दत्त्वा चाहं न गृह्णामि ग्राहेन्द्र विहितं हि ते नहि कश्चिन् नरो ग्राह प्रदत्तं पुनर् आहरेत्
हे ग्रहेंद्र, मी एकदा दिलेले परत घेत नाही, कारण ते तुझ्यासाठीच आहे. ग्रहाला दिलेले कोणताही मनुष्य परत घेत नाही.
दत्तम् एतन् मया तुभ्यं नाददानि हि तत् पुनः त्वय्य् एव रमताम् एतद् बालश् चायं विमुच्यताम्
हे मी तुला दिले आहे, मी ते पुन्हा परत घेत नाही. ते तुझ्यातच राहू दे, आणि या मुलाला सोडून दे.
तथोक्तस् तां प्रशस्याथ मुक्त्वा बालं नमस्य च देवीम् आदित्यावभासस् तत्रैवान्तरधीयत
असे तिचे बोल ऐकून, त्याने तिची स्तुती केली, मुलाला सोडले आणि देवीला वंदन केले. सूर्याप्रमाणे तेजस्वी होऊन तो तिथेच अदृश्य झाला.
बालो ऽपि सरसस् तीरे मुक्तो ग्राहेण वै तदा स्वप्नलब्ध इवार्थौघस् तत्रैवान्तरधीयत
त्या वेळी ग्रहाने मुक्त केलेला मुलगा सरोवराच्या काठी जणू स्वप्नात मिळाल्यासारखा सर्व काही मिळवून तिथेच अदृश्य झाला.
तपसो ऽपचयं मत्वा देवी हिमगिरीन्द्रजा भूय एव तपः कर्तुम् आरेभे नियमस्थिता
तपस्येचा नाश झाल्याचे जाणून, हिमालयराजाची कन्या देवी पुन्हा नियमाने तप करायला लागली.
कर्तुकामां तपो भूयो ज्ञात्वा तां शंकरः स्वयम् प्रोवाच वचनं विप्रा मा कृथास् तप इत्य् उत
तिला पुन्हा तप करायची इच्छा आहे हे जाणून, शंकर स्वतः म्हणाले, 'हे ब्राह्मण, तू तप करू नकोस.'
मह्यम् एतत् तपो देवि त्वया दत्तं महाव्रते तत् तेनैवाक्षयं तुभ्यं भविष्यति सहस्रधा
हे देवी, हे महाव्रते, तू केलेली ही तपस्या तू मला दिली आहेस. त्यामुळे ती तुझ्यासाठी हजारपट अक्षय राहील.
इति लब्ध्वा वरं देवी तपसो ऽक्षयम् उत्तमम् स्वयंवरम् उदीक्षन्ती तस्थौ प्रीता मुदा युता
अशा प्रकारे श्रेष्ठ, अक्षय तपाचा वर मिळाल्यावर देवी आनंदाने आणि समाधानाने स्वतःच्या स्वयंबराची वाट पाहू लागली.
इदं पठेद् यो हि नरः सदैव बालानुभावाचरणं हि शंभोः स देहभेदं समवाप्य पूतो भवेद् गणेशस् तु कुमारतुल्यः
जो मनुष्य शंभूंच्या बाललीलांचे हे वाचन नेहमी करतो, तो देह सोडल्यावर शुद्ध होतो आणि गणेशासारखा, कुमारासमान, स्थान प्राप्त करतो.
विस्तृते हिमवत्पृष्ठे विमानशतसंकुले अभवत् स तु कालेन शैलपुत्र्याः स्वयंवरः
हिमालयाच्या विस्तीर्ण डोंगरावर, शेकडो राजवाड्यांनी गजबजलेल्या ठिकाणी, योग्य वेळ येताच पर्वतराजाच्या कन्येचा स्वयंवर सोहळा झाला.
अथ पर्वतराजो ऽसौ हिमवान् ध्यानकोविदः दुहितुर् देवदेवेन ज्ञात्वा तद् अभिमन्त्रितम्
मग ध्यानात कुशल असलेला पर्वतराज हिमवान, देवाधिदेवांनी हे आपल्या मुलीसाठी नियोजित आहे हे जाणून, तसेच वागला.
जानन्न् अपि महाशैलः समयारक्षणेप्सया स्वयंवरं ततो देव्याः सर्वलोकेष्व् अघोषयत्
महाशैल जरी सर्व काही जाणत होता, तरी वचन पाळण्याच्या इच्छेने, त्याने देवीच्या स्वयंवराची घोषणा सर्व लोकांत केली.
