अथ पर्वतराजो ऽसौ हिमवान् ध्यानकोविदः दुहितुर् देवदेवेन ज्ञात्वा तद् अभिमन्त्रितम्
मग ध्यानात कुशल असलेला पर्वतराज हिमवान, देवाधिदेवांनी हे आपल्या मुलीसाठी नियोजित आहे हे जाणून, तसेच वागला.
जानन्न् अपि महाशैलः समयारक्षणेप्सया स्वयंवरं ततो देव्याः सर्वलोकेष्व् अघोषयत्
महाशैल जरी सर्व काही जाणत होता, तरी वचन पाळण्याच्या इच्छेने, त्याने देवीच्या स्वयंवराची घोषणा सर्व लोकांत केली.
देवदानवसिद्धानां सर्वलोकनिवासिनाम् वृणुयात् परमेशानं समक्षं यदि मे सुता
सर्व देव, दानव, सिद्ध आणि जगातील रहिवाश्यांमध्ये, माझ्या कन्येला जर इच्छा असेल तर ती परमेच्छानाला सर्वांसमोर निवडू शकते.
तद् एव सुकृतं श्लाघ्यं ममाभ्युदयसंमतम् इति संचिन्त्य शैलेन्द्रः कृत्वा हृदि महेश्वरम्
'हेच खरे पुण्य आणि गौरवास्पद, तसेच माझ्या कल्याणासाठी योग्य आहे,' असे मनाशी ठरवून, शैलेंद्राने महेश्वराला आपल्या अंतःकरणात स्थान दिले.
आब्रह्मकेषु देवेषु देव्याः शैलेन्द्रसत्तमः कृत्वा रत्नाकुलं देशं स्वयंवरम् अचीकरत्
ब्रह्मादि सर्व देवांमध्ये, श्रेष्ठ पर्वतराजाने रत्नांनी सजवलेली जागा तयार केली आणि देवीसाठी स्वयंवर सोहळा केला.
अथैवम् आघोषितमात्र एव स्वयंवरे तत्र नगेन्द्रपुत्र्याः देवादयः सर्वजगन्निवासाः समाययुस् तत्र गृहीतवेशाः
स्वयंवराची अशी घोषणा होताच, सर्व देव आणि जगातील रहिवासी, वेगवेगळ्या रूपांत तिथे पर्वतराजकन्येसाठी एकत्र आले.
प्रफुल्लपद्मासनसंनिविष्टः सिद्धैर् वृतो योगिभिर् अप्रमेयैः विज्ञापितस् तेन महीध्रराज्ञा आगतस् तदाहं त्रिदिवैर् उपेतः
फुललेल्या कमळाच्या आसनावर बसलेला, सिद्ध आणि अद्भुत योग्यांनी वेढलेला मी, पर्वतराजाने कळविल्यामुळे, देवांसह तिथे पोहोचलो.
अक्ष्णां सहस्रं सुरराट् स बिभ्रद् दिव्याङ्गहारस्रगुदाररूपः ऐरावतं सर्वगजेन्द्रमुख्यं स्रवन्मदासारकृतप्रवाहम्
सहस्त्र डोळे असलेला देवांचा राजा, दिव्य दागिने, हार आणि सुंदर रूप धारण करून, मदाने ओथंबणाऱ्या ऐरावत या सर्वश्रेष्ठ हत्तीवर बसून आला.
आरुह्य सर्वामरराट् स वज्रं बिभ्रत् समागात् पुरतः सुराणाम् तेजःप्रभावाधिकतुल्यरूपी प्रोद्भासयन् सर्वदिशो विवस्वान्
सर्व अमरांचा राजा, वज्र घेऊन, देवांच्या समोर आला; त्याचे तेज आणि प्रभा सर्वांपेक्षा उज्ज्वल होते, आणि तो सूर्याप्रमाणे सर्व दिशांना प्रकाशित करत होता.
हैमं विमानं सवलत्पताकम् आरूढ आगात् त्वरितं जवेन मणिप्रदीप्तोज्ज्वलकुण्डलश् च वह्न्यर्कतेजःप्रतिमे विमाने
सोन्याच्या विमानावर, पताका आणि झेंड्यांनी सजवलेल्या, तो वेगाने आला; त्याच्या कानातल्या कुंडलांमध्ये रत्नांची प्रभा होती, आणि त्याचे रूप अग्नी-सूर्याच्या तेजासारखे भासत होते.
