देवि पित्रा त्व् अनुज्ञातः स्वयंवर इति श्रुतिः तत्र त्वं वरयित्री यं स ते भर्ता भवेद् इति
देवी, तुझ्या वडिलांनी स्वयंवरास परवानगी दिली आहे, असे ऐकले. तिथे तू ज्या व्यक्तीला निवडशील, तोच तुझा पती होईल.
तद् आपृच्छ्य गमिष्यामि दुर्लभां त्वां वरानने रूपवन्तं समुत्सृज्य वृणोष्य् असदृशं कथम्
मग मी तुझी परवानगी घेऊन निघतो. सुंदर मुखवाली, तू एवढ्या देखण्या पुरुषाला सोडून, अयोग्य व्यक्तीला कसा निवडशील?
तेनोक्ता सा तदा तत्र भावयन्ती तदीरितम् भावं च रुद्रनिहितं प्रसादं मनसस् तथा
त्याने जे सांगितले आणि रुद्राने तिच्या मनात ठेवलेला भाव, हे सर्व मनाशी विचार करून तिने त्याला उत्तर दिले.
संप्राप्योवाच देवेशं मा ते ऽभूद् बुद्धिर् अन्यथा अहं त्वां वरयिष्यामि नाद्भुतं तु कथंचन
ती म्हणाली, "देवताधिपती, तुझ्या मनात कधीच शंका येऊ नये. मी तुलाच निवडणार आहे; यात काहीच आश्चर्य नाही."
अथवा ते ऽस्ति संदेहो मयि विप्र कथंचन इहैव त्वां महाभाग वरयामि मनोगतम्
किंवा, ब्राह्मण, तुला माझ्यावर काही शंका असेल, तर इथेच आणि आत्ताच, हे भाग्यवान, मी मनाने तुलाच निवडते.
गृहीत्वा स्तबकं सा तु हस्ताभ्यां तत्र संस्थिता स्कन्धे शंभोः समाधाय देवी प्राह वृतो ऽसि मे
तिने हातात हार घेतला, तिथे उभी राहिली, तो शंभूच्या खांद्यावर ठेवला आणि म्हणाली, "मी तुलाच निवडले आहे."
ततः स भगवान् देवस् तया देव्या वृतस् तदा उवाच तम् अशोकं वै वाचा संजीवयन्न् इव
मग ती देवीने निवडलेला तो भगवंत, त्या अशोक वृक्षाला असे बोलला, जणू त्याच्या शब्दांनी त्याला नवजीवन दिले.
यस्मात् तव सुपुण्येन स्तबकेन वृतो ऽस्म्य् अहम् तस्मात् त्वं जरया त्यक्तस् त्व् अमरः संभविष्यसि
या पुण्यवान हाराने तू मला निवडलेस म्हणून, आता तुला कधीच वृद्धत्व येणार नाही आणि तू अमर होशील.
कामरूपी कामपुष्पः कामदो दयितो मम सर्वाभरणपुष्पाढ्यः सर्वपुष्पफलोपगः
तुला हवी ती रूपे घेता येतील, हवे ते फुल येतील, तू सर्वांची इच्छा पूर्ण करशील, तू मला प्रिय राहशील, सर्व अलंकार आणि फुलांनी सजलेला, सर्व फुलं आणि फळांनी युक्त राहशील.
सर्वान्नभक्षकश् चैव अमृतस्वाद एव च सर्वगन्धश् च देवानां भविष्यसि दृढप्रियः
तुला सर्व प्रकारचे अन्न खाता येईल, तुझा स्वाद अमृतासारखा असेल, सर्व सुगंध तुझ्यात असतील, आणि देवांना तू नेहमीच प्रिय राहशील.
निर्भयः सर्वलोकेषु भविष्यसि सुनिर्वृतः आश्रमं वेदम् अत्यर्थं चित्रकूटेति विश्रुतम्
तू सर्व लोकांत निर्भय आणि अत्यंत समाधानी राहशील. तुझा आश्रम चित्रकूट म्हणून प्रसिद्ध आणि अत्यंत पूजनीय होईल.
यो हि यास्यति पुण्यार्थी सो ऽश्वमेधम् अवाप्स्यति यस् तु तत्र मृतश् चापि ब्रह्मलोकं स गच्छति
जो कोणी येथे पुण्य मिळवण्यासाठी येईल, त्याला अश्वमेध यज्ञाचे फळ मिळेल. आणि जो येथे मरेल, तो ब्रह्मलोकात जाईल.
यश् चात्र नियमैर् युक्तः प्राणान् सम्यक् परित्यजेत् स देव्यास् तपसा युक्तो महागणपतिर् भवेत्
जो या ठिकाणी नियमाने वागून, योग्य रीतीने प्राण सोडतो, तो देवीच्या तपामुळे महागणपती होतो.
एवम् उक्त्वा तदा देव आपृच्छ्य हिमवत्सुताम् अन्तर्दधे जगत्स्रष्टा सर्वभूतप ईश्वरः
असं म्हणून, सर्व जगाचा सर्जन करणारा आणि सर्वांचा स्वामी असलेल्या देवाने हिमालयकन्येला परवानगी मागितली आणि अदृश्य झाला.
सापि देवी गते तस्मिन् भगवत्य् अमितात्मनि तत एवोन्मुखी भूत्वा शिलायां संबभूव ह
तो भगवंत, अमर्याद आत्मा, निघून गेल्यावर देवी तिथूनच एकाग्र झाली आणि त्या शिळेवर प्रकट झाली.
उन्मुखी सा भवे तस्मिन् महेशे जगतां प्रभौ निशेव चन्द्ररहिता न बभौ विमनास् तदा
ती देवी त्या महेश्वराकडे, जगाच्या प्रभूकडे मन लावून बसली होती. त्या वेळी, चंद्र नसलेल्या रात्रीसारखी, तिच्या चेहऱ्यावर तेज नव्हतं, ती उदास दिसत होती.
