वज्रम् आहारयत् तस्य बाहुम् उत्क्षिप्य वृत्रहा स बाहुर् उत्थितस् तस्य तथैव समतिष्ठत
वृत्रहंत्याने आपला हात उंचावून वज्र मागवला; पण त्या मुलाच्या हातानेही तसाच उंचावून तो तिथेच स्थिर राहिला.
स्तम्भितः शिशुरूपेण देवदेवेन शंभुना वज्रं क्षेप्तुं न शशाक वृत्रहा चलितुं न च
शंभूच्या दिव्य शक्तीने त्या मुलाला स्थिर केले; वृत्रहंता वज्र फेकू शकला नाही, ना हलू शकला.
भगो नाम ततो देव आदित्यः काश्यपो बली उत्क्षिप्य आयुधं दीप्तं छेत्तुम् इच्छन् विमोहितः
मग भगा नावाचा बलाढ्य, कश्यपाचा पुत्र, आपल्या तेजस्वी शस्त्र उचलून मारण्याचा प्रयत्न करू लागला, पण तोही गोंधळला.
तस्यापि भगवान् बाहुं तथैवास्तम्भयत् तदा बलं तेजश् च योगश् च तथैवास्तम्भयद् विभुः
त्याच्याही हाताला प्रभूंनी तसंच स्थिर केलं, आणि त्याच वेळी त्याची ताकद, तेज आणि योगशक्तीही स्थिर केली.
शिरः प्रकम्पयन् विष्णुः शंकरं समवैक्षत अथ तेषु स्थितेष्व् एवं मन्युमत्सु सुरेषु च
विष्णूने आपले डोके हलवत शंकराकडे पाहिले. त्या वेळी सगळे देव आणि ते दोघेही रागावलेल्या अवस्थेत तिथेच उभे होते.
अहं परमसंविग्नो ध्यानम् आस्थाय सादरम् बुद्धवान् देवदेवेशम् उमोत्सङ्गे समास्थितम्
मी फारच अस्वस्थ झालो होतो, म्हणून मन लावून ध्यानाला बसलो आणि देवांचा देव उमाच्या मांडीवर बसलेला आहे हे पाहिले.
ज्ञात्वाहं परमेशानं शीघ्रम् उत्थाय सादरम् ववन्दे चरणं शंभोः स्तुतवांस् तम् अहं द्विजाः
मी त्या परमेश्वराला ओळखून लगेच आदराने उठलो, शंभूच्या पायांना वंदन केले आणि त्याची स्तुती केली, हे द्विजांनो.
पुराणैः सामसंगीतैः पुण्याख्यैर् गुह्यनामभिः अजस् त्वम् अजरो देवः स्रष्टा विभुः परापरम्
मी प्राचीन सामवेदातील पुण्य आणि गुप्त नावांनी युक्त अशा स्तोत्रांनी म्हटले – 'तू अज, वय न लागणारा, देवा, सर्वांचा स्रष्टा, सर्वत्र व्यापणारा आणि सगळी प्रपंच-अपप्रपंच गाठणारा आहेस.'
प्रधानं पुरुषो यस् त्वं ब्रह्म ध्येयं तद् अक्षरम् अमृतं परमात्मा च ईश्वरः कारणं महत्
तूच आद्य पुरुष, ध्यान करावयाचे अक्षर ब्रह्म, अमर, सर्वश्रेष्ठ आत्मा, सर्वांचा स्वामी आणि सर्व कारणांचा मूळ आहेस.
ब्रह्मसृक् प्रकृतेः स्रष्टा सर्वकृत् प्रकृतेः परः इयं च प्रकृतिर् देवी सदा ते सृष्टिकारणम्
तू ब्रह्माचा स्रष्टा, प्रकृतीचा उत्पत्ती करणारा, सर्वांचा कर्ता आणि प्रकृतीच्या पलीकडचा आहेस. ही देवी प्रकृती नेहमीच तुझ्या सृष्टीचे कारण आहे.
