ये तूच खरोखर मोठा आहेस.'
शर्वेण सह संबन्धो यस्य ते ऽभ्युदयो महान् क्रियतां चारुर् उद्वाहः किमर्थं स्थीयते परम् ततः प्रणम्य हिमवांस् तदा मां प्रत्यभाषत
'शर्वासोबत तुझा असा मोठा संबंध आहे, तर हा सुंदर विवाह लवकर करावा, मग आणखी कशासाठी थांबतोस, हे श्रेष्ठा?' असे मी म्हटल्यावर हिमालयाने वाकून मला उत्तर दिले.
त्वम् एव कारणं देव यस्य सर्वोदये मम प्रसादः सहसोत्पन्नो हेतुश् चापि त्वम् एव हि उद्वाहस् तु यदा यादृक् तद् विधत्स्व पितामह
'हे देव, माझ्या सर्व उन्नतीचे कारण फक्त तूच आहेस; तुझ्या कृपेनेच सर्व काही घडले, आणि त्यामागचे कारणही तूच आहेस. विवाहाबद्दल, तो जसा तुला योग्य वाटेल तसा कर, हे पितामह.'
तत एवं वचः श्रुत्वा गिरिराजस्य भो द्विजाः उद्वाहः क्रियतां देव इत्य् अहं चोक्तवान् विभुम्
गिरिराजाच्या या शब्दांनी, हे ब्राह्मणहो, मी प्रभूला म्हटले, 'देवा, आता विवाह करावा.'
माम् आह शंकरो देवो यथेष्टम् इति लोकपः तत्क्षणाच् च ततो विप्रा अस्माभिर् निर्मितं पुरम्
शंकरदेवाने मला म्हटले, 'जसे तुला हवे तसे कर, हे लोकांचे स्वामी.' आणि त्या क्षणीच, हे ब्राह्मणहो, आम्ही एक नगर उभारले.
उद्वाहार्थं महेशस्य नानारत्नोपशोभितम् रत्नानि मणयश् चित्रा हेममौक्तिकम् एव च
महेशाच्या विवाहासाठी ते नगर विविध रत्नांनी सजवले होते; तिथे सुंदर रत्ने, रंगीबेरंगी मौल्यवान दगड, सोने आणि मोती होते.
मूर्तिमन्त उपागम्य अलंचक्रुः पुरोत्तमम् चित्रा मारकती भूमिः सुवर्णस्तम्भशोभिता
साकार रूपांनी येऊन त्या उत्तम नगराची सजावट केली; त्याची भूमी हिरव्या माणकांनी रंगवलेली, सुवर्णस्तंभांनी शोभलेली होती.
भास्वत्स्फटिकभित्तिश् च मुक्ताहारप्रलम्बिता तस्मिन् द्वारि पुरे रम्य उद्वाहार्थं विनिर्मिता
तेथे चमकदार स्फटिकाच्या भिंती होत्या, त्यावर मोत्यांच्या माळा लटकवलेल्या; त्या रम्य नगराच्या प्रवेशद्वारी विवाहमंडप उभारला होता.
शुशुभे देवदेवस्य महेशस्य महात्मनः सोमादित्यौ समं तत्र तापयन्तौ महामणी
त्या ठिकाणी देवाधिदेव महेश यांच्या विवाहासाठी ते नगर चंद्रसूर्याच्या तेजाने एकत्रितपणे उजळून निघाले होते.
सौरभेयं मनोरम्यं गन्धम् आदाय मारुतः प्रववौ सुखसंस्पर्शो भवभक्तिं प्रदर्शयन्
तेथे सुगंधी, मनमोहक वारा मंदपणे वाहत होता, त्यातून भवाच्या भक्तीचे दर्शन घडत होते.
समुद्रास् तत्र चत्वारः शक्राद्याश् च सुरोत्तमाः देवनद्यो महानद्यः सिद्धा मुनय एव च
तेथे चारही समुद्र, इंद्रासारखे श्रेष्ठ देव, दिव्य नद्या, मोठ्या नद्या, सिद्ध, आणि ऋषीही उपस्थित होते.
गन्धर्वाप्सरसः सर्वे नागा यक्षाः सराक्षसाः औदकाः खेचराश् चान्ये किंनरा देवचारणाः
सर्व गंधर्व, अप्सरा, नाग, यक्ष, राक्षस, जलचर, आकाशात संचार करणारे, किन्नर आणि देवचारण तिथे आले होते.
तुम्बुरुर् नारदो हाहा हूहूश् चैव तु सामगाः रम्याण्य् आदाय वाद्यानि तत्राजग्मुस् तदा पुरम्
तुम्बुरू, नारद, हाहा, हूहू आणि सामगायक सुंदर वाद्ये घेऊन त्या नगरात आले.
ऋषयस् तु कथास् तत्र वेदगीतास् तपोधनाः पुण्यान् वैवाहिकान् मन्त्राञ् जेपुः संहृष्टमानसाः
तेथे तपस्वी ऋषी कथा सांगत होते, वेदगीते गात होते, आणि आनंदाने पवित्र विवाहमंत्रांचा जप करत होते.
जगतो मातरः सर्वा देवकन्याश् च कृत्स्नशः गायन्ति हर्षिताः सर्वा उद्वाहे परमेष्ठिनः
जगातील सर्व मातृका आणि सर्व देवकन्या आनंदाने परब्रह्माच्या विवाहात गाणी गात होत्या.
ऋतवः षट् समं तत्र नानागन्धसुखावहाः उद्वाहः शंकरस्येति मूर्तिमन्त उपस्थिताः
तेथे सहा ऋतू विविध सुगंध आणि आनंद घेऊन साकार रूपात उपस्थित होते, 'हा शंकराचा विवाह आहे' असे म्हणत.
नीलजीमूतसंकाशैर् मन्त्रध्वनिप्रहर्षिभिः केकायमानैः शिखिभिर् नृत्यमानैश् च सर्वशः
निळ्या मेघांसारखे मोर सर्वत्र नाचत होते, मंत्रध्वनी ऐकून आनंदाने केका करत होते.