समभ्यगात् कश्यपसूनुर् एक आदित्यमध्याद् भगनामधारी पीनाङ्गयष्टिः सुकृताङ्गहार तेजोबलाज्ञासदृशप्रभावः
कश्यपाचा पुत्र, भग नाव धारण करणारा, आदित्यांमधून एकटा आला; त्याचे शरीर बलवान, शुभ दागिने घातलेले, तेज, बळ आणि अधिकारात तो समदर्शी होता.
दण्डं समागृह्य कृतान्त आगाद् आरुह्य भीमं महिषं जवेन महामहीध्रोच्छ्रयपीनगात्रः स्वर्णादिरत्नाञ्चितचारुवेशः
दंड घेऊन कृतांत वेगाने आला, भीषण महिषावर आरूढ झाला; त्याचे शरीर मोठ्या पर्वतासारखे, आणि त्याचा वेश सोनं व रत्नांनी शोभिवंत होता.
समीरणः सर्वजगद्विभर्ता विमानम् आरुह्य समभ्यगाद् धि संतापयन् सर्वसुरासुरेशांस् तेजोधिकस् तेजसि संनिविष्टः
सर्व जगाचा पोशिंदा समीर, आपल्या विमानावर बसून आला; त्याच्या तेजाने सर्व देव-दानवांच्या अधिपतींना तो भारावून टाकत होता, आणि तेजात तो सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ होता.
वह्निः समभ्येत्य सुरेन्द्रमध्ये ज्वलन् प्रतस्थौ वरवेशधारी नानामणिप्रज्वलिताङ्गयष्टिर् जगद्वरं दिव्यविमानम् अग्र्यम्
अग्नि, देवांच्या मध्ये तेजाने प्रज्वलित होत, सुंदर वेशात उभा राहिला; त्याचे सर्व अंग विविध रत्नांनी झळकत होते, आणि त्याचे दिव्य विमान जगातील सर्वोत्कृष्ट होते.
आरुह्य सर्वद्रविणाधिपेशः स राजराजस् त्वरितो ऽभ्यगाच् च आप्याययन् सर्वसुरासुरेशान् कान्त्या च वेशेन च चारुरूपः
सर्व संपत्तीचा स्वामी, राजांचा राजा, आपल्या विमानावर बसून वेगाने आला; त्याच्या कांतीने आणि देखण्या रूपाने सर्व देव-दानवांच्या अधिपतींना तो भारावून टाकत होता.
ज्वलन् महारत्नविचित्ररूपं विमानम् आरुह्य शशी समायात् श्यामाङ्गयष्टिः सुविचित्रवेशः सर्वाङ्ग आबद्धसुगन्धिमाल्यः
चंद्र तेजाने उजळून, विविध मौल्यवान रत्नांनी सजवलेल्या विमानावर बसून आला; त्याचे शरीर काळसर, सुंदर वेशात, आणि सर्व अंगांना सुगंधी हारांनी वेढलेले होते.
तार्क्ष्यं समारुह्य महीध्रकल्पं गदाधरो ऽसौ त्वरितः समेतः अथाश्विनौ चापि भिषग्वरौ द्वाव् एकं विमानं त्वरयाधिरुह्य
गदा हातात घेऊन तो वेगाने त्या मोठ्या पर्वतासारख्या तार्क्ष्यावर चढला आणि दोन श्रेष्ठ वैद्य अश्विनी कुमारांसह एकाच दिव्य विमानात जलदपणे बसला.
मनोहरौ प्रज्वलचारुवेशौ आजग्मतुर् देववरौ सुवीरौ सहस्रनागः स्फुरदग्निवर्णं बिभ्रत् तदानीं ज्वलनार्कतेजाः
ते दोन्ही तेजस्वी देव, सुंदर रूपधारी, पराक्रमी वीर, हजार नागांनी युक्त, त्यांच्या देहातून अग्नी आणि सूर्याच्या तेजाने झळकत, तिथे आले.
सार्धं स नागैर् अपरैर् महात्मा विमानम् आरुह्य समभ्यगाच् च दितेः सुतानां च महासुराणां वह्न्यर्कशक्रानिलतुल्यभासाम्
तो महान आत्मा इतर नागांसह विमानात बसून, दितीचे पुत्र आणि महाबलवान असुर, ज्यांचे तेज अग्नी, सूर्य, इंद्र आणि वायूसारखे होते, त्यांच्याजवळ गेला.
वरानुरूपं प्रविधाय वेशं वृन्दं समागात् पुरतः सुराणाम् गन्धर्वराजः स च चारुरूपी दिव्याङ्गदो दिव्यविमानचारी
आपल्या दर्जाला शोभेल अशा वेशात सर्व मंडळी देवांच्या समोर जमली; गंधर्वांचा राजा सुंदर रूपाचा, दिव्य दागिन्यांनी सजलेला, दिव्य विमानात फिरत होता.