देवदानवसिद्धानां सर्वलोकनिवासिनाम् वृणुयात् परमेशानं समक्षं यदि मे सुता
सर्व देव, दानव, सिद्ध आणि जगातील रहिवाश्यांमध्ये, माझ्या कन्येला जर इच्छा असेल तर ती परमेच्छानाला सर्वांसमोर निवडू शकते.
तद् एव सुकृतं श्लाघ्यं ममाभ्युदयसंमतम् इति संचिन्त्य शैलेन्द्रः कृत्वा हृदि महेश्वरम्
'हेच खरे पुण्य आणि गौरवास्पद, तसेच माझ्या कल्याणासाठी योग्य आहे,' असे मनाशी ठरवून, शैलेंद्राने महेश्वराला आपल्या अंतःकरणात स्थान दिले.
आब्रह्मकेषु देवेषु देव्याः शैलेन्द्रसत्तमः कृत्वा रत्नाकुलं देशं स्वयंवरम् अचीकरत्
ब्रह्मादि सर्व देवांमध्ये, श्रेष्ठ पर्वतराजाने रत्नांनी सजवलेली जागा तयार केली आणि देवीसाठी स्वयंवर सोहळा केला.
अथैवम् आघोषितमात्र एव स्वयंवरे तत्र नगेन्द्रपुत्र्याः देवादयः सर्वजगन्निवासाः समाययुस् तत्र गृहीतवेशाः
स्वयंवराची अशी घोषणा होताच, सर्व देव आणि जगातील रहिवासी, वेगवेगळ्या रूपांत तिथे पर्वतराजकन्येसाठी एकत्र आले.
प्रफुल्लपद्मासनसंनिविष्टः सिद्धैर् वृतो योगिभिर् अप्रमेयैः विज्ञापितस् तेन महीध्रराज्ञा आगतस् तदाहं त्रिदिवैर् उपेतः
फुललेल्या कमळाच्या आसनावर बसलेला, सिद्ध आणि अद्भुत योग्यांनी वेढलेला मी, पर्वतराजाने कळविल्यामुळे, देवांसह तिथे पोहोचलो.
अक्ष्णां सहस्रं सुरराट् स बिभ्रद् दिव्याङ्गहारस्रगुदाररूपः ऐरावतं सर्वगजेन्द्रमुख्यं स्रवन्मदासारकृतप्रवाहम्
सहस्त्र डोळे असलेला देवांचा राजा, दिव्य दागिने, हार आणि सुंदर रूप धारण करून, मदाने ओथंबणाऱ्या ऐरावत या सर्वश्रेष्ठ हत्तीवर बसून आला.
आरुह्य सर्वामरराट् स वज्रं बिभ्रत् समागात् पुरतः सुराणाम् तेजःप्रभावाधिकतुल्यरूपी प्रोद्भासयन् सर्वदिशो विवस्वान्
सर्व अमरांचा राजा, वज्र घेऊन, देवांच्या समोर आला; त्याचे तेज आणि प्रभा सर्वांपेक्षा उज्ज्वल होते, आणि तो सूर्याप्रमाणे सर्व दिशांना प्रकाशित करत होता.
हैमं विमानं सवलत्पताकम् आरूढ आगात् त्वरितं जवेन मणिप्रदीप्तोज्ज्वलकुण्डलश् च वह्न्यर्कतेजःप्रतिमे विमाने
सोन्याच्या विमानावर, पताका आणि झेंड्यांनी सजवलेल्या, तो वेगाने आला; त्याच्या कानातल्या कुंडलांमध्ये रत्नांची प्रभा होती, आणि त्याचे रूप अग्नी-सूर्याच्या तेजासारखे भासत होते.
समभ्यगात् कश्यपसूनुर् एक आदित्यमध्याद् भगनामधारी पीनाङ्गयष्टिः सुकृताङ्गहार तेजोबलाज्ञासदृशप्रभावः
कश्यपाचा पुत्र, भग नाव धारण करणारा, आदित्यांमधून एकटा आला; त्याचे शरीर बलवान, शुभ दागिने घातलेले, तेज, बळ आणि अधिकारात तो समदर्शी होता.