पत्नीरूपं समास्थाय जगत्कारणम् आगता नमस् तुभ्यं महादेव देव्या वै सहिताय च
ती देवी पत्नीच्या रूपाने येऊन जगाच्या सृष्टीचे कारण झाली आहे. महादेव, तुला आणि देवीला माझा नमस्कार.
प्रसादात् तव देवेश नियोगाच् च मया प्रजाः देवाद्यास् तु इमाः सृष्टा मूढास् त्वद्योगमायया
देवांचा स्वामी, तुझ्या कृपेने आणि आज्ञेने मी या सगळ्या प्रजांचा, देवांचा आणि इतरांचा, निर्माण केला; पण तुझ्या योगमायेने ते सगळे भ्रमित झाले आहेत.
कुरु प्रसादम् एतेषां यथापूर्वं भवन्त्व् इमे तत एवम् अहं विप्रा विज्ञाप्य परमेश्वरम्
त्यांना पूर्वीसारखे होण्यासाठी कृपा कर. म्हणून, हे ऋषीजनांनो, मी परमेश्वराला हे सांगितले.
स्तम्भितान् सर्वदेवांस् तान् इदं चाहं तदोक्तवान् मूढाश् च देवताः सर्वा नैनं बुध्यत शंकरम्
मी सर्व देवांना, जे तिथे स्तब्ध झाले होते, हे सांगितले; पण त्या वेळी सगळ्या देवता गोंधळलेल्या होत्या आणि शंकराला ओळखू शकल्या नाहीत.
गच्छध्वं शरणं शीघ्रम् एनम् एव महेश्वरम् सार्धं मयैव देवेशं परमात्मानम् अव्ययम्
लवकर या महेश्वराकडे, माझ्यासोबत, शरण जा. तोच देवांचा स्वामी, सर्वोच्च आणि अविनाशी आत्मा आहे.
ततस् ते स्तम्भिताः सर्वे तथैव त्रिदिवौकसः प्रणेमुर् मनसा शर्वं भावशुद्धेन चेतसा
मग ते सर्व स्तब्ध झालेले स्वर्गवासी देव मनानेच शर्वाला, शुद्ध भावनेने, वंदन करू लागले.
अथ तेषां प्रसन्नो ऽभूद् देवदेवो महेश्वरः यथापूर्वं चकाराशु देवतानां तनूस् तदा
नंतर देवांचा देव महेश्वर त्यांच्यावर प्रसन्न झाला आणि लगेच देवतांची पूर्वीसारखी देहस्थिती परत केली.
तत एवं प्रवृत्ते तु सर्वदेवनिवारणे वपुश् चकार देवेशस् त्र्यक्षं परमम् अद्भुतम्
सर्व देवांची स्तब्धता दूर होत असताना, देवांचा स्वामीने एक अद्भुत, तीन डोळ्यांचा रूप प्रकट केले.
तेजसा तस्य ते ध्वस्ताश् चक्षुः सर्वे न्यमीलयन् तेभ्यः स परमं चक्षुः स्ववपुर्दृष्टिशक्तिमत्
त्याच्या तेजाने सगळे चकित झाले आणि त्यांनी डोळे मिटले; मग त्याने त्यांना स्वतःच्या रूपाचे दर्शन घेण्याची दिव्यदृष्टी दिली.
प्रादात् परमदेवेशम् अपश्यंस् ते तदा विभुम् ते दृष्ट्वा परमेशानं तृतीयेक्षणधारिणम्
त्याने त्यांना परमदेवाचे दर्शन दिले; तेव्हा त्यांनी सर्वव्यापी, तिसरा डोळा असलेला परमेश्वर पाहिला.
शक्राद्या मेनिरे देवाः सर्व एव सुरेश्वराः तस्य देवी तदा हृष्टा समक्षं त्रिदिवौकसाम्
इंद्रासह सर्व देव आणि स्वर्गातील सर्व देवाधिपती त्याच्याकडे पाहू लागले; त्या वेळी देवी सुद्धा स्वर्गवासी देवांच्या समोर आनंदित झाली.