अथ शुश्राव शब्दं च बालस्यार्तस्य शैलजा सरस्य् उदकसंपूर्णे समीपे चाश्रमस्य च
मग पर्वतराजकन्येला, आश्रमाजवळ पाण्याने भरलेल्या सरोवराजवळ, एका दुःखी मुलाचा आक्रोश ऐकू आला.
स कृत्वा बालरूपं तु देवदेवः स्वयं शिवः क्रीडाहेतोः सरोमध्ये ग्राहग्रस्तो ऽभवत् तदा
तेव्हा देवांचा देव, शंकर, स्वतः खेळण्यासाठी बालकाचं रूप घेऊन, त्या सरोवराच्या मध्यभागी मगरीने पकडला गेला.
योगमायां समास्थाय प्रपञ्चोद्भवकारणम् तद् रूपं सरसो मध्ये कृत्वैवं समभाषत
योगमायेचा आधार घेत, जी जगाच्या उत्पत्तीचं कारण आहे, त्याने त्या सरोवराच्या मध्यभागी ते रूप धारण करून असं बोलला.
त्रातु मां कश्चिद् इत्य् आह ग्राहेण हृतचेतसम् धिक् कष्टं बाल एवाहम् अप्राप्तार्थमनोरथः
"कोणी तरी मला वाचवा!" असं तो मगरीने पकडलेल्या अवस्थेत ओरडला. "अरे देवा, किती दु:ख! मी अजून लहान आहे, माझ्या इच्छा पूर्ण झालेल्या नाहीत."
प्रयामि निधनं वक्त्रे ग्राहस्यास्य दुरात्मनः शोचामि न स्वकं देहं ग्राहग्रस्तः सुदुःखितः
"या दुष्ट मगरीच्या तोंडात मी आता संपणार आहे. मगरीने पकडलेला असूनही, मला माझ्या शरीराची फारशी खंत नाही."
यथा शोचामि पितरं मातरं च तपस्विनीम् ग्राहगृहीतं मां श्रुत्वा प्राप्तं निधनम् उत्सुकौ
"पण मला माझ्या तपस्वी आई-वडिलांची काळजी वाटते, कारण मगरीने मला पकडल्याचं आणि मी संपल्याचं ऐकून ते फार व्याकुळ होतील."
प्रियपुत्राव् एकपुत्रौ प्राणान् नूनं त्यजिष्यतः अहो बत सुकष्टं वै यो ऽहं बालो ऽकृताश्रमः अन्तर्ग्राहेण ग्रस्तस् तु यास्यामि निधनं किल
"आपला एकुलता एक प्रिय मुलगा, एकुलता एक पुत्र, त्यांच्यामुळे ते प्राण सोडतील. अहो, किती मोठं दु:ख! मी अजून लहान, विधिवत दीक्षा न घेतलेला, आतून मगरीने पकडून संपणार आहे."
श्रुत्वा तु देवी तं नादं विप्रस्यार्तस्य शोभना उत्थाय प्रस्थिता तत्र यत्र तिष्ठत्य् असौ द्विजः
त्या दुःखी आणि तेजस्वी मुलाचा आवाज ऐकून देवी उठली आणि जिथे तो ब्राह्मण मुलगा होता तिथे गेली.
सापश्यद् इन्दुवदना बालकं चारुरूपिणम् ग्राहस्य मुखम् आपन्नं वेपमानम् अवस्थितम्
चंद्रासारखा चेहरा असलेल्या देवीने सुंदर रूप असलेला तो मुलगा मगरीच्या तोंडात सापडलेला, थरथरत उभा असलेला पाहिला.
सो ऽपि ग्राहवरः श्रीमान् दृष्ट्वा देवीम् उपागताम् तं गृहीत्वा द्रुतं यातो मध्यं सरस एव हि
मग त्या तेजस्वी मगरीने, देवी येताना पाहून, त्या मुलाला पकडून पटकन सरोवराच्या मध्यभागी नेलं.
स कृष्यमाणस् तेजस्वी नादम् आर्तं तदाकरोत् अथाह देवी दुःखार्ता बालं दृष्ट्वा ग्रहावृतम्
मगरीने ओढत असताना, तो तेजस्वी मुलगा दुःखाने ओरडला. तेव्हा देवीने, तो मुलगा मगरीच्या तावडीत सापडलेला पाहून, व्याकुळ होऊन बोलली.
ग्राहराज महासत्त्व बालकं ह्य् एकपुत्रकम् विमुञ्चेमं महादंष्ट्र क्षिप्रं भीमपराक्रम
"अरे मगरीच्या राजांनो, बलाढ्य प्राणी, हा एकुलता एक मुलगा आहे, त्याला सोड! मोठ्या दातांच्या, भयंकर आणि वेगवान असलेल्या, त्याला लगेच सोड."
यो देवि दिवसे षष्ठे प्रथमं समुपैति माम् स आहारो मम पुरा विहितो लोककर्तृभिः
"देवी, सहाव्या दिवशी जो पहिला माझ्याकडे येतो, तोच माझं अन्न असतो, हे जगाच्या सर्जकांनी पूर्वीच ठरवलं आहे."
सो ऽयं मम महाभागे षष्ठे ऽहनि गिरीन्द्रजे ब्रह्मणा प्रेरितो नूनं नैनं मोक्ष्ये कथंचन
"हे महाभाग्यवती पर्वतराजकन्ये, हा मुलगा सहाव्या दिवशी नक्कीच ब्रह्मदेवाने माझ्याकडे पाठवला आहे. मी याला काहीही करून सोडणार नाही."