दण्डं समागृह्य कृतान्त आगाद् आरुह्य भीमं महिषं जवेन महामहीध्रोच्छ्रयपीनगात्रः स्वर्णादिरत्नाञ्चितचारुवेशः
दंड घेऊन कृतांत वेगाने आला, भीषण महिषावर आरूढ झाला; त्याचे शरीर मोठ्या पर्वतासारखे, आणि त्याचा वेश सोनं व रत्नांनी शोभिवंत होता.
समीरणः सर्वजगद्विभर्ता विमानम् आरुह्य समभ्यगाद् धि संतापयन् सर्वसुरासुरेशांस् तेजोधिकस् तेजसि संनिविष्टः
सर्व जगाचा पोशिंदा समीर, आपल्या विमानावर बसून आला; त्याच्या तेजाने सर्व देव-दानवांच्या अधिपतींना तो भारावून टाकत होता, आणि तेजात तो सर्वांपेक्षा श्रेष्ठ होता.
वह्निः समभ्येत्य सुरेन्द्रमध्ये ज्वलन् प्रतस्थौ वरवेशधारी नानामणिप्रज्वलिताङ्गयष्टिर् जगद्वरं दिव्यविमानम् अग्र्यम्
अग्नि, देवांच्या मध्ये तेजाने प्रज्वलित होत, सुंदर वेशात उभा राहिला; त्याचे सर्व अंग विविध रत्नांनी झळकत होते, आणि त्याचे दिव्य विमान जगातील सर्वोत्कृष्ट होते.
आरुह्य सर्वद्रविणाधिपेशः स राजराजस् त्वरितो ऽभ्यगाच् च आप्याययन् सर्वसुरासुरेशान् कान्त्या च वेशेन च चारुरूपः
सर्व संपत्तीचा स्वामी, राजांचा राजा, आपल्या विमानावर बसून वेगाने आला; त्याच्या कांतीने आणि देखण्या रूपाने सर्व देव-दानवांच्या अधिपतींना तो भारावून टाकत होता.
ज्वलन् महारत्नविचित्ररूपं विमानम् आरुह्य शशी समायात् श्यामाङ्गयष्टिः सुविचित्रवेशः सर्वाङ्ग आबद्धसुगन्धिमाल्यः
चंद्र तेजाने उजळून, विविध मौल्यवान रत्नांनी सजवलेल्या विमानावर बसून आला; त्याचे शरीर काळसर, सुंदर वेशात, आणि सर्व अंगांना सुगंधी हारांनी वेढलेले होते.
तार्क्ष्यं समारुह्य महीध्रकल्पं गदाधरो ऽसौ त्वरितः समेतः अथाश्विनौ चापि भिषग्वरौ द्वाव् एकं विमानं त्वरयाधिरुह्य
गदा हातात घेऊन तो वेगाने त्या मोठ्या पर्वतासारख्या तार्क्ष्यावर चढला आणि दोन श्रेष्ठ वैद्य अश्विनी कुमारांसह एकाच दिव्य विमानात जलदपणे बसला.
मनोहरौ प्रज्वलचारुवेशौ आजग्मतुर् देववरौ सुवीरौ सहस्रनागः स्फुरदग्निवर्णं बिभ्रत् तदानीं ज्वलनार्कतेजाः
ते दोन्ही तेजस्वी देव, सुंदर रूपधारी, पराक्रमी वीर, हजार नागांनी युक्त, त्यांच्या देहातून अग्नी आणि सूर्याच्या तेजाने झळकत, तिथे आले.
सार्धं स नागैर् अपरैर् महात्मा विमानम् आरुह्य समभ्यगाच् च दितेः सुतानां च महासुराणां वह्न्यर्कशक्रानिलतुल्यभासाम्
तो महान आत्मा इतर नागांसह विमानात बसून, दितीचे पुत्र आणि महाबलवान असुर, ज्यांचे तेज अग्नी, सूर्य, इंद्र आणि वायूसारखे होते, त्यांच्याजवळ गेला.
वरानुरूपं प्रविधाय वेशं वृन्दं समागात् पुरतः सुराणाम् गन्धर्वराजः स च चारुरूपी दिव्याङ्गदो दिव्यविमानचारी
आपल्या दर्जाला शोभेल अशा वेशात सर्व मंडळी देवांच्या समोर जमली; गंधर्वांचा राजा सुंदर रूपाचा, दिव्य दागिन्यांनी सजलेला, दिव्य विमानात फिरत होता.