पादयोः स्थापयाम् आस स्रङ्मालाम् अमितद्युतिः साधु साध्व् इति ते होचुः सर्वे देवाः पुनर् विभुम्
तीने त्याच्या पायांवर एक सुंदर फुलांची माळ ठेवली, जी अमाप तेजाने झळकत होती. सर्व देवांनी पुन्हा 'छान, छान!' असे म्हणून त्या प्रभूचे कौतुक केले.
सह देव्या नमश् चक्रुः शिरोभिर् भूतलाश्रितैः अथास्मिन्न् अन्तरे विप्रास् तम् अहं दैवतैः सह
त्या देवीसह सर्वांनी पृथ्वीला मस्तक टेकून वंदन केले; आणि त्या क्षणी, हे ब्राह्मणहो, मी देवतांसह त्याला संबोधले.
हिमवन्तं महाशैलम् उक्तवांश् च महाद्युतिम् श्लाघ्यः पूज्यश् च वन्द्यश् च सर्वेषां त्वं महान् असि
मी हिमालय या तेजस्वी आणि महान पर्वताला म्हटले, 'तू सर्वांचा गौरव आहेस, पूज्य आहेस, वंदनीय आहेस; सर्वांमध्ये तूच खरोखर मोठा आहेस.'
शर्वेण सह संबन्धो यस्य ते ऽभ्युदयो महान् क्रियतां चारुर् उद्वाहः किमर्थं स्थीयते परम् ततः प्रणम्य हिमवांस् तदा मां प्रत्यभाषत
'शर्वासोबत तुझा असा मोठा संबंध आहे, तर हा सुंदर विवाह लवकर करावा, मग आणखी कशासाठी थांबतोस, हे श्रेष्ठा?' असे मी म्हटल्यावर हिमालयाने वाकून मला उत्तर दिले.
त्वम् एव कारणं देव यस्य सर्वोदये मम प्रसादः सहसोत्पन्नो हेतुश् चापि त्वम् एव हि उद्वाहस् तु यदा यादृक् तद् विधत्स्व पितामह
'हे देव, माझ्या सर्व उन्नतीचे कारण फक्त तूच आहेस; तुझ्या कृपेनेच सर्व काही घडले, आणि त्यामागचे कारणही तूच आहेस. विवाहाबद्दल, तो जसा तुला योग्य वाटेल तसा कर, हे पितामह.'
तत एवं वचः श्रुत्वा गिरिराजस्य भो द्विजाः उद्वाहः क्रियतां देव इत्य् अहं चोक्तवान् विभुम्
गिरिराजाच्या या शब्दांनी, हे ब्राह्मणहो, मी प्रभूला म्हटले, 'देवा, आता विवाह करावा.'
माम् आह शंकरो देवो यथेष्टम् इति लोकपः तत्क्षणाच् च ततो विप्रा अस्माभिर् निर्मितं पुरम्
शंकरदेवाने मला म्हटले, 'जसे तुला हवे तसे कर, हे लोकांचे स्वामी.' आणि त्या क्षणीच, हे ब्राह्मणहो, आम्ही एक नगर उभारले.
उद्वाहार्थं महेशस्य नानारत्नोपशोभितम् रत्नानि मणयश् चित्रा हेममौक्तिकम् एव च
महेशाच्या विवाहासाठी ते नगर विविध रत्नांनी सजवले होते; तिथे सुंदर रत्ने, रंगीबेरंगी मौल्यवान दगड, सोने आणि मोती होते.
मूर्तिमन्त उपागम्य अलंचक्रुः पुरोत्तमम् चित्रा मारकती भूमिः सुवर्णस्तम्भशोभिता
साकार रूपांनी येऊन त्या उत्तम नगराची सजावट केली; त्याची भूमी हिरव्या माणकांनी रंगवलेली, सुवर्णस्तंभांनी शोभलेली होती.