गन्धर्वसंघैः सहितो ऽप्सरोभिः शक्राज्ञया तत्र समाजगाम अन्ये च देवास् त्रिदिवात् तदानीं पृथक् पृथक् चारुगृहीतवेशाः
गंधर्व आणि अप्सरांच्या समूहांसह तो इंद्राच्या आज्ञेने तिथे आला; इतर देवताही स्वर्गातून वेगवेगळ्या, सुंदर वेशात, तिथे आले.
आजग्मुर् आरुह्य विमानपृष्ठं गन्धर्वयक्षोरगकिंनराश् च शचीपतिस् तत्र सुरेन्द्रमध्ये रराज राजाधिकलक्ष्यमूर्तिः
गंधर्व, यक्ष, नाग आणि किन्नर विमानावर चढून आले; सर्व देवांच्या मध्ये शचीपती, सर्व राजांमध्ये उठून दिसणाऱ्या रूपाने, तेजाने झळकत होता.
आज्ञाबलैश्वर्यकृतप्रमोदः स्वयंवरं तं समलंचकार हेतुस् त्रिलोकस्य जगत्प्रसूतेर् माता च तेषां ससुरासुराणाम्
आज्ञा आणि सामर्थ्याच्या बळावर आनंदाने त्याने स्वयंवराचा सोहळा केला; ती, सर्व जगाची आणि देव-दानवांची जननी, सृष्टीची कारण होती.
पत्नी च शंभोः पुरुषस्य धीमतो गीता पुराणे प्रकृतिः परा या दक्षस्य कोपाद् धिमवद्गृहं सा कार्यार्थमायात् त्रिदिवौकसां हि
ती शंभूची पत्नी, बुद्धिमान पुरुषाची अर्धांगिनी, पुराणात गायलेली श्रेष्ठ प्रकृती, दक्षाच्या रागामुळे त्या ज्ञानी गृहातून कर्तव्यासाठी निघून स्वर्गातील देवतांकडे आली.
विमानपृष्ठे मणिहेमजुष्टे स्थिता वलच्चामरवीजिताङ्गी सर्वर्तुपुष्पां सुसुगन्धमालां प्रगृह्य देवी प्रसभं प्रतस्थे
रत्न आणि सोन्याने सजलेल्या विमानावर उभी राहून, तिच्या अंगावर चामराने वाऱ्याची झुळूक दिली जात होती; सर्व ऋतूंच्या सुंदर, सुवासिक फुलांची माळ घेऊन देवी ठामपणे पुढे गेली.
मालां प्रगृह्य देव्यां तु स्थितायां देवसंसदि शक्राद्यैर् आगतैर् देवैः स्वयंवर उपागते
देवीने फुलांची माळ घेतली, आणि ती देवांच्या सभेत उभी असताना, इंद्र व इतर देव उपस्थित होते, आणि स्वयंवर सुरू झाले.
देव्या जिज्ञासया शंभुर् भूत्वा पञ्चशिखः शिशुः उत्सङ्गतलसंसुप्तो बभूव सहसा विभुः
देवीच्या मनात कुतूहल निर्माण झाल्याने शंभूने पाच शेंगांची लहान मुलगीचे रूप घेतले आणि अचानक तिच्या मांडीवर झोपून आपली दिव्य शक्ती प्रकट केली.
ततो ददर्श तं देवी शिशुं पञ्चशिखं स्थितम् ज्ञात्वा तं समवध्यानाज् जगृहे प्रीतिसंयुता
मग देवीने त्या पाच शेंगांच्या लहान मुलाला पाहिले, त्याला योग्य समजून आनंदाने उचलून घेतले.
अथ सा शुद्धसंकल्पा काङ्क्षितं प्राप्य सत्पतिम् निवृत्ता च तदा तस्थौ कृत्वा सा हृदि तं विभुम्
मग ती शुद्ध संकल्पाने, इच्छित पती मिळाल्यावर, त्या प्रभूला हृदयात ठेवून, निवांतपणे तिथेच राहिली.
ततो दृष्ट्वा शिशुं देवा देव्या उत्सङ्गवर्तिनम् को ऽयम् अत्रेति संमन्त्र्य चुक्रुशुर् भृशमोहिताः
मग त्या देवीच्या मांडीवर असलेले बाळ पाहून देवांनी विचार केला, 'हा कोण आहे?' आणि मोठ्या गोंधळात ओरडू लागले.